news (strona 221 z 300)

„Zakochany duch” jest zdecydowanie powieścią na wyrost – taką postmodernistyczną układanką, w której poszczególne części programowo do siebie nie pasują. Chyba tylko wielbiciele okultyzmu odczują satysfakcję podczas lektury. Trzeba przyznać, że kapitalny jest fragment, w którym psy rozpoznają snujące się po ulicach choroby widoczne tylko dla nich pod postacią różowych chmur. W ten sposób Jonathan Carroll po raz kolejny udowadnia nam, że ma talent w konstruowaniu postaci – szkoda tylko, że zwierzęcych.

Według badań brytyjskich naukowców tokofobia, czyli paniczny lęk przed ciążą i porodem, dotyka co szóstą kobietę na świecie. Dotychczas zjawisko to było traktowane marginalnie, a lęki kobiet kwitowano lekceważącym „poradzisz sobie”. Tymczasem tokofobia może powodować poronienia. Warto zastanowić się, co może być przyczyną tego lęku?

„Miłość nie wybiera”. Znamy to powiedzenie, a jednak nie wszyscy się z nim zgadzamy. Czytając wypowiedź bohaterki, zastanów się, czy dziwi cię związek młodej dziewczyny z kilkanaście lat starszym mężczyzną, czy oglądasz się za parą, bo chłopak jest co najmniej o dwie głowy niższy od dziewczyny, czy tolerujesz miłość homoseksualną, czy śmieszy cię para grubaski z chuderlakiem?

To dobra książka. Aż zdziwić się można. Nie ma w niej rażących błędów, ale i oznak wybitności, elegancko napisana, z fabułą tak skonstruowaną, że młodzi prozaicy mogliby się z niej uczyć, przemyślanymi bohaterami i prawidłowo nakreślonym tłem historycznym. Niby nic wielkiego, czysta rozrywka, ale osadzona w przeświadczeniu, że autorka napociła się nieźle, by napisać coś tak lekkiego. To również prawdziwy kryminał, starodawny w najlepszym sensie tego słowa, wywodzący się jeszcze ze szkoły Agathy Christie.

Podstawowym błędem tego filmu jest całkowita niespójność tematyki i narracji. Samotność atrakcyjnej "czterdziestki" w świecie kultu nieprzemijającej młodości to temat jak najbardziej aktualny. Tyle że twórcy z rozpędu (albo z przyzwyczajenia) obudowali go i opowiedzieli według standardowego schematu komedii romantycznej à la Adam Sandler. A więc humor, żarty, gagi, dialogi, zwroty akcji - to wszystko tradycyjnie nakreślono z myślą o guście i potrzebach odbiorcy co najwyżej czternastoletniego. W efekcie powstało przerażające widmo, które nie zainteresuje nikogo.

Jeśli Twój były adorator postanowił się zaprzeć i nie rozmawiać, to masz kłopot. Nie piszesz o przyczynach rozstania, jednak przypuszczam, że trawi Cię poczucie winy? Nalegasz na kontakt i kultywowanie przyjaźni. Niezwykle to szlachetne, ale może po prostu on czuje się zrobiony w trąbę i nie rozumie Twojego nagłego parcia do niezobowiązującej przyjaźni, która w istocie jest plastrem na Twoje wyrzuty sumienia?

Ideał według moich rozmówczyń: zarośnięty, inteligentny, oczytany motocyklista z psem na smyczy i dzieckiem na ręku, z zarostem, wypchanym portfelem i błyskiem w oku. Kobiety się odkryły. Teraz, drodzy panowie, nie pozostaje wam nic innego, jak wcielić się w jedną z opisanych poniżej postaci. A tak na poważnie... na każdą z nas działa coś innego. I dobrze, bo w przeciwnym razie życie byłoby nudne.

Tak, tak. Gdy idzie mróz, pada śnieg, a na szybach twojego samochodu pojawił się szron, pomyśl nie tylko o ochronie przed grypą, anginą i zapaleniem gardła, ale także o ochronie skóry przed nadmiernym wysuszeniem i pękaniem naczynek krwionośnych. Przeczytaj, jak to zrobić.

