news (strona 269 z 300)

W „Zabójstwie z premedytacją” Selenic splata ze sobą historie dwóch kobiet, lecz ich biografie nie są dla niego jedyną ważną rzeczą. Pisarz przede wszystkim opisuje bezmiar ludzkiej samotności i potrzebę miłości w czasach, gdy raz za razem triumfuje zło. Czas płynie, zmienia się ustrój, lecz historia zatacza koło i to, co było, znowu staje się teraźniejszością.

Nagle, tuż przy drodze, za drzewem akacjowym dostrzegamy długą szyję. - To makieta - mówi Jola. - Ale nie, papier nie chodziłby przecież! – wtrącam. - Toż to najprawdziwsza żyrafa! – wykrzykujemy razem. Szybko wszyscy wybiegamy z samochodu. Pędzimy za nią i widzimy… trzy kolejne żyrafy. No nie - takie szczęście! Nie chce nam się wierzyć. Obserwujemy długoszyje towarzystwo, chodzimy za nim krok w krok, niczym cienie. Nie codziennie zdarza się bowiem zobaczyć całkiem dzikie żyrafy.

Jakie swoje traumy i grzeszki wypierasz Ty, odsuwając je w niebyt zapomnienia, unieważniając milczeniem? Czy mechanizm wyparcia więcej Ci pomaga czy szkodzi, ułatwia czy utrudnia życie? Mówisz otwarcie o swoich porażkach z rodziną i znajomymi, czy robisz wszystko, żeby nikt się o nich nie dowiedział, bądź umniejszasz znaczenie niepowodzeń? Czy zdarzyło Ci się skłamać podając swoją wagę, lekko ją oczywiście zaniżając?

Pragniemy zapewnić łatwy dostęp do wszystkich niezbędnych badań diagnostycznych kobietom i ich całym rodzinom, bez względu na ich miejsce zamieszkania. W tym celu organizujemy na Targach Macierzyństwo Expo XII Ogólnopolską Akcję Bezpłatnych Gabinetów Badań i Konsultacji Medycznych. Wszystkim zwiedzającym Wystawy oferujemy kompleksowe analizy oraz porady specjalistów z różnych dziedzin medycyny.

Gwałtowny i niepokojący dramat z życia tureckich emigrantów w Niemczech. Czterdziestoletni punkowiec Cahit poznaje na oddziale dla niedoszłych samobójców dwa razy młodszą od siebie Sibel. Dziewczyna proponuje mu małżeństwo. Wybór może wydawać się absurdalny – Cahit jest zapitym i przeżartym narkotykami specem od autodestrukcji – ale Sibel wie, że jej konserwatywna turecka rodzina zaakceptuje go, bo jest jednym z nich.

Każdego roku pod koniec pierwszego i drugiego semestru tłum studentów Pakeh (w języku maoryskim - białych przybyszy z Europy), Maorysów, Azjatów i Indian odświętnie ubranych w długie czarne płaszcze, dziwaczne kapelusze oraz narzuty w różnych kolorach zalewa miasto Auckland. “Pingwiny” - jak nazwała ich kiedyś moja mama - widać wszędzie: spacerują ulicami, pełno ich w parku pozujących do zdjęć z rodzinami, siedzących w kawiarniach itd itp.

Ma 165 cm wzrostu. Urodziła się 22 marca 1962 roku i jest zodiakalnym baranem. Absolwentka Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie. Znana między innymi z roli Rózi w „Pierścieniu i róży”, z “Pociągu do Hollywood”, „Kingsajzu”, ze „Szczęśliwego Nowego Jorku”, z “Kilera” i “Kilerów 2-óch”, ale także z doskonałych kreacji w filmie Jerzego Stuhra “Historie miłosne” i w „Zemście” Andrzeja Wajdy. Otrzymała Złotą Kaczkę w 1988 i w 1998 roku. Jaka naprawdę jest Katarzyna Figura?

„Mój dom jest Twoim domem” to piękna maksyma, jednak niestety niezbyt trafiona w powszechnym podejściu. Niektórzy bardzo niechętnie witają nowych osobników na swoim podwórku. Niewielkim pewnie pocieszeniem będzie dla Ciebie fakt, że przyczyna nie leży (w każdym razie nie w większej części) po Twojej stronie.

