news (strona 270 z 300)

Arusha jest pełna turystów. Stąd wyruszają wyprawy do parków narodowych Serengeti i Arusha, nad Jezioro Manyara i do krateru Ngorongoro, no i na najwyższą górę Afryki - Kilimanjaro. Niezliczone agencje turystyczne, dające pracę wielu mieszkańcom tego miasta, prześcigają się w ofertach - można też wynająć samochód z przewodnikiem, który zapozna chętnych z najciekawszymi miejscami Tanzanii.

Gdy byliśmy mali, właściwie cały czas mogliśmy poświęcać na zupełnie dowolne czynności. Ba, często nawet nie wiedzieliśmy, co z tym czasem zrobić, snuliśmy się po domu i narzekaliśmy, że nam się nudzi doprowadzając tym do szału naszych rodziców. Czy ktoś z was pamięta, kiedy ostatnio nie miał nic do roboty?

Książki Roalda Dahla rozchodzą się w księgarniach jak świeże bułeczki. Najchętniej czytane są przez dzieci i to z kilku powodów. Na przykład dlatego, że pierwszymi ich czytelnikami i krytykami były dzieci samego autora. Wszystko zaczęło się więc od wymyślania historyjek dla maluchów. Dahl tworzy fascynujący z dziecięcej perspektywy świat, w którym Wielkoludy porywają dzieci i pieką z nich chleb, a podstawowym składnikiem tego chleba są ludzkie kości.

Ustalmy jedno: przebywanie w polu zagrożenia lawinowego wymaga zachowania szczególnej ostrożności. W sytuacji, o której piszesz, sprawa jest o tyle utrudniona, że nie istnieje żadne Miłosne Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe, które w sytuacji podbramkowej wygrzebałoby Cię spod lawiny. Trzeba wykaraskać się samemu – właśnie czynisz to po raz pierwszy – i miejmy nadzieję, ostatni.

Niedawno jeden z największych polskich portali internetowych obwieścił nadejście Roku Koguta. Roku wdów, niepokojów, nieszczęśliwych małżeństw itd., jak wytłumaczono w krótkiej notce. Od razu skojarzyłam to z wszystkimi właśnie rozwodzącymi się parami w moim otoczeniu. Ale – szczerze mówiąc – głównie dlatego, że niektóre z tych historii bardzo mnie zaskoczyły. Nie żebym się przejmowała jakimiś kogutami. Ta informacja nie zaintrygowała mnie nawet na tyle, by przeczytać całą notkę.

Jaki jest twój stosunek do chirurgii plastycznej? Czy uważasz, że ten sposób na podniesienie samooceny a zarazem notowań u płci przeciwnej jest naganny bądź godny pożałowania, że oszukiwanie natury, „strojenie się w cudze piórka” jest czymś, co należy wyśmiać, wyszydzić, bądź potępić? A gdybyś zdecydowała się na operację plastyczną, starałabyś się utrzymać to w sekrecie?

Niedawno jeden z największych polskich portali internetowych obwieścił nadejście Roku Koguta. Roku wdów, niepokojów, nieszczęśliwych małżeństw itd., jak wytłumaczono w krótkiej notce. Od razu skojarzyłam to z wszystkimi właśnie rozwodzącymi się parami w moim otoczeniu. Ale – szczerze mówiąc – głównie dlatego, że niektóre z tych historii bardzo mnie zaskoczyły. Nie żebym się przejmowała jakimiś kogutami. Ta informacja nie zaintrygowała mnie nawet na tyle, by przeczytać całą notkę.

Dietę zgodną z grupą krwi mogą zakwestionować ci, którzy odżywiają się wbrew jej regułom i pozostają w doskonałym zdrowiu - przecież, jeśli nawet jemy wszystko, ale z umiarem, na pewno nie zrobimy sobie krzywdy. Są jednak takie osoby, które po przestawieniu się dietę zalecaną ich grupie krwi odczuły poprawę samopoczucia, straciły zbędne kilogramy, a ich problemy gastryczne uległy złagodzeniu.

