news (strona 267 z 300)

Moja kumpelka Dorota ma się wprowadzić do nowego mieszkania - dwa pokoje i kuchnia. Pięknie. Tylko że trzeba by je nieco odświeżyć. Różne dziwne rzeczy działy się w nim dotychczas, więc teraz dla odmiany ma być miło i przyjemnie. Po dorotkowemu. Zebrała Dorotka ekipę pomocniczą w osobach Ani i Weroniki. Same baby. Świetnie.

- Nie jedźcie do Boliwii! Tam nie ma nic ciekawego. Dzicy ludzie i bieda. Omijajcie ten kraj z daleka – radzili nam rozsądni ludzie. Ludzie, którzy w Boliwii nigdy nie byli. Jednak pchało nas do tego kraju z zadziwiającą konsekwencją i wytrwałością. Dla tego “nic ciekawego” gotowi byliśmy na 14-godzinną podróż w rozklekotanym autobusie z Cuzco, w Peru.

Każdy, kto chociaż raz w życiu próbował się odchudzić, wie, jakie to trudne. Tyjemy, dlatego, że lubimy jeść tłuste i mączne potrawy, tymczasem odchudzanie pozbawia nas tej przyjemności. Jest to bardzo przykre, toteż mało kto wytrzymuje reżim niskokalorycznej diety.

Przebywanie w zatłoczonych pomieszczeniach niesie z sobą ryzyko uduszenia bądź złapania wirusa. Prawda? Dlatego też nie można pozwolić na to, by robiło się zbyt ciasno. Bo kiedy jest ciasno, czyli w pomieszczeniu przebywa zbyt wiele osób, jedni drugim odbierają tlen i nieszczęście gotowe. I tak jest, kiedy w związku pojawia się zbyt wiele osób.

Wyniki najnowszych badań prowadzonych przez Royal Eye Hospital w Manchesterze wskazują, że soczewki produkowane z nowoczesnego materiału silikonowo-hydrożelowego redukują ryzyko powstania poważnych zakażeń oczu. Szacuje się, że wśród osób noszących takie soczewki ryzyko wystąpienia zapalenia rogówki jest 5 razy mniejsze.

Żyjemy w kraju, w którym tolerancja nie jest częstym zjawiskiem, a ludzi ocenia się po wyglądzie. Ta smutna prawda dotarła do mnie w związku z pewnymi zdarzeniami, o których chcę dzisiaj opowiedzieć.

Kiedy miałam naœcie lat, to myœlałam sobie, jak to będzie, kiedy będę już dorosła, a potem tę dorosłoœć zaczęłam jakoœ odznaczać, a to pracš, a to jakoœciš znajomych, a to stanem œwiadomoœci, a to stanem konta (wiecznie poniżej zera, ale dzieciaki nie majš debetów, nie?). A teraz, trzydziestka na karku, brakuje mi tego, czego normalnie ludziom brakuje, czyli że nie mam jakichœ straszliwych braków życiowych, cierpliwoœci mi brakuje, to prawda, dzięki temu żyję, pracuję, myœlę, kiedy, kiedy, kiedy?

Ustalmy jedno: stara miłość nie rdzewieje. Piękne, prawda? Nie rdzewieje jednakowoż pod jednym, drobniutkim warunkiem: że jest w stałym użyciu. Tylko wówczas nie zastoją się tryby, nie obrosną rudo zębatki i zapadki. Inaczej.... Każdą ruinę można odczyścić, odszlifować, przelać odrdzewiaczem i nabłyszczyć. Zwłaszcza, że moda na starocie. No i co – i odczyszczamy, i wprawiamy w ruch, i okazuje się, że lata bezczynności pozostawiły ślad.

Mocarne, zwalające z nóg kino. Film Eastwooda zaczyna się jak sparing, potem jest pierwsze liczenie, klincz, i wreszcie finałowy nokaut. Krew, pot i łzy. Klasyczna historia z ringu, w której kompleksy i frustracja okazują się potężnym motorem działania, nieoczekiwanie przeradza się w moralitet. I to taki, po którym człowiek długo łazi rozbity. Nie ma zmiłuj się, nie ma żadnych forów.

Wszystkie baby w redakcji dostały całkiem przyjemnego szału, aż się ksero zacięło. Odbijałyśmy dla siebie nawzajem dietę szwedzka, znana też pod nazwą diety astronautów amerykańskich. Zaczęło się od producentki, do której lepiej się teraz nie zbliżać (szósty dzień diety, chodzi wściekła, niektórzy wzięli sobie urlopy), a potem poszło szeroka falą. Faceci chichoczą po kątach, ale czekają na efekty.

