news (strona 283 z 300)

Jeżeli – bądźmy wszak na czasie – prawdziwego mężczyznę poznaje się po tym, jak kończy, to ja bym właściwie chciała wiedzieć - jak, bo przez cały czas odkąd te słowa skrzydlate wydostały się z paszczy premiera Millera, i dostały własnych nóżek, podobnie jak „nie chcem, ale muszem” Wałęsy, nie mogłam dojść do sedna rzeczonego problemu. O ile mi wiadomo z mojego doświadczenia – prawdziwego mężczyznę poznaje się po tym, jak zaczyna. Nikt – powtarzając ten ucieszny bon mocik – jakoś nie zwrócił na to uwagi.

Zdumiewająca jest konsekwencja Woody'ego Allena, który w formie czy nie, zawsze dostarcza publiczności jeden film rocznie. Niestety, jego ostatnie dokonania nie były najwyższych lotów, nie wszystkie się zwróciły i tym razem Allena czekała przykra niespodzianka - MTV reklamowało "Życie i całą resztę" jako film, w którym występują Jason Biggs i Christina Riccci, dyskretnie pomijając nazwisko reżysera. A szkoda, bo raz, że to jeden z ciekawszych allenowskich filmów ostatnich lat (chociaż bez radykalnych zmian, Woody miejscami powtarza się), dwa, że amatorzy "American Pie" i tak wyjdą z kina po pierwszych kilku minutach, ale takie są prawa marketingu.

Faktycznie, co ja się przejmuję psem – na świecie wojny, ludzie umierają od kul i z głodu, wybuchają pociągi. Wszystko racja, nic na to nie poradzę, tylko co by było, gdybym powtórzyła moim rodzicom: to tylko pies. Ich pies, kiedyś też mój, ma ponad czternaście lat i bardzo choruje. Starają się zrobić wszystko, żeby mu jeszcze pomóc – bo dla nich to nie jest „tylko pies”, ale prawdziwy przyjaciel.

„Nocna praca” Jáchyma Topola jako opowieść o zapadłej prowincji z okresu „realnego socjalizmu” broni się nadzwyczaj dobrze. Daleka od schematycznych wyobrażeń miejskiego inteligenta, wolna od bagażu politycznych uprzedzeń, nie unika trudnych dla Czechów tematów i z wiarą zwraca się ku przyszłości. Dodatkowym atutem książki są poruszające opisy pierwszych miłosnych doznań małego Ondry oraz jego bliskich związków z przyrodą i miejscową rzeką. Zachęcam wszystkich do lektury.

Tak jak we wszystkim, co robimy w życiu, tak spożywając życiodajne witaminy warto trzymać się złotego środka. Gdy zewsząd przypomina się nam o tym, jak ważna jest dieta bogata w witaminy, proponuje żyjącym w biegu suplementy witaminowe, szczególnie warto poruszyć temat zaburzeń, jakie w organizmie wywołuje hiperwitaminoza, z których najgroźniejsze w skutkach jest przedawkowanie witaminy A.

Gdy wiosna zawita już na dobre, dopada nas dylemat: odrzucić ciężkie, maskujące podkłady i pozwolić skórze odetchnąć, czy mimo wszystko pozostać przy podkładzie, który niedoskonale (ale jednak), nadaje skórze żywszy, bardziej "soczysty" wygląd, maskuje cienie pod oczami i zszarzałą cerę po zimie?

Z tą babską przyjaźnią to wiemy, jak jest. Spotkają się dwie takie i się polubią. Wbrew obiegowej opinii kobiety lubią się nawzajem i nie jest bynajmniej tak, że ta zazdrości tamtej biustu, a oważ kolejnej paznokci oraz bogatego męża. Nie, nie. Kobiety wobec siebie są serdeczne (bardziej lub mniej szczerze) i bezkrytyczne (ach, och, jak ślicznie dziś wyglądasz, nawet mimo tych pryszczy). I nic tego nie zmieni.

"Czekając na Joe" (wciąż dziwi mnie ta zmiana tytułu) jest pozycją obowiązkową dla wszystkich, nie tylko dla miłośników gór - w tej kategorii zresztą film Macdonalda nie ma sobie równych, nawet imaxowy "Everest" nie ma takiej siły oddziaływania. Wspaniały film o sile człowieka, chęci przetrwania i nie tylko - kwintesencja filmu dokumentalnego.

