news (strona 290 z 300)

Zapewne każda matka pamięta tę chwilę, kiedy poznawała prawdę. Myśli i reakcje są wtedy spontaniczne. I przeróżne. Ja tańczyłam. Byłam sama w domu, więc włączyłam radio na full power i pląsałam jak głupia. Nie mogłam doczekać się powrotu Krzyśka z kursu. Aby nie wybuchnąć z nadmiaru radości, obdzwoniłam z nowiną prawie całą rodzinę, oczywiście zalewając tym samym - zwłaszcza żeńską jej część – łzami szczęścia.

4 porady żywieniowe, które pomogą Ci racjonalnie rozpocząć dzień tak, by nasycić ciało, zaspokoić zapotrzebowanie organizmu na witaminy i minerały przy jednoczesnej trosce o zachowanie linii.

Gdyby ktoś zapytał nas, czym jest rasizm, większość odpowiedziałaby, że to opinie i zachowania dyskryminujące ludzi innych ras, obrazowo mówiąc: Murzynów, Azjatów, a nawet - choć należących do rasy białej, to wykazujących cechy wyraźnie różniące ich od Europejczyków - Arabów i Hindusów. W naszym europocentryzmie zapomnieliśmy, że przecież my sami możemy stać się obiektem nienawiści i dyskryminacji rasowej ze strony przedstawicieli innych ras.

Jak się nad tym zastanawiam, to wszystkie ciepłe barwy dzieciństwa kojarzą mi się z dziadkiem. Związane jest to zapewne z faktem, że tylko On tak naprawdę mnie rozpieszczał. Byłam wtedy bardzo grubą dziewczynką i tylko On z tej mojej pulchności nie żartował. Co gorsze (wtedy tak nie myślałam) uwielbiał mnie dokarmiać. Nie trzeba było mnie dwa razy prosić, żebym zjadła kolejny obiad. Był taki moment, kiedy zjadałam dziennie trzy obiady.

Drodzy Państwo. Sen jest zdrowy nie tylko dlatego, że dzieci podczas snu rosną, my dorośli – nie spodziewajcie się Państwo – nie urośniemy już ani centymetra. Sen jest zdrowy zgoła z innych przyczyn i nie mam nawet na myśli faktu, że się nasz organizm podczas snu regeneruje, ponieważ nasze zmęczone organizmy w naszych trudnych czasach nie zregenerują się bodaj aż do śmierci. Sen jest zdrowy dlatego mianowicie, że podczas snu, proszę Państwa, nie mamy do czynienia z naszą niezdrową rzeczywistością.

Były też kaczki, a nawet cały kosz wypełniony mnóstwem ślicznych, malutkich i piszczących kaczuszek, których widok obudził we mnie jakieś dziwne instynkty. Gdy dowiedziałam się, że kosztują tylko 5 zł od sztuki, oświadczyłam Kamilowi, że nie opuszczę tego miejsca bez jednego takiego pisklaczka. A on, naiwny, zamiast prać po mordzie, kupił mi bez ociągania tę kaczuszkę.

"Perwersja" jest areną gorączkowej miłości, opilstwa i urojeń, grzęźnięcia w obłędnych wizjach, poszukiwań ulotnej prawdy i niematerializującej się obiektywności przez krótkowidza. Jej lektura dostarcza dzikiej radości, a autor - co mu się chwali - onieśmiela czytelnika przepychem i finezją stylu.

Większość z nas jest świadoma negatywnych efektów spożywania nadmiernej ilości soli: utrata elastyczności tętnic, nadciśnienie, odwapnienie kości... Ale powstrzymanie się od szczodrego solenia potraw często nie wystarczy. Podczas gdy dzienne zapotrzebowanie człowieka na sól wynosi 2 g i jego spożycie nie powinno przekraczać 6 g, z samych gotowych, przetworzonych produktów spożywczych przeciętny człowiek dostarcza swojemu organizmowi 9g soli dziennie!

