news (strona 246 z 300)

Napisałaś, że zbyt wiele kwestii zależnych jest od Twojego wyglądu, ale przyznasz chyba obiektywnie, że nie chodzi o wygląd, tylko o Twój nastrój i nastawienie do siebie samej? I tu masz świętą rację. Jeśli postrzegasz siebie jako osobę nieatrakcyjną, problem zacznie się pogłębiać, bo zarazisz otoczenie swoim negatywnym podejściem i inni też zaczną Cię postrzegać w złym świetle.

Wenecja ma swoje gondole, Pekin rowery, a Sajgon motory. Ale wątpię, czy ktoś wykrzykując „ale Sajgon!” ma na myśli dwukołowce. A jednak pierwsze, co się rzuca w oczy po przybyciu do stolicy Wietnamu, to liczba motocykli sunących ulicami miasta. Wietnamscy kierowcy przestrzegają własnych przepisów ruchu drogowego. W skrócie można sprowadzić je do jednej zasady: kto się zatrzyma, ten frajer.

Nie ma wątpliwości, że poprawnie wykonany makijaż dodaje nam uroku. Trzeba jednak pamiętać, że upiększa, a nie szpeci tylko wtedy, gdy cera jest zadbana, a makijaż pasuje do naszego typu urody. Wszystkie kosmetyki – i te pielęgnacyjne, i te kolorowe – należy dobierać mądrze, tak by trafiały w problemy naszej cery i pomagały w likwidowaniu niedoskonałości oraz odpowiadały naszym potrzebom.

Z jednej strony „Zostaje noc” można odczytywać jako romans - jest młoda kobieta i młody mężczyzna, nagłe zauroczenia, porywy serca, namiętność, w końcu tęsknota i oczekiwanie. Jednak stwierdzenie, że jest to jedynie historia o miłości, byłoby dość poważnym uproszczeniem, ponieważ to przede wszystkim chyba książka przygodowowo-podróżnicza – są nawet szpiedzy, nagłe zwroty akcji, intryga. Z tych wszystkich powodów wielowątkową powieść „Zostaje noc” czyta się jednym tchem. Książka od samego początku przykuwa uwagę. Przez kilka godzin czułam się zakładnikiem historii wymyślonej przez Puertolas i muszę przyznać, że to uwięzienie wcale nie było męczące.

„Obłok” jest z jednej strony powieścią na pograniczu kiczu, momentami przesłodzoną. Owa kiczowatość jest najbardziej wyrazista w momentach miłosnych wyznań, kiedy powieść zbliża się do harlequina. Z drugiej strony są sytuacje rodem z thrillera, które sprawiają, że wzrasta ciekawość czytelnika i napięcie. Autorka wprowadza do powieści wiele zamieszania, zapętlając akcję, burzy dotychczasowy ład, kiedy czytelnikowi wydaje się, że wszystkie elementy układanki są już na swoim miejscu, te się rozsypują. Podczas lektury ma się mieszane uczucia – fragmenty w stylu słodkiego love story odstraszają od dalszego czytania, z kolei momenty pełne napięcia zachęcają do podążania śladami Anny i jej partnerów.

Większość książek dostępnych na rynku to powieści głównonurtowe udające fantastykę i na odwrót, czytadła przebierające się za arcydzieła, kryminały za romanse, a opowiadania za powieści. Na tym tle „Zawał” korzystnie się wyróżnia – na czwartej stronie czytamy zapowiedź, że będzie o miłości i szukaniu sensu. Zgadza się doskonale. Ulotka reklamowa zapowiada lekturę na lato. Znowu trafione. Nie ma nic o arcydziełach, rozliczeniach, dydaktyce ani cierpieniu kafkowskim. Ma być ciepło i przyjemnie. I jest.

Mamy tu do czynienia z połączeniem superfarsy z Seksem w wielkim mieście. I doprawdy trudno powiedzieć, który z tych składników wybija się na plan pierwszy. A jednak gdzieś w połowie Reitmanowi jakby kończą się pomysły. Początkowe zaciekawienie widza, który do ekscentrycznej fabuły już się przyzwyczaił, należałoby czymś podsycić, a tego czegoś właśnie nie ma. Akcja toczy się więc siłą rozpędu po szynach dobrego starego schematu szekspirowskiego. Czyli z grupki sfrustrowanych emocjonalnie singli pałających do siebie skrajnymi uczuciami i robiących wiele hałasu o nic na koniec cudownie wyodrębnia się kilka par. I już można zakończyć film sprawdzonym: i żyli długo i szczęśliwie.

