news (strona 285 z 300)

Przepełniona gorzkimi konstatacjami, nostalgiczna “Niewiedza” jest powieścią wszystkich tych, którzy “nie przynależą”. Kundera, co miłośnicy literatury najwyższych lotów wiedzą nie od dziś, jest mistrzem, jego pisarstwo nigdy nie ociera się o banał, przenosi czytelnika w inny wymiar, świat Kundery – jego własny, niepowtarzalny, dzięki któremu dostrzegamy, że "rzeczy wokół nas nie są tak prostymi, jak myślimy".

Moje babskie grono uradziło, by wyjść wieczorem potańczyć. Nie przepadamy za zwykłymi dyskotekami, więc postanowiłyśmy udać się do klubu na wieczór z muzyką latynoamerykańską. Miałam nadzieję nauczyć się przy okazji tańczyć. Zresztą i tak nie mogłam się wymigać, ponieważ jedna z koleżanek postanowiła uczynić ze mnie tancerkę roku.

"Po słowiczej podłodze" jest przede wszystkim opowieścią o zemście, miłości i obowiązku – wartką, osadzoną w dalekiej krainie, gdzie ludzie i miejsca mają egzotyczne nazwy. Nikt, kto szuka przygody, nie poczuje się zawiedziony jej lekturą. Uważny czytelnik z przyjemnością rozpozna znajome motywy: czyż to nie są samuraje, szoguni i wojownicy ninja?

Ten ułożony na kształt "Odysei" film opowiada historię Inmana, rannego żołnierza, który opuszcza szpital wojskowy (okres wojny secesyjnej) i postanawia wrócić do domu, gdzie czeka na niego ukochana Ada (miłość tym ciekawsza, iż zamienili ze sobą raptem parę słów i przelotnych spojrzeń). Tymczasem Ada, przy pomocy zaradnej Ruby, walczy o utrzymanie swojego gospodarstwa, które po śmierci jej ojca popadło w ruinę. Dezercja w tamtych czasach była karana śmiercią, więc droga Inmana nie jest łatwa; jednocześnie ukazuje różnorodne postawy rozdartego społeczeństwa wobec wojny domowej.

Jako studenci, jeśli chcemy realizować marzenie o podróżach, mamy tylko dwa wyjścia: albo prosić rodziców o pieniądze, albo ruszyć do legalnej lub nie pracy za granicą, zaharowywać się kilka miesięcy u jakiegoś kapitalistycznego rolnika, co się przypłaca trwałym uszkodzeniem kręgosłupa, by potem polecieć na dwa tygodnie zaszaleć, i to też "w granicach rozsądku", w Londynie.

Twoja skóra stała się boleśnie sucha? To musi to być zima! O tej porze roku twoja skóra jest narażona na nagłe, szokujące zmiany temperatury, których amplituda wynosi podczas mrozów nawet 35 stopni C. Chronicznie niska wilgotność w ogrzewanych pomieszczeniach oraz rozgrzewające kąpiele w gorącej wodzie mogą spowodować, że twój delikatny naskórek zacznie pękać, łuszczyć się i swędzieć.

Moja poprzednia korespondencja opowiadała o pierwszym etapie procesu uzyskiwania prawa jazdy w Nowej Zelandii. Jak już wiecie, po 6 miesiącach od otrzymania learner licence, w Nowej Zelandii można ubiegać się o drugi z trzech stopni wtajemniczenia kierowcy, czyli “ograniczone prawo jazdy” - restricted licence. Przed tym egzaminem można wziąć kilka lekcji w profesjonalnej szkole jazdy, choć żaden kwitek, ani określona ilość godzin praktyk nie jest wymagana.

Nowozelandzcy kierowcy, którzy zazwyczaj wykazują w stosunku do siebie wiele kurtuazji, widząc samochód oznaczony w ten sposób stają się jeszcze bardziej wyrozumiali. Zamiast trąbić, wściekać się, czy pokazywać środkowy palec po prostu omijają początkujących kierowców szerokim łukiem.