Nie ma ludzi idealnie pięknych. Cała sztuka bycia piękną polega na podkreśleniu tego, co warte pokazania a umiejętnym ukryciu niedoskonałości natury. Proponujemy kilka trików stylistów, które pomogą skutecznie zamaskować mankamenty urody.

Sama intryga nieporywająca i ofiary też jakieś takie... niesatysfakcjonujące. Jasne, żal białych buldożków o uroczych imionach Hulaj i Łapaj, żal starej generałowej Tatiszczewej, którą ktoś ewidentnie chce wysłać na tamten świat, mordując jej ukochane pieski – ale to wszystko nie wciąga tak, jak powinno. I nawet ciągłe zastanawianie się, kto jest tak zdeprawowany, że nie żal mu niewinnych zwierząt jakoś nie przykuwa człowieka do książki.

Bohatera tego filmu nie trzeba nikomu przedstawiać. Jest nim Ernesto “Che” Guevara, towarzysz Fidela Castro, minister rządu w Hawanie, niestrudzony popularyzator nieśmiertelnej idei komunizmu. Ale zanim Ernesto Guevara został legendarnym Che, był zwykłym studentem medycyny. Potencjał rewolucjonisty uaktywnił się w nim za sprawą podróży motocyklem, którą opisał właśnie w Dziennikach motocyklowych.

Amerykański termin „couch potato” oznacza osobnika odzianego w szlafrok, opcjonalnie stary wyciągnięty na kolanach i pupie dres, ułożonego w wyleżanym zagłębieniu kanapy. Jego nieodłącznym rekwizytem jest pilot z wytartymi guziczkami. Program telewizyjny zna na wyrywki jak student przed egzaminem, potrafi też zrelacjonować ostatni epizod popularnego serialu telewizyjnego niczym wydarzenia w swojej rodzinie.

Poniedziałek. 14 lutego 2005 roku. Godz. 14.30. Dzwoni telefon mojej koleżanki Fiony. Numer się wyświetlił, ale obcy, nie kojarzy go. - Dzień dobry – mówi kobieta w słuchawce. - Dzień dobry – grzecznie odpowiada Fiona. - Ja dzwonię z kwiaciarni. Mamy dla Pani kwiaty. Gdzie Pani będzie przez najbliższe dwie godziny? I potem, po dwudziestej? Zleceniodawca podał nam tylko telefon.

Tabletki antykoncepcyjne są bardzo skuteczną metodą antykoncepcji. Jednak żeby spełniały swoją funkcję, muszą być zażywane regularnie. Wystarczy, że kobieta pominie choćby 1 pigułkę w ciągu cyklu, a prawie 3-krotnie wzrośnie prawdopodobieństwo zajścia w niepożądaną ciążę.

Nasze pytanie brzmi: Czy jesteś za referendum, w którym Polacy mogliby zadecydować o zapisach prawa aborcyjnego. Czy uważasz, że mężczyźni mają w równym stopniu co kobiety prawo do decydowania o liberalizacji bądź podtrzymaniu obecnej, restrykcyjnej ustawy aborcyjnej? Kwestia przerywania ciąży jest regulowana ustawowo, pozostaje pytanie – kto ma prawo decydować o zapisach tej ustawy?

Zaparzam gorącą herbatę w kubkach w lawendowy wzór. To ulubiony serwis pani Zofii – sąsiadki z naprzeciwka. Zaprzyjaźniłyśmy się, kiedy musiałam pilnie wyjechać w delegację i nie zdążyłam zorganizować niańki dla mojego kota. Pani Zofia od razu zgodziła się mi pomóc. Miała dużo wolnego czasu, w końcu była na rencie. Była, do dzisiaj. Siedzimy razem przy kuchennym stole i zastanawiamy się, co dalej. Bo sprawa jest beznadziejna.

Najnowsza powieść Władimira Sorokina „Lód” wzbudziła wiele emocji, wywołała istną burzę. Jedni ocenili ją pozytywnie, wypowiadając pełne zachwytu opinie pod adresem autora. Była też grupa takich, którzy odrzucili tę książkę, zarzucając Sorokinowi pisanie „pod publikę”, a także brak inwencji twórczej oraz opieranie się tylko na znanych wszystkim - i to aż za dobrze - chwytach literackich. Cóż, kwestia gustu. Ja zdecydowanie należę do tej pierwszej grupy.