Co jeszcze oferuje Miłość na żądanie? W filmie jest sporo humoru i cierpkich obserwacji obyczajowych, sporo paradoksu, wykorzystania popkulturowych schematów i symboli. Sporo delirycznych monologów, w których Dalaj Lama sąsiaduje z atrybutami Pameli Anderson i sterydami Arnolda Schwarzeneggera. No i sporo jazdy na krawędzi, radości, jaką daje przekraczanie granic. Tytułowa miłość to dla bohaterów zabawa, kolejny narkotyk, służący delektowanu się smakiem ryzyka. A że smak ten nieuchronnie wietrzeje i domaga się nowych bodźców...

Dietę zgodną z grupą krwi mogą zakwestionować osoby, które odżywiają się wbrew jej regułom i pozostają w doskonałym zdrowiu - przecież, jeśli nawet jemy wszystko, ale z umiarem, na pewno nie zrobimy sobie krzywdy. Są jednak takie osoby, które po przestawieniu się dietę zalecaną ich grupie krwi odczuły poprawę samopoczucia, straciły zbędne kilogramy, a ich problemy gastryczne uległy złagodzeniu.

W Singidzie nie jest tak tłoczno jak w Dar es Salaam. Jest taniej, a ludzie wydają się bardziej przyjaźni. W Dar es Salaam codziennie trzeba walczyć. Tutaj też, ale jakby inaczej. W przydomowych ogródkach zawsze można coś zasadzić – a to maniok, a to pomidory czy cebulę. No i tutaj nie ma prawie turystów, choć atrakcją są jeziora Singidani i Kindai z flamingami i pelikanami, i skały porozrzucane po okolicy niczym dziecinne zabawki.

Dwaj stróże prawa z Bangkoku, Sanchai i Pichai, synowie prostytutek, są wzorem moralności i prawości. Wśród skorumpowanych kolegów, którzy czerpią zyski z nielegalnego handlu narkotykami lub z prowadzenia „przybytków rozpusty”, są chyba jedynymi w tym mieście policjantami bez skazy. Ale nie zawsze tak było. W młodości przyjaciele zamordowali sprzedawcę baa (rodzaj narkotyku) i zostali przez swoje matki wysłani do klasztoru.

Trudno oprzeć się wrażeniu, że tytuł „Śmieszni kochankowie” nawiązuje do „Śmiesznych miłości” Milana Kundery. Cieślik przyznaje się zresztą do fascynacji czeską prozą: w jego debiutanckiej książce ujawnia się ona nie tylko w sparafrazowanym tytule książki Kundery, lecz także w zawikłanych dialogach oraz wyważonych puentach opowiadań, które niosą ze sobą istotne przesłania. W

Kto najbardziej potrzebuje diety oczyszczającej? Wbrew pozorom młodzi ludzie, studenci i zaczynający pracę. Hedonistyczne życie nocne: alkohol, imprezy, zadymione kluby, niedostatek snu, oraz pospieszny rytm dnia: zupka z torebki, hamburger bądź hot-dog zamiast obiadu, zaspokajanie głodu słodyczami i chipsami, wreszcie wyczerpująca praca, stres i zanieczyszczenia, jakie produkuje duże miasto - wszystkie te czynniki obciążają zdrowie, powodują, że organizm nie nadąża z samooczyszczaniem, nie regeneruje się wystarczająco szybko, traci odporność...

Obejrzałam wczoraj dobry film – „Bliżej” Mike’a Nichols’a. To historia czterech osób, które łączą się w pary w różnych konfiguracjach. Doskonałym podsumowaniem filmu jest zdanie napisane na reklamującym go plakacie „Jeśli wierzysz w miłość od pierwszego wejrzenia, nie przestaniesz się nigdy rozglądać.”

Nawet, jeżeli było to zwycięstwo, to z gatunku tych pyrrusowych. Aż przykro oglądać film jednego z najwybitniejszych europejskich reżyserów, będący rozczarowaniem. Ale klęska klęsce nierówna, i to, co w przypadku Herzoga jest filmem miernym, i tak stanowi całkiem ciekawą propozycję. W porównaniu z typową kinową sieczką, Niezwyciężony jest przynajmniej jakimś wyzwaniem dla mózgu. Oczywiście adresowanym do ludzi, którzy lubią filmy nieco inne niż wszystkie…

„Noc wyroczni”, najnowsza powieść Paula Austera, współczesnego i niezwykle popularnego także w Polsce amerykańskiego pisarza (znakomita „Trylogia nowojorska”) i scenarzysty filmowego („Lulu na moście”, „Dym”, „Brooklyn Boogie”), posiada wszelkie zalety jego dotychczasowej twórczości. Tradycyjnie już głównym bohaterem jest pisarz, który stara się przełamać swoją twórczą niemoc i na nowo zaistnieć w literaturze.