Piwo jest napojem nie tylko niezwykle orzeźwiającym, ale też i o unikalnych właściwościach odżywczych. Wartość energetyczna jego pochodzi od zawartego w nim alkoholu, węglowodanów i białek. Litr piwa pełnego dostarcza nawet do 450 kcal, z których 2/3 pochodzi z alkoholu. Ta sama ilość pokrywa dzienne zapotrzebowanie na metioninę i lizynę (ok. 28%), walinę (ok. 30%) i fenyloalaninę aż do 46%. Chmiel w piwie ma działanie uspakajające a dzięki zawartości fitoestrogenów chroni przed rakiem.

Kiedyś, dawno temu, Cosmopolitan uważany był za magazyn dla młodych (duchem i ciałem), rozsądnych, pewnych siebie kobiet. Niestety, obecnie tak zwana grupa docelowa nieco się zmieniła i Cosmo porusza problemy, które zafrapują głównie plastikowe panieneczki. Czyli – po pierwsze, jak znaleźć idealnego mężczyznę. Po drugie – w jaki sposób się z nim kochać, żeby miał orgazm życia. Po trzecie – który z tegorocznych absurdalnych przebojów mody należy sobie kupić.

Ta powieść, gorzka w swojej wymowie, zgłębia najbardziej zawiłe i skrywane tajemnice Joan Castelman, stanowi rodzaj wiwisekcji dokonywanej na jej umyśle i sercu. Stanowi wgląd w małżeńskie układy i zależności. Opowiada o związku, w którym gwiazda męża świeci dzięki wpatrzonej w niego żonie, który może się realizować dzięki jej miłości i oddaniu, ale w swej męskiej pysze zapomina i nie zauważa, że tak wiele, a może nawet wszystko, zależy od niej.

Nic nie jest tutaj w pełni prawdziwe i poruszające, może poza urodą i talentem odtwórczyń głównych ról. Dekoracje trzepocą na wietrze, spod ślicznego opakowania prześwituje tandetna zawartość. Niby to ambitny film Pawlikowskiego jest koturnowy i oczywisty. Z rozwiązaniami fabularnymi rodem z “ambitnej” telenoweli. Nie przysłużył mu się również cynizm, a cała historia jest przekombinowana. Odkrycie (w zamierzeniu twórców zaskakujące), iż wszystko jest jeno grą, wcale nie oznacza, że w filmie wszystko gra…

Ach, jakże piękny był ten tydzień po śmierci Ojca Świetego. Pełen skupienia. Życzliwości. Zadumy. Spontanicznych gestów dobrej woli. Wielu przeżywało ból. Wielu żałobę, smutek, żal. Wielu zachwyt nad nauczaniem papieża, jego otwartością i żarliwą miłością Boga. Wielu po prostu miało szansę zatrzymać się w pędzie codzienności i posłuchać.

Własny domek z ogrodem, położony w malowniczej okolicy, najlepiej na skraju lasu, w pewnej odległości od innych ludzkich siedzib, a w garażu terenowy samochód, który umożliwia dotarcie do centrum dużego miasta w stosunkowo niedługim czasie... Czyż to nie marzenie każdego z nas? W każdym razie moje. Marzenia marzeniami, a tymczasem mieszkam w bloku z wielkiej płyty, w bliskim sąsiedztwie ludzi niekiedy bardzo trudnych w pożyciu...

Wdziewając wiosenną i letnią garderobę z zeszłego roku wiele z nas zauważa z przekąsem, że tu i ówdzie zaczynają się opinać spodnie, a podkoszulka jakby się skurczyła i wychodzi spod niej zaokrąglony brzuszek. Dobrze byłoby schudnąć 3 kg – nie 10, nie 15, tylko ten mały nadmiar, który jednak powoduje, że mniej pewnie czujemy się w odsłaniających ciało strojach. Jak to osiągnąć w dwa tygodnie? Całkiem prosto, wystarczy tylko odrobina samokontroli i dyscypliny, by przygotować zawczasu posiłki bądź składniki...

Nie po raz pierwszy Henning Mankell we współczesną historię wplata kryminalną fabułę. Pisarz nie jest obojętny na świat, który go otacza i lubi, gdy główny bohater jego książki odważnie stawia czoło niesprawiedliwości i kłamstwu, opowiada się za prawdą i nieskrępowaną wolnością istoty ludzkiej. Można zatem „Białą lwicę” odczytywać jako kolejną powieść z zagadką kryminalną, czyli jako książkę o tropieniu mordercy, ale można też potraktować ją jako ważny głos wspierający polityczne dążenia tych, którym zależy na poprawie losu prześladowanych mniejszości narodowych.