W moim poprzednim felietonie podzieliłam się z czytelniczkami myślą, że spowalnianie objawów starzenia, co zawdzięczamy regularnym ćwiczeniom na siłowni, to dobry argument motywacji zastępczej dla tych, którym spędzone w pocie czoła godziny pracy nad „rzeźbą” nie przynoszą widocznych rezultatów, a przynajmniej nie tak szybko, jak tego wymaga psychika przeciętnie zaciętego śmiertelnika, by utrzymać „nastrój bojowy” i nie znajdować sobie wymówek w stylu: adidasy mi skrzypią na elipsie, ale zacznę znowu chodzić regularnie, jak tylko sobie kupię buty z lepszą podeszwą.

Jakie miejsca są godne polecenia ze względu na uroki przyrody, spokój i dobrze przygotowaną bazę turystyczną, a odwiedzenie jakich miejsc odradzacie ze względu na niedostatki, zaniedbania, tłok, brak bezpieczeństwa, hałas.

Choć „Basen” François Ozona to film wewnętrznie doskonale spójny i wyważony, zbyt mały wycinek wszechświata ma ambicję uchwycić, by uznać go za arcydzieło uniwersalne; wystarczający, by sam w sobie był dziełem skończonym. Polecam go wszystkim z największą przyjemnością.

Znamy się od czasu szkoły średniej. Razem chodziłyśmy do klasy, chociaż nigdy nie była to znajomość z jednej ławki, nasze drogi często się krzyżowały. Razem chodziłyśmy na wagary i często spotykałyśmy się po szkole. Ja byłam w nią wpatrzona jak w obrazek. Dopiero niedawno zrozumiałam, że mnie przypisana była rola cienia w tej relacji. Tę świadomość uzyskałam dopiero dziś.

Jedną z zasad wielu diet jest wyrzeczenie się słodkich napojów i alkoholi, które dostarczają organizmowi tzw. „pustych kalorii”. Często można spotkać się z opinią, że w trakcie odchudzania najlepiej ograniczyć płyny do wody i zielonej herbaty, eliminując m.in. soki owocowe jako zbyt słodkie. Czy jest to pogląd słuszny?

Sierpień miesiącem remontów. Przynajmniej w naszym mieszkaniu. Jako nieustraszona badaczka płci męskiej postanowiłam przy okazji porównać dwa charakterystyczne typy: Fachowca i Mężczyzny Domowego. Porównanie przeprowadziłam w warunkach remontu i naprawy drobnej usterki.

Film czerpie swoją siłę komiczną z dwóch źródeł, z których drugie jest tak naprawdę pierwszym, tyle że z dopływem - zrelatywizowanym. Po pierwsze, tytułowa blondynka postępuje jak osoba co najmniej naiwna, ubiera siebie samą i swojego psa idiotycznie, a ponadto jest dosyć ekscentryczna i bezkompromisowa w swoich gustach i przyzwyczajeniach – jest więc karykaturalną landrynkową modnisią o cielęcym spojrzeniu, a jak każda karykatura śmieszy. Przerysowana postać Elle Woods byłaby na miejscu u manikiurzystki w Bel Air, natomiast w Kongresie, w miejscu, gdzie pracują poważni ludzie, wywołuje żywy dysonans – i stąd też wynika drugi i ostatni rodzaj komizmu w tym filmie. Pozwolę sobie zdradzić, że film ten, po tym wszystkim, co pokazali jego twórcy, kończy się jak horror, po którym można się spodziewać, że będzie miał kontynuację.

...nie, to wcale tak bardzo nie boli. Ja zawsze sugeruję moim klientom, żeby raczej wyobrazili sobie, że są przypalani cienkim pręcikiem, niż że są nakłuwani igłą... - w dobrej wierze doradził mi Inya III (trzeci) – Inya the 3rd. Inya jest artystą rzeźbiarzem, malarzem, a przede wszytskim tautażystą specjalizującym się w tatuażu maoryskim, czyli moko.

Japonki, buty wiązane w dolnej części łydki na rzemyki, spodnie rybaczki, klapki kowbojki, sportowe buty Puma na co dzień, wszechobecne wydawałoby się stringi... Opowiedzcie, co Was irytowało, a które pomysły na letni strój, makijaż, czy formę aktywności przypadły Wam do gustu. Którym modom wróżycie długą karierę, a dla których z nich ten sezon był ostatnim.

