news (strona 247 z 300)

Może dziewczyna czuła się niedoceniona, brakowało jej radości w Waszym wspólnym życiu. Nieraz już życie dowiodło, że związki, w których ludzie cieszą się nawzajem swoją obecnością i dają partnerowi wyraźne sygnały, że wspólne bytowanie jest dla nich ważne i jest źródłem przyjemności, trzymają się mocniej.

W "Księżycowym parku" mamy sztafarz najpopularniejszych motywów z horrorów – ducha, seryjnego zabójcę, chłopca obracającego się w nadprzyrodzonym towarzystwie oraz protagonistę zmagającego się ze swoimi własnymi demonami. Książkę dopełnia warstwa obyczajowa, czyli piorunująca, gorzka satyra na świat amerykańskich elit, rozpiętych pomiędzy przeżeraniem własnego sukcesu, snobizmem a „normalnością”, rozumianą jako ukłon w stronę Amerykanów, ceniących sukces, a nieznoszących wywyższania się. Jakby było mało, Ellis doprawia całość kapitalnym poczuciem humoru, a gdy spojrzymy na kształt ostateczny, to przez chwilę naprawdę nie wiadomo – „Księżycowy park” to zabawa konwencją czy coś więcej?

W tym tygodniu zwracamy się z pytaniem do tych, którzy chcą rzucić bądź już rzucili palenie: co zadecydowało o tym, że popadliście w nałóg? Chęć przystosowania się do grupy, wyobrażenie, że papieros dodaje powagi, jest symbolem dorosłości i niezależności? Po ilu latach palenia odczuliście negatywne skutki zdrowotne nałogu? Co stanowi dla Was najsilniejszą motywację do wyzwolenia się od niego?

iSkrzynia Umarlaka jest przeładowana atrakcjami. Podobny problem miał najnowszy King Kong. Zupełnie jakby reżyser wraz ze scenarzystą nie potrafili zrezygnować nawet z najsłabszych pomysłów, które zebrały im się podczas burzy mózgów, nawet dla dobra całości. Naprawdę dobre sceny, świetne zrealizowane, siłą rzeczy nikną w natłoku wrażeń. Efekt jest paradoksalny. Kiedyś człowiek oglądał nudny film i czekał na urozmaicenie, jakieś mordobicie lub scenę rozbieraną. Dziś znudzony wyczekuje, aż wreszcie przestaną skakać...

Kumple na zabój to film wyjątkowo dobry, w dzisiejszych czasach prawdziwy ewenement. Przede wszystkim zadziałało obsadzenie Pierce’a Brosnana w roli płatnego zabójcy. Brosnan znakomicie parodiuje swoje dotychczasowe dokonania aktorskie. Julian Noble to anty-Bond. Zamiast wymuskanego, charyzmatycznego zabójcy w białych rękawiczkach, otoczonego luksusem i pięknymi kobietami, oglądamy tragikomiczną ruinę człowieka. Drugim mocnym punktem filmu jest scenariusz. Mogłaby to być dobra sztuka teatralna. Fabuła opiera się na solidnej podbudowie trójkąta, na który składają się postacie Juliana, Danny’ego i jego idealnej blond żony Bean. Dialogi są ostre, śmieszne i wiarygodne, na wskroś – można by rzec - życiowe.

Początek nie był łatwy. Najpierw długo nas poznawali w ośrodku adopcyjnym, w ośrodku opieki społecznej, spotykaliśmy się z psychologami, w końcu zakwalifikowali nas na kurs. Kilka miesięcy wspólnych spotkań, w czasie których słuchałam mojego męża, jak opowiadał o naszej rodzinie, i jeszcze raz na nowo przeżywałam te nasze wspólne trzydzieści parę lat.

W tym tygodniu chcemy Was zapytać, co w codziennym życiu rozumiecie jako lojalność: uczciwość, postępowanie zgodne z prawem, wierność, dotrzymywanie słowa i danych obietnic? W jakiej sferze życia lojalność jest najistotniejsza – wobec współpracowników, pracodawcy czy w większym stopniu w życiu prywatnym – wobec partnera, rodziny, przyjaciół? A jak zachowują się inni wobec Was?

Nie zawsze jesteś zadowolona ze swoich zakupów. Zazwyczaj kupujesz sprawdzone już kosmetyki, które dotychczas dobrze znosiła twoja skóra. Chętnie wypróbowałabyś różne nowości, ale boisz się, że zareagujesz alergicznie. Na fachową i kompetentną obsługę nie można liczyć w każdym sklepie. Zdarzają się jednak wyjątki. Możesz uniknąć kupowania rzeczy, które potem lądują w koszu lub są bezużyteczne. Zapoznaj się z praktycznymi radami.