Oprócz szkolnych egzaminów, które z perspektywy czasu wydają się wcale nie takie trudne a stres z nimi związany niepotrzebny, w życiu czeka nas cała masa sprawdzianów, których wyniki mają większe konsekwencje niż świadectwo, którego nie można pokazać z dumą rodzicom. Zdajemy bądź oblewamy egzaminy z przyjaźni, macierzyństwa i ojcostwa, małżeństwa, wierności, zdrowego rozsądku, kultury osobistej... A jaki był najtrudniejszy dotychczas sprawdzian w Twoim życiu? Zdałaś go? A może poddałaś się i zdezerterowałaś?

Wieczorem wypijamy piwo Safari w naszej restauracji hotelowej i do świtu rozprawiamy w suahili z miejscowymi studentami. Rozmawiamy o ich niełatwym życiu tutaj, o ich dorabianiu w wolniejsze dni przy wyprawach na Kilimandżaro, o ich odporności na piekące słońce, o grze na bębnach, którą kultywują od lat. Oni pytają, ile jest języków urzędowych w Polsce, upewniają się co do klimatu i dziwią się, gdy mówimy, że z Polski coraz więcej osób wyjeżdża do pracy za granicę. Studiują geografię w tutejszym college’u i marzą o poznaniu całego świata. Zupełnie jak my.

Kobiety mają wiele ze sobą wspólnego, niezależnie od kraju, z którego pochodzą, wykształcenia, przekonań politycznych czy też wyznania. Ciągłe narzekanie na wygląd, oglądanie się w lustrze, mierzenie ilości tłuszczu i obserwacja cellulitu składają się na codzienną walkę o to, by być piękną. Halina Pawlowska, czeska pisarka i dziennikarka, w powieści „Zdesperowane kobiety postępują desperacko” czyni główną bohaterką taką właśnie kobietę – zwyczajną, z dobrze znanymi babskimi problemami i przyziemnymi marzeniami.

Zanim zaczęłam na dobre piąć sie na wyżyny sztuki kulinarnej, zaliczyłam kilka porażek z nieznanymi sobie egzotycznymi przyprawami, diabelnie ostrym sosem do spaghetti (skąd mogłam wiedzieć, że to pasta chilli, opis produktu był po chińsku!), niejadalnym zwarzonym sosem jogurtowym do kurczaka, koszmarnie kwaśną rybą i kilkoma innymi „rewelacyjnymi potrawami”. Ale praktyka czyni mistrza...

„Pani” to słowo, które określa kobietę dorosłą, może nawet dojrzałą. W żadnym wypadku nie podlotka. Dlatego czasopismo o tej nazwie gości na swojej okładce kobiety, a nie dziewczynki. Silne istoty, które w życiu osiągnęły coś więcej niż anorektyczną figurę i silikonowe piersi. Okładkę numeru 174 zdobi postawna blondynka. Krystyna Janda? Charlize Theron? Nie, to Doda. Ta sama, która gościła nie tak dawno w CKM-e w wulgarnej sesji ze swoim narzeczonym.

Po czym poznać, że związek umiera? Czy to już wtedy, gdy serce mu nie bije tak głośno i szybko, nie ma już rumieńców, chodzi zamyślony, gdzieś daleko chodzi, myślami błądzi daleko? Czasem w ogóle nie wraca... Nikt już na nikogo nie patrzy łapczywym wzrokiem, nie ma wierszy, serenad pod oknem, euforii, która unosi nad ziemią, gęsiej skórki przy pocałunku, westchnienia od ledwie dotknięcia. Kiedy już można myśleć o innych rzeczach, kiedy już o pewnych rzeczach lepiej nie myśleć…

W produkcji zdecydowali się wziąć udział znani i nieznani aktorzy, ci pierwsi jednak są nie do poznania. Posągowa Stenka z worami pod oczami i tłustymi włosami jako dzieciobójczyni to rewelacja, Foremniak z wielkim brzuchem i złą cerą też nie wypada najgorzej. Co do Gajosa i Grabowskiego rezultat, choć bardziej przewidywalny, wciąż robi wrażenie. Za to Dorociński wcale nie musiał sobie spiłować zęba, żeby wypaść hiperwiarygodnie. „Pitbull” gryzie aż do krwi. Trzeba to docenić.