Najogólniej rzecz biorąc, moi szalenie wykształceni koledzy, którzy pod każdym względem są dla mnie wzorem, których pułapy intelektu sięgają tak wysoko, że trudno mi znaleźć sobie nowych kolegów i nawet jeżeli znajduje się jakiś nowy kolega, którym chwilowo się zachwycę, to wkrótce okazuje się, że on im do pięt nie sięga, więc – kontynuujmy, moi szalenie wykształceni koledzy w towarzystwie podejmują rozmowę wyłącznie o dupie marynie.

„Intacto” w reżyserii debiutanta Juana Carlosa Fresnadillo to przyzwoity thriller, wystylizowany i nastrojowy, z osobliwą fabułą; co lepsze, zamiast straszyć widza złowieszczą muzyką i rekwizytami z salonu strachu w wesołym miasteczku, jak to ma miejsce w wielu amerykańskich produkcjach tego gatunku, wywołuje zaniepokojenie o dobrze wyważonym natężeniu, a rozwój fabuły trzyma w napięciu od pierwszej do ostatniej sceny.

W uznanych we Francji za najlepszą książkę roku i nagrodzonych w 2002 roku prestiżową nagrodą IMPAC Dublin Literary Award Cząstkach elementarnych pisarz formułuje niezwykle silne oskarżenie pokolenia 68’. Kreśląc obraz przemian społecznych ostatnich dziesięcioleci XX-ego wieku, Houellebecq ukazuje wynaturzenia, do jakich doprowadziło głoszenie anarchistycznych haseł rewolucji obyczajowej, nowa pseudoreligijność, kult wolnej miłości, rozrywki i egoizmu, zwanego cynicznie indywidualizmem.

Najnowsza książka pisarza potwierdza jego literacki talent, dostrzeżony już wcześniej przy „Opowieściach słychanych” (nominacja do Nagrody Literackiej NIKE oraz nagroda w V Konkursie Literackim Polskiego Towarzystwa Wydawców Książek za rok 1999) i „Szkieleciarkach” (nominacja do Paszportów Polityki 2003). Bez wahania polecam „Gnój”, który skupia w sobie wszystkie zalety Kuczokowskiego stylu: językową zręczność, naturalność, bezbłędne balansowanie między tak różnymi nastrojami i poetykami jak dystans i empatia, gorzki liryzm i buchający komizmem humor, realizm i groteska. „Gnój” Kuczoka to pierwszorzędna, pełna literackiego temperamentu satyra na nieznośnie pewną siebie „normalność” polskiego mieszczaństwa.

Trafiłam na terapię, ponieważ mój świat chylił się ku upadkowi. Wbrew pozorom to był bardzo długotrwały proces. Wszystko zaczęło się gdzieś w zamierzchłych czasach mojego dzieciństwa. Większość osób w tej chwili może powiedzieć, że to głupota zajmować się sprawami, których sama już dobrze nie pamiętam. W trakcie terapii okazało się jednak, że w rzeczywistości jest nieco inaczej.

W "Ciele" wiele jest na niby, przewrotnie i zawile, a jednak przewidywalnie i jak po sznurku biegnące. Poniekąd to film wybijający się ponad ostatnie dokonania polskich asów, blamażu uniknięto, jednak nie budzi zbyt wielu pozytywnych emocji.

Wakacje powoli zbliżają się do końca, upał nadal trzyma, ale jesień czekająca tuż za progiem na swoje wielkie wejście położy kres kąpielom słonecznym nad morzem, jeziorem, na działce... Zmartwieniem wielu z nas jest, jak zachować jak najdłużej tę zdobytą dzięki cierpliwości i wytrwałości opaleniznę.

To dzięki pisarce i wyłącznie dzięki niej, co dzień od wielu lat, zmartwychwstaje żydowski piekarz zamordowany w beczce, mała dziewczynka rozstrzelana na oczach rodziców przez żołnierza SS, szesnastoletnia kruczowłosa piękność, czekająca nago na strzał, pies powieszony na gałęzi za wierność żydowskiej rodzinie, ci, którzy nigdy nie wrócili. Czytając opowiadania Idy Fink wiem, że nie zapomnę. I jestem za to wdzięczna