Czasem tak się zdarza, że wszystko nam się wali na głowę i trudno ocenić, w którą stronę iść dalej. Kilka lat temu tak się czułam; stałam na rozstaju dróg z kompletną pustką w głowie, niezdolna podjąć jakąkolwiek decyzję. Mój znajomy poradził mi wtedy wizytę u wróżki. Dosyć kontrowersyjne posunięcie, ale postanowiłam spróbować. Pomyślałam, że nawet jeśli mi nie pomoże, to i pewnie też nie zaszkodzi.

W Europie Zachodniej i Ameryce Północnej, w krajach wysokorozwiniętych wiele kobiet, które nie może liczyć na stałego partnera, decyduje się świadomie na samotne macierzyństwo. Czy w Polsce kobieta ma na tyle silną pozycję społeczną, by podołać wychowaniu dziecka w pojedynkę? Czy Ty, wobec braku perspektywy zamążpójścia, zdecydowałabyś się na dziecko?

Autorka “Duchowości na co dzień” nie daje gotowych recept – każdy z rozdziałów kończy nie zaleceniami, lecz pytaniami inspirującymi do refleksji, proponuje również dalsze lektury. Pokazuje, że duchowość nie ogranicza się do wymiaru religijnego, podkreśla znaczenie indywidualnych doświadczeń. “Duchowość na co dzień” z pewnością może być cennym i przyjaznym przewodnikiem w tej najważniejszej w życiu wędrówce.

Gdy pali, piecze, swędzi, czyli rzecz o zapaleniach. I to tych pospolitych, będących najczęściej przyczyną dyskomfortu i różnie nasilonych dolegliwości, skłaniających do szukania pomocy u ginekologa. Zapalenia pochwy i sromu bowiem są tą „przypadłością”, z którą płeć żeńska zgłasza się do swojego lekarza najczęściej.

Dla Jane Campion ten film to coś w rodzaju ostatniej szansy, zupełnie nieudanym "Świętym dymem" zawiodła nie tylko swoich widzów, ale także, co może istotniejsze w takiej sytuacji, producentów. "Tatuaż" wszedł na ekrany kin równo dziesięć lat po ogromnym sukcesie "Fortepianu" i niestety; wygląda na to, że pani Campion uda się na filmową emeryturę. W zasadzie usprawiedliwienia nie można szukać nawet w przeprowadzce autorki "Portretu damy" z rodzimej Nowej Zelandii do Hollywood, nawet tu jej filmy były w pełni autorskie (sama pisze sobie scenariusze) i raczej, mimo wszystko, nieskażone amerykańską manierą. Przynajmniej do teraz.

Niedokrwistość jest schorzeniem bardzo popularnym i zwykle wykrywanym zbyt późno. Dopiero kiedy odczujemy poważniejsze zaburzenia, idziemy do lekarza. Tam dostajemy skierowanie na badanie krwi i okazuje się, że mamy anemię. Osoba chora, chcąca się leczyć powinna zapoznać się przynajmniej z podstawową wiedzą na temat składników, jakie musi uzupełnić, by zwiększyć swoje szanse na wyzdrowienie.

I oto zapuścili się w nieskończoną dyskusję o kobietach. Jeden twierdził, że są dobre, drugi, że złe: i obaj mieli słuszność; jeden, że głupie, drugi, że pełne sprytu: i obaj mieli słuszność; jeden, że fałszywe, drugi, że szczere: i obaj mieli słuszność; jeden, że skąpe, drugi, że rozrzutne: i obaj mieli słuszność; jeden, że ładne, drugi, że szpetne: i obaj mieli słuszność; jeden, że gadatliwe, drugi, że skryte; jeden, że szczere, drugie, że obłudne...

"Tajemnica Aleksandry" to jednak jeden z ciekawszych, obok "Lantany", australijskich filmów ostatnich lat i rzecz niewątpliwie godna uwagi. Radzę tylko unikać zwiastuna, który zdradza dużo więcej, niż powinien.

Gdy odbierałam swoje pierwsze, własne mieszkanie, byłam bardzo szczęśliwa i... bardzo zakochana. Już następnego dnia miałam uwolnić się od przebywania z przygodnymi współlokatorkami, które albo nie lubiły mojego wspaniałego kota, albo ich zmanierowanie rodziło we mnie mordercze skłonności. W końcu własny kąt, prowansalska kuchnia mojego projektu, nowa łazienka pachnąca jeszcze farbą! Własny raj, gdzie mogłam robić, co mi się podoba!