Nie będzie to opowieść o waletowaniu w akademiku, wprowadzaniu się do opuszczonych mieszkań, mieszkaniu bez meldunku ani w warunkach ekstremalnych. To reportaż o zdobywaniu mieszkania: wynajmowaniu i kupowaniu. Te czynności w dzisiejszych czasach przybierają niecywilizowane formy. W XXI wieku na polskim rynku nieruchomości panuje prawo dżungli. Wygrywa ten, kto lepiej rozpycha się łokciami, jest bardziej bezwzględny i stosuje niskie chwyty.

Zakochanie nakłada nam czasem klapki na oczy. Obawiam się, że w Twoim przypadku są one przerażająco szczelne... Trochę trzeba przetrzeć oczy i, nie przekreślając tego związku, inaczej go poukładać. Zacząć więcej wymagać od tego chłopaka, egzekwować od niego odpowiedzialność, a nie zdmuchiwać mu pyłki spod stóp.

Chyba trochę Karpowicz przesadził z tą lekcją historii w pigułce. Owe wizje, sceny rodem z wielkich wojen, korowód historycznych postaci nieco przytłaczają. Karpowicz miał interesujący pomysł na rozwinięcie realistycznej historii, ale nie potrafił go do końca sprawnie zrealizować, bo drugiej części brak lekkości charakteryzującej pierwszą. Pomimo niedoskonałości powieści muszę jednak stwierdzić, że Karpowicz to kolejny młody talent, a jego „Niehalo” wcale nie jest takie niehalo. Autorowi nie brak wyobraźni. Czekam na kolejną powieść Karpowicza i liczę, że wtedy w pełni rozwinie skrzydła.

Z ulgą przyjmujemy zachód słońca. Wraz ze zniżającym się słońcem wracają nam siły. Ciężko zdecydować się na wybór miejsca na nocleg. Jest pięknie, tajemniczo. Skały wydają się zmieniać kształty w zależności od padającego światła. Cienie pełzają między kryształkami kwarcu, suchymi gałązkami i śladami łapek gryzoni. Obozowisko rozbijamy, kiedy słońce prawie niknie za poszarpanym horyzontem.

Pojawiły się w naszych sklepach kilkanaście lat temu, niektórzy do dziś uważają je za dziwaczny i niepotrzebny dodatek do potraw, odpowiedni może dla ekscentrycznych wegetarian. Zupełnie niesłusznie. Kiełki to prawdziwa bomba witaminowa, w dodatku bardzo smaczna i niskokaloryczna.

Zwykły człowiek miasto ocenia po tym, jakie jest jego centrum. Miasto przyjazne do mieszkania albo ma centralnie położony plac, a od niego promieniście rozchodzące się ulice, albo skonstruowane jest ma planie obozu rzymskiego. Czy moje miasto jest przyjazne? Wątpię. Ale okaleczane, za każdym razem podnosiło się z kolan.

Diane Middlebrook opisuje życie i twórczość poetki oczami jej męża, przy okazji podejmując próbę zmierzenia się z mitami narosłymi wokół tego związku. Historia pary wybitnych poetów kończy się nie z chwilą śmierci Sylvii, lecz zaledwie kilka lat temu, bo w 1998 roku, w momencie śmierci Teda. To on jest przewodnikiem po świecie i poezji żony. Ted Hughes marzył o nieśmiertelnej sławie poety, lecz to właśnie dzięki żonie udaje mu się zamieszkać w pamięci potomnych. Powieść „Jej mąż” pozwala czytelnikowi poznać Plath nie tylko jako autorkę rewolucyjnych wierszy oraz powieści „Szklany klosz”, ale jako kobietę, matkę, żonę.

Wśród turystów z Zachodu panuje przekonanie, że kraje arabskie są niebezpieczne, dlatego że wszyscy na każdym kroku starają się nas oszukać i trzeba ciągle uważać. Należy jednak zadać sobie pytanie, co zrobilibyśmy w odwrotnej sytuacji – w kraju, w którym to my - obcokrajowcy możemy oszukiwać do woli, gdzie przy minimalnym wysiłku i odrobinie zdolności aktorskich możemy pozwolić sobie niemal na wszystko?