Moja fascynacja Francją rozpoczęła się na pierwszym roku studiów. To wtedy wpadła mi w ręce książka Petera Mayle’a o Prowansji. Podobnie jak sam autor, zakochałam się w pleśniowych serach, wyleżakowanych butelkach wina i francuskich harmoszkach na rogu paryskiej rue St Honoré. Jako zapalona frankofilka, postanowiłam nauczyć się języka dyplomacji, mody, kuchni i awangardowej literatury. Staram się już od pięciu lat.

W tym tygodniu prosimy o szczery rachunek sumienia oraz liczb, które odzwierciedlają intensywność Twoich kontaktów z kulturą. Ile książek czytasz miesięcznie, a ile rocznie? Jak często chodzisz do teatru bądź oglądasz teatr telewizji? Czy rzeczywiście interesujesz się filmami wyprodukowanymi poza głównym nurtem rozrywki masowej?

Mija już trzeci tydzień wznowionych po przerwie semestralnej zajęć na Uniwersytecie w Auckland, którego jestem studentką. Na początku semestru zawsze jest tak, że wykłady sobie a studenci sobie, a to wszystko z powodu "orientation week" - tzw. tygodnia orientacyjnego. W czasie "orientation week" w ratuszu uniwersyteckim, do którego policja nie ma wstępu, organizowane są najróżniejsze imprezy, pokazy i konkursy.

Powieść „Czekając na barbarzyńców” jest głęboko przemyślaną i po mistrzowsku napisaną książką, otwierającą szerokie pole do refleksji nad samym sobą oraz światem. Czyta się ją z zapartym tchem, a obrazy wywołane lekturą na długo zapisują się w naszej pamięci. Polecam wszystkim.

Miniony rok 2003 był dla Johna Maxwella Coetzee pomyślny. Stał się zasłużenie laureatem literackiej nagrody Nobla. Ten rok był także dobry dla miłośników książki w takich krajach jak Polska, gdzie autorzy z Południowej Afryki są praktycznie w ogóle nieznani, ponieważ ich uwaga została zwrócona właśnie na J.M. Coetzee, pisarza wybitnego, którego proza nie zawiedzie zarówno wymagających, wyrobionych odbiorców, jak i czytelników pochłaniających książki dla fabuły, napisanej z polotem historii.

Mężczyźni zaprawdę porażają swoją logiką. Ich koronnym argumentem we wszelkich możliwych dyskusjach, koronnym nie iżby rzeczywiście był najistotniejszy, ale ponieważ niewiele argumentów im już zostało, bo już przecież nie są silniejsi, już nie tylko oni rządzą, a nawet istnieją pewne dyskutowane na łamach czasopism przesłanki, jakoby mieli wkrótce wyginąć, a my rozmnażać się przez partogenezę, więc, kontynuujmy, koronnym ich argumentem przeciwko płci słabej, która już nie jest słaba, jest: ależ ty jesteś nielogiczna.

8 marca, w Dniu Kobiet, zakończył się w Kafeterii konkurs Herbiny, w którym nagrodami było 100 zestawów dezodorantów tej firmy. Tego też dnia wylosowaliśmy 100 z ponad 1800 nadesłanych prawidłowych odpowiedzi, która powinna brzmieć: „kwiat” lub „kwiaty”. Oczywiście honorowaliśmy odpowiedzi zawierające nazwy poszczególnych kwiatów zdobiących opakowania nowych dezodorantów Herbiny.

Filmu "Lepiej późno niż później" nie można zaliczyć ani do udanych, ani do "do bani". Magnetyczny urok wiodącej pary, zwłaszcza Diane Keaton, która jest tak doskonała, że przyćmiewa nawet WIELKIEGO JACKA, a to wyczyn, który chyba jeszcze żadnej partnerującej mu gwieździe się nie udał, rekompensują potknięcia scenariusza i reżyserii.

Trudno mi było pogodzić się z faktem, że mój mąż nie jest rycerzem z bajki. Nie mogłam odegnać do siebie myśli - niewygodnej jak za ciasne buty - że kiedyś był inny: czulszy, zaabsorbowany moją osobą, kochający. Że zmiana, jaka się w nim dokonała, niestety nie była pozytywna. Burza, jaka rozpętała się nad naszymi głowami niespełna rok po przysięgach małżeńskich, powoli cichła. Podjęłam próbę ratowania nas.

