news (strona 199 z 300)

Z najnowszych badań wynika, że w Polsce 1/3 kobiet w ciągu życia doświadcza przemocy od swoich partnerów. To zatrważające dane. Jeszcze bardziej przerażają jednak stereotypy na temat przemocy wobec kobiet. Te mają się doskonale. Jest takie przysłowie: "Jak się baby nie bije, to jej wątroba gnije". Już sama jego popularność świadczy o tym, że na bicie kobiet jest duże przyzwolenie.

Wielbiciele egzotyki mogą się rozczarować. Dużą część książki zajmują rady związane z techniczną stroną podróżowania: jak ubrać się w góry, co wziąć ze sobą do Afryki i w jaki sposób zachowywać się na statku. Poznajemy metody radzenia sobie w sytuacji głodu, przegrzania, wyziębienia. Dowiadujemy się, że węgorz elektryczny to nic miłego, a w krajach islamskich zakochani nie powinni chodzić za rękę. To praktyczne kompendium dla podróżników, nawet takich, dla których wyprawą życia jest weekend na Słowacji.

Droga od podrywu do spełnienia jest wędrówką od flirtu do klapsa. Prędzej słoń nauczy się tańczyć, kowadło fruwać a diabeł tasmański robić na drutach, niż ja opanuję sztukę flirtu choć w stopniu podstawowym. Ułomność, która mi to utrudnia nazywamy zwyczajowo ślepotą. Być może, gdyby jakieś dziewczę zrzuciło swe fatałaszki i popełzło ku mnie po stołowym blacie trzymając własną bieliznę w zębach, niejasno jąłbym przeczuwać, że zdradza zainteresowanie moją osobą. Poniżej jednak mowy nie ma, wszelkie sygnały odbijają się ode mnie jak pięści Gołoty od Mike’a Tysona.

Mówi się - pożycz pieniądze, stracisz przyjaciela. Ja czegoś takiego nie uznaję, uważam, że ludzie powinni sobie pomagać. Ale ostatnio zwątpiłam i to w bardzo dobrą koleżankę. Dzielę pensję, podsuwam jej różne ogłoszenia o pracę, nie sprawdzam, czy gdzieś dzwoni, pisze, bo nie mam na to czasu. Widzę tylko, że śpi w dzień, nie pomaga w sprzątaniu czy praniu, jakby straciła ochotę do życia.

Bolą, trzeszczą, strzykają, puchną – stawy nie najlepiej znoszą dźwiganie zbędnych kilogramów. Wraz z wiekiem zużywają się, ale jedną z głównych przyczyn przeciążenia stawów i powstania zmian zwyrodnieniowych jest otyłość. Najprostsze czynności codzienne jak schylanie się, klękanie, podnoszenie, wchodzenie po schodach stają się udręką. Uważa się, że problem stawów dotyczy ludzi po 40. To oni najczęściej skarżą się na dolegliwości związane z chorobą zwyrodnieniową stawów.

Mówisz, że jesteś feministką i słyszysz niekończące się tyrady o niedorżniętych babach z zarośniętymi pachami, które same nie wiedzą, o czym mówią i kopią faceta w jaja, kiedy chce przepuścić je w drzwiach. Mówisz, że nie jesteś feministką i słyszysz o tym, ile szkody takie kobiety jak ty wyrządzają biednym wiejskim niewiastom, bitym i poniżanym przez mężów, bo nie mają one wystarczającej świadomości swoich praw, żeby się swojej nędznej sytuacji przeciwstawić.

Dla Marty to było lekarstwo na wszystkie bolączki. Dla Izy jedyne rozwiązanie jakie przyszło jej do głowy, by uratować wieloletni związek. Dla Anki – wyłącznie przypadek, ale za to jaki pomocny. Czy dziecko może być lekarstwem na zdradę, na usychający związek, na kryzys wieku średniego i na nudę, która pojawia się z czasem w życiu dwojga ludzi?

Nie jestem w pełni wyzwolona, ale jest we mnie jakiś ośli upór, który kazał mi dwa razy odmówić ojcu mojego dziecka, kiedy prosił mnie o rękę. Głęboko w sercu coś mi mówi, że robię słusznie. I dla siebie, i dla małej. Tylko czasami czuję się pod ścianą, ciśnięta przez dalszą rodzinę, znajomych – oni mojej decyzji nie rozumieją.