Gdy pytam moich siostrzeńców o to, na czym ich zdaniem opiera się związek między rodzicami a dziećmi, na pierwszym miejscu wymieniają miłość, później mówią o tym, że na rodziców można liczyć, że pomagają dzieciom, a potem dzieci pomagają rodzicom, gdy ci są już starzy. Mówiąc o liczeniu na rodziców, wcale nie mieli na myśli wypłacanego co tydzień kieszonkowego, ulubionej bluzy, którą dostali na Gwiazdkę i kolekcji klocków lego.

Podstawowa wada Zabójczego numeru polega na tym, że więcej tu matematyki niż ludzkich emocji. Film ten zdaje się równie wykalkulowany jak szachowy gambit i w efekcie zapada na tę samą chorobę, która dobiła przekombinowany Revolver Guya Ritchiego. Ostatecznie wychodzi z tego fabularny bałagan, kompletnie wyzuty z autentyzmu. Jeszcze gorsze jest to, że w odróżnieniu od Ritchiego, który w swoim nieudanym ostatnim filmie mógł przynajmniej pozwolić sobie na twórczą bezkompromisowość, Zabójczy numer zdaje się miotać pomiędzy oryginalnością a masowym gustem. A że nie można podobać się każdemu ani też wszystkich zaskoczyć, misterny plan bierze w łeb.

Ustalmy jedno: jak nie kijem go, to pałką. Jeśli sobie człowiek poukłada stosunki z byłą żoną, która mądrze podtrzymuje kontakt ojca z dzieckiem i nie mnoży absurdalnych trudności, to znajdzie się inna harpia, która mu życie podtruje. Szczerze mówiąc, słabo widzę Twój aktualny związek. A dlatego słabo, że już widziałam, co chorobliwa zazdrość robi z człowiekiem i jego bliskimi.

Badania naukowe dowodzą, że niemowlęta rozumieją i potrafią wyrazić znacznie więcej i znacznie wcześniej, niż dotychczas myśleliśmy. Sposób jest prosty: należy nauczyć je języka migowego. W dalszym życiu ta umiejętność procentuje. Migające dzieci są bardziej elokwentne, szybciej uczą się czytać, osiągają też lepsze wyniki w nauce.

W chwili narodzin dziecka nikt nie jest w stanie przewidzieć jego przyszłości. Niektórzy rodzice, chcąc, by ich potomstwo było jak najlepiej zabezpieczone, decydują się na pierwszą polisę na życie swojego maleństwa. Stanowi ją pobrana w czasie porodu krew z pępowiny.

Dość powszechny jest pogląd, że w Polsce pracę zgodną z oczekiwaniami można zdobyć jedynie przez znajomości. Dlatego w tym tygodniu chcemy Was zapytać, Drogie Czytelniczki, ile Waszym zdaniem jest prawdy w tym stwierdzeniu? Czy rzeczywiście tylko to się liczy? A może macie dobrą pracę nie dzięki rodzicom, ciociom, wujkom lub mężowi, ale świetnemu CV, uporowi, wykształceniu, znajomości języków obcych?

Moje ostatnie tygodnie w Kraju Kwitnącej Wiśni postanowiłam spędzić na podróżach. Z braku odpowiednich funduszy odpuściłam sobie jednak dalekie wyprawy, skupiając się na okolicach Tokio, które wbrew pozorom mają naprawdę wiele do zaoferowania. Zaczęłam od celów najbardziej oczywistych. Jak można być w Japonii i nie zdobyć góry Fuji?

Francis Bacon powiedział, że żona jest dla młodszego mężczyzny kochanką, dla dojrzałego – towarzyszką, dla starego – pielęgniarką, i w każdym wieku jest pretekst, aby się ożenić. Na szczęście obecnie nie tylko mężczyzna dyktuje warunki. Kochanka, towarzyszka, pielęgniarka? Coraz więcej kobiet nie jest zainteresowanych zabieganiem o takie role. Po co, jeśli mogą mieć młodszego kochanka...

O pielęgnacji stóp przypominamy sobie zwykle dopiero latem, gdy widzimy w sklepie śliczne modne sandałki lub japonki i dochodzimy do wniosku, że nasze nogi nie nadają się do pokazania w nich. Wtedy zaczynamy poddawać stopy rozmaitym zabiegom lub pędzimy do pedikiurzystki. Jednak warto dbać o nie przez cały rok, bo zadbane stopy są tylko ładne, ale także zdrowsze i mniej zmęczone i narażone na otarcia.