“Drzymalski przeciw Rzeczpospolitej” to przede wszystkim żywo napisana, pełna błyskotliwych dialogów, iskrząca się dowcipnymi puentami powieść sensacyjna z dobrze poprowadzonym wątkiem miłosnym, którą czyta się jednym tchem.

Nasze pytanie w tym tygodniu brzmi: jaką część swoich dochodów przeznaczasz na kosmetyki? Jeśli twoje zarobki się kurczą, na czym oszczędzasz: środkach higieny, kremach, perfumach, kosmetykach służących do makijażu? Napiszcie, jaki zestaw kosmetyków to twoje niezbędne minimum.

Ona dzwoniła do NASZEGO domu! Miała na imię Anka i była kochanką mojego męża. Tak to się zaczęło. Zmierzch szczęścia, koniec kłamstwa, koniec mojego małżeństwa. Krzysiek studiował w dalekim, wielkim mieście. Jeździł na zajęcia co dwa tygodnie i uczył się tam. Wierzyłam w to. Nie pamiętam co, jako pierwsze, dało mi do myślenia. Chyba nic konkretnego, po prostu gdzieś tam w głowie zakiełkowało podejrzenie.

Pomijając polityków, którzy swojego-miejsca-na-ziemi (a raczej ziemi w wielu miejscach) mają dużą ilość i hodują na niej zboże, żeby je potem wywozić na tory, to przeciętny zjadacz chleba (który to chleb robi się ze zboża uprzednio wywiezionego na tory, chyba, że jest to owies lubiany przez konie i panią z kurwikami w oczach), więc, kontynuujmy, przeciętny zjadacz chleba też chciałby to swoje-miejsce-na-ziemi posiadać, co nie jest rzeczą najprostszą, ponieważ współczesna polityka mieszkaniowa, czy w ogóle gospodarcza (oj, polityki coś nie uniknę) mówiąc wprost - jest do dupy.

Tak jak gładko czyta się “Zgubne środki”, tak samo spaceruje się po nawierzchni łagodnie opadającej uliczki w dzielnicy willowej. Lektura powieści Donny Leon nie dostarcza silniejszych wrażeń i rozkoszy łamania głowy niż zaglądanie w podświetlone okna eleganckich domów i zgadywanie, co jego domownicy zjedzą dziś na kolację. Na usprawiedliwienie autorki trzeba jednak wyraźnie powiedzieć, że główną jej ambicją jest w przystępny, bezpretensjonalny sposób odmalować scenkę rodzajową z życia pewnej sympatycznej, kulturalnej i dosyć zamożnej włoskiej rodzinki, tyle że głowa tej rodziny zarabia na życie rozwiązując zagadki kryminalne.

Któregoś dnia dziecko dorasta. Wychodzi z domu. Ten proces trwa dość długo, czasami nigdy się nie kończy, ale te przypadki pominę litościwym milczeniem. Albo nie, albo właśnie nimi powinnam zająć się ze szczególną troską. Wiesz, jak to bywa. Tak często dziecko, jeszcze zanim się urodzi - ba! zanim się pocznie! - obarczone zostaje oczekiwaniami rodziców.

Miasto Boga to dzielnica w Rio de Janeiro. Nazwa jest oczywiście bardzo przewrotna, gdyż miejsce z góry zaplanowano dla okolicznej biedoty, a z czasem okazało się siedliskiem narkotykowych gangów, w których średnia wieku wynosi kilkanaście lat. Po tym piekle prowadzi nas Kapiszon, narrator i główny bohater filmu. Na przestrzeni dwudziestu lat poznamy przynajmniej kilkanaście życiorysów; lokalnych watażków, nic nieznaczących "żołnierzy" i zwykłych, przerażonych ludzi, którym przyszło żyć w tym świecie.

Kobiety, z natury bardziej delikatne od mężczyzn, silniej niż oni na własnej skórze odczuwają skutki palenia papierosów. Co więcej, ponieważ wygląd skóry kobiety w dużym stopniu zależy od poziomu estrogenów, który może obniżać dym papierosowy, ta zależność dodatkowo odbija się na kondycji cery.