Choroba górska zwana chorobą dużych wysokości pojawia się u osób, które zbyt szybko znalazły się na dużej wysokości bez wcześniejszego przystosowania organizmu do gwałtownej zmiany. Im wyżej, tym niższe ciśnienie atmosferyczne. Łagodnie przebiegająca choroba górska występuje u 20 - 25% osób, które zmieniają wysokość z niskiej na wyższą - powyżej 3000 m n.p.m. lub więcej w czasie krótszym niż jeden dzień.

Dopiero w roku 1991 Światowa Organizacja Zdrowia wykreśliła homoseksualizm z Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób i Zaburzeń. Wciąż jednak heteroseksualne społeczeństwa mają problem z zaakceptowaniem homoseksualizmu. Niech o tym opowiedzą ci, którzy zdecydowali się odkryć przed najbliższymi swoją największą tajemnicę.

Powieść przekonuje niezwykłymi kreacjami bohaterów. W zakotwiczonym na Nilu pływającym domu spotykają się barwne osobowości, by spierać się i dyskutować o otaczającym ich świecie. W tym gronie rzeczywistość miesza się ze sztuką, miłość z zazdrością, a wewnętrzna pustka bohaterów potęguje poczucie bezsensu istnienia. Liczy się nastrój. To on staje się najważniejszym elementem historii, wszystko inne jest tylko narkotyczną wizją bohaterów.

Po publikacji wypowiedzi jednej z naszych Czytelniczek o naturyzmie, zatytuowanej: "Dziwna rodzina?" otrzymaliśmy wiele listów od oburzonych zwolenników swobodnej nagości. Temat zresztą jest nadal chętnie komentowany przez fanów i przeciwników rozbierania. Z powodu dużego zainteresowania tym tematem, publikujemy kolejny z listów, który prezentuje odmienne zdanie na temat naturyzmu.

Byłem „wszędzie”. Na randkach, na pornosach, w knajpach, w obcych krajach. Na studiach i na czatach. Na wozie i pod nim. Co nieco przeżyłem, przeczytałem, podsłuchałem. Wyciągnąłem osobiste wnioski. Różnica płci to mitologia! Dziewczyny, macacie nas wzrokiem tak samo jak my Was. Męsko-damski świat nie jest jednowymiarowy i nikt w nim nie dzierży nagrody fair play. W tej pięknej grze brak reguł i niech tak pozostanie. Osobiście lubię wychodzić z pewnych sytuacji ze zdumiewającym (wciąż) poczuciem przeżycia czegoś cennego, a nie z poczuciem krzywdy czy straty przemijającego bezpowrotnie czasu.

W dzieciństwie zatraciliśmy mechanizm regulujący naturalny apetyt. Zaczęliśmy jadać o stałych porach a nie wtedy, gdy byliśmy głodni. Potem za podrapane łokcie i kolana dostawaliśmy na pocieszenie czekoladkę. W nagrodę za dobre stopnie rodzice zabierali nas na lody. Uruchomił się mechanizm chwilowego rozwiązania problemu. Sięgamy do lodówki, żeby zagłuszyć prawdziwy problem.

Przebogata fabuła. W trakcie dwugodzinnego seansu dzieje się tak wiele, że paradoksalnie zaczyna wiać nudą. Od pierwszego kadru zostajemy gwałtownie wrzuceni do świata zdeformowanego, pełnego udziwnień i paranormalnych zjawisk. Tak barokowej w swej nadmiarowości wizji nie było chyba jeszcze na naszych ekranach. Nie dość, że w wyścigowym tempie przenosimy się z miejsca na miejsce, od jednej sceny walki do drugiej, to jeszcze po drodze ocieramy się o końską dawkę fantasy.

Isabel Coixet podarowała widzom jeden z najpiękniejszych filmów o miłości i najlepszy film w jej karierze. Przejmująco prawdziwy, szczery, zadający mnóstwo niewygodnych pytań i omijający szerokim łukiem wszystkie klisze, jakimi obrosła kinematografia mierząca się z tematem uczuć. Mamy do czynienia z jednym z najbardziej niebanalnych i nieoczywistych obrazów o uczuciach, jakie w ogóle powstały.