Długość, gęstość i kolor rzęs zakodowane są w genach. Zazwyczaj na górnej powiece jest od 90 do 160 rzęs, które osiągają długość od 8 do 12 mm. Na dolnej powiece jest ich trochę mniej – od 75 do 80, długości od 6 do 8 mm. Proces ich wypadania i wzrastania nie jest zauważalny. Jeśli nie jesteś zadowolona z tego, czym obdarzyła cię Matka Natura, możesz ją poprawić. Piękne rzęsy to ozdoba oczu.

Każdy z nas ma jakieś lęki i zmartwienia. Stres w pracy, kłopoty w życiu rodzinnym, samotność, nagła choroba, rozwód – to najbardziej powszechne powody groźnej choroby cywilizacyjnej, jaką jest nerwica. Towarzyszą jej bóle głowy i żołądka, drżenie ciała, skurcze mięśni, ból w klatce piersiowej, bezsenność, lęk oraz agresja. Można i bezwzględnie należy ją leczyć.

„Depeche Mode” to kolejna książka z serii Wydawnictwa Czarne, promującej młodych, mało znanych i zdolnych. Wprawdzie Serhij Żadan bardzo młody już nie jest - skończył 32 lata, jednak jego powieść jest cudownie młodoliteracka. Mamy więc mnóstwo brudu życia, pijaństwa i marihuany, nerwowy, choć momentami błyskotliwy język stylizowany na mowę potoczną, wysokie stężenie wulgaryzmów, wreszcie luźną konstrukcję tekstu, czyli, mówiąc po ludzku, kilka opowiadań spiętych fabularną klamrą.

Twoje dobro zależy tylko od Ciebie. Ale tu jest coś znacznie poważniejszego: dobro Twojej córki. I to jej mościsz na resztę życia to samo niewygodne łóżeczko. Nie sądzisz przecież, że jeśli matka w jej obecności będzie dawała sobą pomiatać i pokaże jej, że mężczyzna może bezkarnie posunąć się prawie do wszystkiego – to ona będzie w stanie mieć jakieś poczucie godności, własnej wartości, zdrowy stosunek do związku?

Czasem nawet becikowe nie pomoże. Kobiety w pełni sił rozrodczych z różnych powodów nie chcą decydować się na dziecko. Nie pomaga błagalny ton niedoszłych babek, które marzą o wnukach, ani groźba niżu demograficznego i przyszłej niskiej emerytury. Trudno stwierdzić, kto ma rację – bohaterki tego reportażu czy odwieczne prawo natury – prokreacja.

Przygnało nas tu pragnienie zobaczenia pięknych, piaszczystych plaż. Widok wybrzeża przerósł jednak nasze najśmielsze oczekiwania – szerokie na kilkadziesiąt metrów plaże (przed przypływem), klify, o które rozbijają się tuziny fal, małe, naturalne wodne oczka z cieplejszą wodą i mnóstwem małych kolorowych rybek – cele wieczornych spacerów wielu przyjezdnych.

I na cóż było wymyślać te widelce, noże i łyżki, skoro nawet kucharze ich nie potrzebują? Skłonna jestem sądzić, że pewien rodzaj „restauracji” jest tak popularny nie ze względu na jakość proponowanego jedzenia, tylko ze względu na to, że można w talerzu grzebać rękami. Tak, upadek cywilizacji zaczyna się od kuchni.

Maseczki mają zbawienny wpływ na kondycję skóry. Błyskawicznie, w ciągu kilkunastu minut odświeżają i nawilżają cerę, poprawiają jej wygląd, wygładzają zmarszczki i dostarczają wielu potrzebnych składników odżywczych. Nie musimy szukać wyłącznie gotowych maseczek w drogeriach. Jeśli mamy trochę czasu, możemy samodzielnie w domu przygotować je z naturalnych składników, głównie świeżych warzyw i owoców.

Sex w Brnie jest udanym stylistycznie i tematycznie nawiązaniem do czeskiej Nowej Fali. Czarno-biała taśma, purnonsensowy humor sytuacyjny, scenki rodzajowe z nierozgarniętymi bohaterami na pierwszym planie i wreszcie weryzm, pozwalający zapomnieć, że wszystko jest czyjąś kreacją, a nie prawdziwym życiem. Oprócz pojedynczych scen, w których pojawiają się nowoczesne rekwizyty w postaci telefonów komórkowych i innych wynalazków pozwalające dosyć precyzyjnie określić czas akcji, narracja toczy się w świecie na tyle siermiężnym, że łatwo ulec sugestii, że oglądamy komunistyczną Czechosłowację.