Opieka nad dzieckiem to wdzięczne pole do konfliktu na linii synowa - teściowa. Obydwie z monopolem na rację, z trudem otwierają się na argumenty drugiej strony. Niestety, to matkom/teściowym najtrudniej zwykle pojąć, że w kwestiach związanych z wychowaniem ostatnie słowo winno należeć do mamy, nie do babci. Czy jest jednak sposób, by je o tym poinformować?

Czy uważacie, że odbudowa związku po zdradzie jest możliwa? Czy gdyby to Was zdradzono, dawalibyście drugą szansę, czy uznali, że to już koniec? Kiedy warto ratować związek – kiedy są dzieci, wspólne długoletnie życie, wola naprawy ze strony zdradzającego? Jakie warunki postawilibyście partnerowi, który zdradził?

Pierwsze siwe włosy pojawiają się zwykle na skroniach i na czubku głowy. Mężczyźni zaczynają siwieć około 30. roku życia, u kobiet proces ten rozpoczyna się nieco później, bo około 35. urodzin. Jednak są to tylko bardzo uogólnione dane, ponieważ niektóre osoby zaczynają siwieć bardzo wcześnie (po 20. roku życia), a u innych białe włosy nie pojawiają się nigdy.

Ciągle razem, ale tymczasowo osobno. To już miesiąc, pół roku, rok. I tylko czasem zauważasz, że coraz mniej was łączy, a coraz więcej dzieli, i wcale nie chodzi tu o tysiące kilometrów odległości od siebie. Dla niektórych związek na odległość to stan przejściowy, a dla innych to sytuacja nie do zniesienia.

Gdyby ktoś dwa lata temu powiedział mi, że wyląduję w Irlandii jako jedna z tysięcy Polaków próbujących przetłumaczyć swój budżet na euro, uśmiałabym się serdecznie. Tak to już jednak jest z planami, że można je sobie robić, a życie i tak się potoczy swoim torem. Oto jestem, Polka na Zielonej Wyspie, szukam przygód i wrażeń, a co widzę, to opisuję...

„Ostatni szczegół” to powieść kryminalna i to określenie powinno zachęcić nas do lektury. Tajemnicze morderstwo, sprawca, który tylko pozornie wydaje się winowajcą, to najlepiej sprzedające się motywy i zawsze można stworzyć z nich dobrą historię. Niestety książka Harlana Cobena to kiepski produkcyjniak nafaszerowany zbędnymi szczegółami, akcją bez wyrazu i mało oryginalną kreacją głównych bohaterów.

Rodzice twierdzą, że tak naprawdę nigdy nie ma dobrej pory na rozmowę z dzieckiem o seksie. Ogarnia ich wstyd na samą myśl o takiej rozmowie. Są tacy, którzy podejmują wyzwanie, ale nie są zadowoleni z przebiegu lub skutku. Wszyscy najchętniej obarczyliby tym obowiązkiem szkołę lub literaturę fachową. Niektórzy zastanawiają się nad tym, czy uświadamianie dziecka ma w ogóle sens.

Słodko-gorzki wydźwięk tej książki jest tak mocny, że pozostawia wrażenie przeżycia czegoś, a nie zwykłej lektury. Może to dlatego, że „Kołysanka dla wisielca” jest naznaczona prawdziwą śmiercią, a może Klimko-Dobrzaniecki wyjątkowo trafnie wypunktował na tych paru stronach wszystko, co ważne w męskiej przyjaźni? Jeszcze raz – oskarżenia o naiwność, jakie wysuwa część krytyków, są w tym sensie nietrafione, chyba że naiwne jest wszystko co piękne i proste na świecie.

Przy łóżku umierającej matki spotykają się dwie całkowicie różne od siebie córki. Starsza pani w nielicznych już przebłyskach świadomości podsumowuje swoje życie, cofa się w czasie, w jej wspomnieniach pojawiają się zupełnie nieznane córkom osoby i wydarzenia. Zaciekawione sięgają pod podszewkę życiorysu matki, odnajdują w nim przełomowe momenty. Jednocześnie same znajdują się na rozstaju, obie muszą podjąć ważne dla siebie decyzje. Pojawiają się analogie, następuje nieoczekiwana wymiana doświadczeń. Do czego ona doprowadzi? Tego oczywiście nie zdradzę.