Takich filmów było już co najmniej kilka. Wspomnijmy choćby Wyzwanie Clinta Eastwooda, do którego 16 przecznic jest porównywane, czy Atak na posterunek albo Zdążyć przed północą. Jaką przewagę ma nad nimi obraz Donnera? Może żadnej. A może doskonale skondensowaną akcję, znakomitą rolę Willisa i naturalistyczny, pulsujący przemocą obraz Manhattanu jako miejsca-pułapki. Prawdopodobnie spośród wszystkich filmów, w których interakcja między skrajnie różnymi charakterami ma zasadnicze znaczenie dla akcji, 16 przecznic należałoby umieścić w czołówce najlepiej zagranych duetów.

Książka balansuje na pograniczu profesjonalizmu i tomiku amatorskiego, jakich pełno w księgarenkach przy uniwersytetach. Edytorsko wypada znakomicie, szkoda tylko, że brak redaktora w stopce przekłada się na jakość tekstu. Nad „Nikomu nic” warto by przysiąść, podłubać w akapitach, bo Lickiewicz ma znamiona talentu. Jego język mógłby być momentami bardziej zdyscyplinowany, czasem znów sama forma edycji zdaje się pociągać go bardziej niż to, o czym pisze. Niekiedy odnosi się wrażenie, że to nie książka, ale szkicownik pełen ciekawych, ale wymagających opracowania pomysłów.

Szkoły publiczne mają w pakiecie naukę religii. Religię jakoby można zamienić na etykę. Religia powinna być na pierwszej lub ostatniej lekcji. Są to możliwości teoretyczne, niemniej gwarantowane ustawą. Tymczasem religia jest jak kupowanie forda przed wojną – tylko czarnego. A jeżeli ja wolę zielonego chryslera? Albo, o zgrozo, czerwoną corvettę?!

Ustalmy jedno: najlepszą obroną jest atak. I pewnie dlatego, czując, że naruszane są granice Twojego terytorium, atakujesz od lat, coraz bardziej zajadle. Nie chcę przez to powiedzieć, że mieszkanie z zaborczą teściową jest miłe i fajne, a Ty tego nie doceniasz. Ale patrząc obiektywnie, mam wrażenie, że Ty po prostu nie potrafisz wybaczyć mężowi, że nadal jest mocno związany ze swoją rodziną.

Kiedy po raz pierwszy zobaczyłam na ulicy młodzieńca w okularach, który mówił do siebie i wymachiwał rękoma, a raz na jakiś czas z głośnym piskiem rzucał się na ziemię, jakby walczył z jakimś niewidzialnym wrogiem, od razu wiedziałam, że mam do czynienia z otaku. Myślę, że każdy choć raz słyszał już ten termin oznaczający zgarbionego, pryszczatego nastolatka przy tuszy, który żyje bardziej w fantastycznym świecie manga i anime niż w świecie rzeczywistym.

Kolory na lato i na zimę, poprawianie makijażu palcami, odświeżanie wodą, nanoszenie cienia na konturówkę – od dobrych rad makijażystów (i koleżanek) można dostać bólu głowy. Oto kilka rozsądnych porad i wniosków.

Być w Egipcie i nie oglądać raf koralowych? Takiej myśli nawet do siebie nie dopuszczałam. Poza tym podglądanie rybek i plaża miały być miłym zakończeniem naszej dwutygodniowej tułaczki po Egipcie. Po kilku dniach spędzonych w przytłaczającym od nadmiaru wrażeń, hałasu i spalin Kairze postanawiamy jechać do Dahab, leżącej na półwyspie Synaj niewielkiej miejscowości znanej globtroterom i nurkom z całego świata.

Pomimo swojej ostentacyjnie merkantylnej strategii SexiPistols ma niezaprzeczalny potencjał rozrywkowy. Salma Hayek ślicznie wygląda, a Penelope Cruz ze zmierzwionymi włosami i w brudnych barchanach emanuje seksapilem. Są i inne smaczki - w obsadzie pojawia się słynny gwiazdor muzyki country Dwight Yoakam, który wciela się w czarny charakter. Sekwencje akcji są żwawe, a naiwna fabułka, która sama z siebie szydzi, naszpikowana została odniesieniami do znanych westernów i historii legendarnych przestępców w rodzaju Billy'ego the Kida czy Jesse Jamesa. Jest się więc i z czego pośmiać, i na co popatrzeć.

„Obóz dla prawdziwych mężczyzn” to powieść, która trafi przede wszystkim do kobiet, ponieważ – nie oszukujmy się – nie jest to instruktarz, który mężczyźni wzięliby na poważnie. Ta lekko i sprawnie napisana książka odsłania arkana dobierania się w pary, pokazuje sposoby randkowania, a przy okazji bawi. Porusza też problemy, które mają ludzie w chwili pierwszego spotkania, rozczarowanie po nieudanej randce czy w końcu żal, gdy uświadamiają sobie, że spotkanie było tylko kolejną pomyłką.