Muszę zacząć od tego, że ukradli mi samochód, chociaż nie o tym chcę dziś napisać. Narzekanie nie zwróci mi mojej własności, zatem pozostaje jedynie zaapelować do producentów, bądź dealerów samochodów, żeby wykazali się większą fantazją, gdy montują tzw. antynapad. W samochodach tej marki, co mój “były”, wyłącza się je zawsze w tym samym miejscu.

Znakomite są herbaty białe. Nie da się ich porównać z czarną, zieloną czy czerwoną, choć wszystkie pochodzą z tego samego krzewu Camellia sinensis. Badania dowodzą, że biała herbata posiada najsilniejsze, na tle pozostałych, właściwości antyoksydacyjne i antymutagenne. Oznacza to, że powstrzymuje rakowe zwyrodnienia komórek dzięki temu, że posiada cenne polifenole. Jeden kubek białej herbaty zawiera tyle tego cennego składnika, co 12 szklanek soku pomarańczowego.

Dzień Kobiet to właściwy moment, aby zainicjować dwutygodniową debatę pt. "Co przysłużyłoby się Twojemu związkowi i samopoczuciu, a czego Twój mężczyzna nie zrobi mimo usilnych próśb i nacisków?"

Każdy z nas hoduje w sobie z masochistycznym zamiłowaniem różne strachy. Mnie dziś udało się spojrzeć w oczy mojemu największemu strachowi, któremu pozwalałam rozrastać się w mrokach mojej duszy i wysysać ze mnie siły witalne przez ostatnie kilka lat. Nie miałam odwagi o nim ani myśleć, ani mówić. Przecież jak się o czymś nie mówi, jak nikt o tym nie wie poza nami, to tak, jakby to coś nie istniało w ogóle. Prawda?

„Porządek alfabetyczny” Juana Millása to książka napisana z humorem, choć, trzeba przyznać, chwilami nieco monotonnym. Na szczególną uwagę w powieści zasługują sugestywne opisy wydarzeń rozgrywających się w wewnętrznym świecie chorego chłopca, a także ciekawa konstrukcja całego dzieła oparta na krzyżujących się analogiach między rzeczywistością zewnętrzną i wewnętrzną, faktami z dzieciństwa i dorosłego życia. Wielbiciele literatury iberoamerykańskiej z pewnością nie będą zawiedzeni.

Punktem wyjścia podobnie jak w "Amores perros" jest wypadek samochodowy, który łączy troje bohaterów, ludzi sponiewieranych przez los. Przed seansem najlepiej nie czytać żadnych streszczeń, głównie ze względu na niezwykłą formę filmu - sceny pocięto i przemieszano (bez żadnej wewnętrznej logiki); teraźniejsze przeplatają się z przeszłymi i przyszłymi, co początkowo jest bardzo zajmujące, potem jednak odkrywa główną słabość filmu - Arriadze zwyczajnie zabrakło ciekawych pomysłów. Scenariusz jest naciągany, zachowania bohaterów miejscami nieracjonalne, a film - mimo masy poruszanych problemów - trochę o niczym. W tej sytuacji nawet interpretacja tytułu brzmi jedynie jak ciekawostka zaczerpnięta z jakiegoś magazynu popularnonaukowego, a nie uzasadnienie dwugodzinnej historii.

Pewnego ponurego, zimowego wieczora siedzieliśmy z Kamilem w domu zupełnie zniechęceni życiem. Właśnie wróciliśmy z wykładów i ledwie zdążyliśmy odsapnąć, a już trzeba było zacząć przygotowywać się do następnych zajęć. Ja miałam wygłosić jutro referat a Kamil napisać kolokwium. Ale minuty mijały, a my siedzieliśmy w kuchni, paliliśmy papierosa za papierosem i patrzyliśmy na śnieg wirujący za oknem. I oczywiście wcale nie byliśmy w nastroju do nauki.

Ból kręgosłupa, bez względu na to jak bardzo byś o siebie nie dbała, może dotknąć i Ciebie. Ceną tego, że człowiek chodzi wyprostowany, na dwóch kończynach, jest dopadający go ból pleców. Ryzyko wystąpienia tej dolegliwości jest nieco wyższe u kobiet niż u mężczyzn. Co więcej, w przypadku tych pierwszych ma dodatkowo bardziej uporczywy, długotrwały charakter. Ta niekorzystna “przewaga” kobiet wynika z szeregu okoliczności i uwarunkowań, które można nazwać społeczno-kulturowymi.