Dziś naszła mnie pewna refleksja: mamy dobrobyt. Domyślam się, że może to zabrzmieć obrazoburczo, dlatego spieszę z wyjaśnieniem. Pamiętam czasy kartek na żywność. Pod koniec ich panowania byłam całkiem dużą dziewczynką. Na tyle dużą, żeby pamiętać czasy octu na półkach i rozpaczy, że nie ma cukierków i nie będzie.

Głęboko wierzę, że nie jest jeszcze za późno. Włóż w ratowanie Waszego związku te resztki energii, które potrafisz jeszcze wykrzesać. Kiedy zaczniecie, kiedy uda się nawiązać nić porozumienia na rzecz ratowania Waszego małżeństwa, proś męża o wsparcie w tej trudnej drodze. Nie zniechęcaj się. Przed Wami całe życie, a o tym, że po urodzeniu dziecka często małżeństwo przechodzi kryzys, ćwierkają już nawet wróbelki.

Nazwanie „Zaułka szkieletów” Iana Rankina powieścią nieudaną byłoby co najmniej krzywdzące. Mamy do czynienia z przyzwoitym czytadłem, z inteligentnie (choć nie błyskotliwie) prowadzoną akcją i głównym bohaterem, który da się lubić. John Rebus jest takim ucywilizowanym Philipem Marlowe, pozbawionym egzystencjalnego rozdarcia. Co prawda wciąż chleje i jest zdeterminowany, by odkryć prawdę, ale w stosunku do kobiet okazuje się już dziecięciem szczęsnych czasów politycznej poprawności.

Debiutancki zbiorek opowiadań Anny Starobiniec porównuje się do utworów Philipa K. Dicka i Stephena Kinga. Rzeczywiście – od mistrza horroru autorka zapożyczyła zdolność wyciągania grozy z banalnej codzienności, od klasyka science fiction przekonanie o niekompletności, złamaniu świata. Nie bez znaczenia pozostaje rosyjska tradycja powieści obyczajowej, z której wyrastają teksty zgromadzone w „Szczelinach”.

Chociaż książka senegalskiej autorki poświęcona jest sprawom „egzotycznym” dla typowego europejskiego czytelnika (co nie jest do końca prawdą, bo przypadki okaleczeń zdarzały się wśród emigrantów mieszkających m.in. właśnie we Francji), pozwala ona uświadomić sobie niezwykle ważną rzecz: jak łatwo jest skrzywdzić drugiego człowieka, czyniąc to w imię religii, tradycji, obyczaju. Khady znalazła w sobie odwagę, by opowiedzieć o losie afrykańskich kobiet. Nam pozostaje tylko z pokorą wysłuchać jej opowieści.

Kochasz słodycze, objadasz się nimi codziennie, nie umiesz obejść się bez czekolady, przejść obojętnie koło batonika przy kasach w supermarkecie? Witaj w klubie, łasuchu. Niestety musisz to zmienić. Nie rezygnuj ze słodkości, po prostu znajdź zamienniki. Węglowodany, które ci nie zaszkodzą i nie zmienią twojej wagi, są zawarte nie w ciastach, pączkach i czekoladzie, ale w owocach.

Moim zdaniem przy rozstaniu zawsze jest osoba rzucająca i osoba rzucana. Ta pierwsza wychodzi z całej sytuacji raczej bez szwanku, no, może jest jej trochę przykro, ale bez przesady, natomiast osoba rzucana zostaje ze złamanym sercem, życiem i kompletnym rozstrojem nerwowym. Co wtedy robi? Dzwoni do przyjaciółki.

Jesień i zima to okres ciężkiej próby dla naszego układu odpornościowego. Z końcem wakacji rozpoczyna się bowiem w Polsce sezon przeziębień, który trwa aż do wiosny. Pogoda w tym czasie bywa zmienna i kapryśna, więc łatwo przemarznąć lub przemoknąć.