Z pełnym przekonaniem można ją nazwać kobietą sukcesu. Stworzyła imperium kosmetyków. Jest także żoną, matką dwóch synów, kobietą, która miała problemy trądzikowe. Jest dowodem na to, że marzenia się spełniają.

Kobieta, która przynajmniej raz w miesiącu nie wypowiada tych słów, nie jest prawdziwą kobietą. Podobnie jak taka, która nosi wszystkie rzeczy znajdujące się w jej szafie. Oba te zachowania są zresztą ściśle ze sobą powiązane. Najpierw otwieramy szafę, patrzymy na piętrzące się tam stosy ubrań, które z różnych powodów prawie co do sztuki nie nadają się do założenia i wtedy mimochodem wyrywa się nam z ust ta wyświechtana fraza: “Ja nie mam co na siebie włożyć”. Nie trzeba nam mówić, co w tej sytuacji zrobić.

Jesteśmy świetni. Generalnie my, nasze towarzystwo – jesteśmy świetni. Uwielbiamy tak o sobie myśleć, jak podejrzewam każde inne towarzystwo, i chyba nie ma nic w tym złego, choć już słyszę głosy i komentarze, że tacy świetni to my nie jesteśmy. Nic bardziej błędnego. Przysięgam, że wszyscy razem do kupy jesteśmy jedyni i niepowtarzalni. Jeju, jacy jesteśmy wspaniali. Trzeba by było nas poznać, naprawdę.

W dzisiejszym budownictwie używa się ogromnej ilości substancji toksycznych, które są niezdrowe dla człowieka. Typowym przykładem takiej szkodliwej substancji jest trójchloroetylen, standardowy składnik farb, lakierów, klei, tonerów w kserokopiarkach etc. Około 50 gatunków roślin zostało zakwalifikowanych jako te, które skutecznie pochłaniają i neutralizują toksyny. Poniżej znajdziecie "najlepsze z najlepszych".

Wyjście z ostrego zakrętu życiowego na prostą to wielki sukces, nawet jeśli ta prosta nie jest gładka i komfortowa jak niemiecka autostrada, lecz wyboista i brudząca błotem jak polska szosa. Opowiedzcie, jak wam się udało pokonać największy kryzys życiowy. Impuls zewnętrzny, pomocna dłoń, czy triumf woli, ciężka praca nad sobą? Napiszcie, jak przebudowałyście swoje życie, co wam pomogło, skąd czerpałyście siłę.

Debiutancka powieść „Darkroom” urodzonej w Zagrzebiu trzydziestosiedmioletniej Rujany Jeger została właśnie wydana przez wydawnictwo Czarne w serii „Europejki”. Celem tej serii jest prezentowanie współczesnej literatury kobiecej powstającej w różnych regionach Europy. Książki te mają przybliżać czytelnikowi życie kobiet w dzisiejszym świecie. Powieść Rujany Jeger zdaje się świetnie pasować do tego wydawniczego projektu.

Jak wygląda wymarzone życie większości kobiet? Płomienny romans uwieńczony małżeństwem, kochający i kochany mąż, dwójka udanych dzieci, piękny dom, satysfakcjonujący zawód i przyjazna atmosfera w pracy. Rose z książki "Zemsta kobiety w średnim wieku" ma to wszystko. Niestety jednak, kochający mąż robi się coraz mniej kochający, dzieciom w życiu układa się różnie, przyjaciółka z pracy zaczyna rzucać jakieś dziwne hasła - słowem, zaczyna się dziać źle.

Urzekające kolorami stroje i miejsca, orientalna muzyka i oszałamiające układy choreograficzne sprawiają, że „Czasem słońce, czasem deszcz” to znakomita rozrywka. Film ten jest jednak wystarczająco długi, by zmieścić w sobie wszystkie sprzeczne uczucia, jakie mogą stać się udziałem kinowego widza. Od zażenowania po szczere wzruszenie i od zmieszania po entuzjazm.