Było już po ósmej, kiedy Irmince zdarzył się ten paskudny wypadek. Wracała właśnie od przyjaciółki, a może z wieczornych zajęć, gdy nieoczekiwanie, z niczyjej winy, po prostu całkiem przypadkiem, potrącił ją samochód. Potrącił na tyle skutecznie, że Irminka odbijając się od maski pojazdu, pofrunęła kilka metrów w górę, po czym jej ciało prasnęło z głuchym hukiem o asfalt.

Jeżeli szukacie książki lekkiej, łatwej i przyjemnej, która przyniesie Wam wypoczynek od natłoku zajęć, nie będzie wymagała zbyt wielkiego wysiłku intelektualnego, ale też nie będzie kiczem, to taką z całą pewnością jest „Mma Ramotswe i łzy żyrafy” Alexandra McCall Smitha. To zgrabnie napisana powieść obyczajowa osadzona w realiach Afryki, zawierająca elementy romansu i powieści detektywistycznej. Książka, która pozwala z czułością i nieskrywaną zazdrością spojrzeć na mieszkańców Botswany, niewielkiego kraju na czarnym lądzie, którzy żyją według zasad prawości, dobroci, gdzie nie ma biedy ani głodu.

Skąd wziął się pomysł na tego typu potrawę? Otóż szwajcarski lekarz dietetyk Max Bircher – Benner, jeden z pierwszych propagatorów diety bogatej w świeże warzywa i owoce, dla wrażliwych żołądków swoich rodaków opracował recepturę muesli, które na początku nazywano daniem owocowo-dietetycznym. Zyskało ono taką popularność, że zaczęto serwować je w najlepszych restauracjach. Obecnie w sklepach dostępne muesli mają niewiele wspólnego z jego pierwowzorem.

Jakaś dziwna choroba zapanowała ostatnio. Uczeni zwą ją związkofobią, ja sądzę, że to powszechna, społeczna zgoda na niedojrzałość. Czymże innym jest łatwe nawiązywanie bliskich znajomości i zrywanie ich, gdy przyjdzie pora na podjęcie odpowiedzialności za zaangażowanie własne i cudze? Mały Książę wraz ze swą odpowiedzialnością za różę zjeżdża do lamusa, a na świecie zostaje kilkaset milionów Piotrusiów Panów, żyjących za wszelką cenę w Nibylandii.

„Księga niepokoju” Soaresa/Pessoi umożliwia nam wgląd w niezwykły świat rozdwojonej psychiki autora dość niechętnie poruszającego się w świecie realnym i nieustannie skłaniającego się ku marzeniu. Nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego, gdyby nie fakt, że jego wyobraźnia bardzo różni się od tej, którą posiada zwykły czytelnik. Buntując się, zgodnie z naturą swego talentu, przeciwko choremu, bezrefleksyjnemu aktywizmowi życia społecznego, pisarz staje na jego przeciwległym biegunie.

- Mam troje dzieci. Zarabiam na dom. Sprzątam, gotuję, chodzę po zakupy. Rachunek godzin jest więc prosty. Życie rodzinne cierpi. Całe szczęście, że od niedawna mieszkam z rodzicami i na nowo stałam się dzieckiem. Nie ma nic piękniejszego. Wracam zmęczona z teatru, a mama czeka na mnie w domu i pyta, czy boli mnie głowa, czy chcę herbatę? – mówiła z oznakami wzruszenia Krystyna Janda.

O znaczeniu dla zdrowia diety bogatej w ryby oceaniczne świadczy długowieczność Japończyków, światowych rekordzistów pod tym względem. Statystycznie Japończyk dożywa 77,74 lat, a Japonka 84,51, podczas gdy, dla porównania, w Polsce mężczyźni żyją średnio tylko 69, a kobiety 78 lat. Wiele wskazuje na to, że niska zapadalność na choroby nowotworowe i wieńcowe w Japonii wynika właśnie z tego, że kuchnia japońska opiera się na rybach oceanicznych i owocach morza.

Ku pokrzepieniu serc. Żonaty, pozornie szczęśliwy mężczyzna (Richard Gere) popada w kryzys wieku średniego. Czegoś mu brakuje. Zamiast kupić sobie Harleya, zapisuje się na kurs tańca towarzyskiego. Decyzja jego nie jest jednak tak niewinna, jak można by sądzić. Wabikiem, który ściągnął go do klubu tanecznego była Jennifer Lopez we własnej osobie, którą wcześniej tam wypatrzył. Już wkrótce piękna Jennifer zostanie jego nauczycielką.