Wydawca nazwał Francka Thillieza francuskim Stephenem Kingiem, bo każdy może pisać, co tylko chce. Niestety, Las cieni zbudowano dokładnie z tych samych klocków co powieść poczytnego Amerykanina i to jak w najgorszym stylu. Thilliez konsekwentnie stosuje metodę mnożenia przez trzy. U Kinga mieliśmy dramat rozgrywający się między pisarzem i jego oprawczynią, tu jest cała rodzina sterroryzowana przez szaleńca na wózku i niezrównoważone dziewczę.

Wspinaczka górska nie jest moim wymarzonym sportem. Czasami robię wyjątki. Tak było w przypadku wulkanu Rinjani na indonezyjskiej wyspie Lombok. Splot okoliczności zaprowadził mnie na wysokość 2600 m n.p.m. Doświadczeni alpiniści uśmiechną się teraz pobłażliwie. Jeżeli weźmie się jednak pod uwagę brak jakiegokolwiek doświadczenia, to nawet taka wysokość może okazać się życiowym wyczynem. Wejście na krater Rinjani stało się też ważne dla mnie z całkiem z innego powodu.

Każda mama przyzna, że karmienie dziecka to ogromne wyzwanie. Prawidłowe zbilansowanie wszystkich niezbędnych maluchowi do zrównoważonego rozwoju składników wymaga choćby ogólnej wiedzy na temat rozwoju człowieka, procesów żywienia czy wartości odżywczych poszczególnych składników oraz ich wpływu na funkcjonowanie organizmu.

Sprawnie napisana powieść o zemście. Sympatia do bandyty wyróżnia książkę od masy innej sensacji. Autor zaskakuje zdolnością przywiązywania czytelnika do niewiarygodnych bohaterów. Unika zarzucania czytelnika masą technicznych szczegółów i tajników procedur policyjnych, nie poznajemy trzydziestu typów broni i zasad napadania na banki, za to te, podsunięte pod nos są interesujące. To samo dotyczy eleganckiego wtopienia wątku miłosnego w fakturę sensacyjną.

„Nie myśl tyle, bo cię zjedzą motyle” – mawiali moi koledzy spod trzepaka, kiedy zdarzało mi się zamyślić lub mieć za dużo wątpliwości, co do jakiejś zabawy. Już wtedy odkryłam, że liczy się przede wszystkim szybkie działanie a nie zastanawianie a nauczyciele nawołujący w szkołach do samodzielnego myślenia to utopiści. Myślenie nie było w modzie ani w czasach mojego dzieciństwa, ani w okresie rozpoczynania przeze mnie kariery zawodowej, ani tym bardziej nie jest modne teraz.

Mam „drobny” problem z moim chłopakiem. Kiedy budzę się rano i wiem, że wieczorem się zobaczymy, to… nie mam do końca pewności, kto na tym spotkaniu będzie:). On – ten z wczoraj i z przedwczoraj, czy ktoś całkiem „nowy”. Na odwrocie pięknego kolażu, który dla mnie wykonał, napisał „Nie wiem, kim jestem, ale chcę być sobą”. Ja też nie wiem, kim jest Mariusz, ale chcę być… z nim. Tylko nie wiem, czy do niego pasuję.

Jedwab jest naturalnym włóknem, które uzyskuje się z kokonów wytwarzanych przez gąsienice jedwabnika morwowego. Jedwabnik morwowy jest obecnie jedynie gatunkiem hodowlanym. Jedwab wytwarzany był już w starożytnych Chinach, a technologia jego produkcji była przez około 2000 lat pilnie strzeżoną tajemnicą. Nić jedwabna, choć bardzo cienka, charakteryzuje się dużą wytrzymałością i sprężystością. Posiada też naturalny połysk i jest niezwykle elastyczna.

Niebezpieczne miejsce. Kto tu raz usiądzie, nie ma ochoty wstać. Czy to widok błękitnej wody z zamglonymi górami w tle tak hipnotyzuje czy szum morza? Śniadanie przeciąga się do południa, obiad do wieczora, kolacja do rana. Wypożyczone płetwy i maski grzeją się w słońcu, a my drzemiemy na podłodze wyplecionej z liści palmy. To nic, że za chwilę zrobi się za późno, żeby oglądać żółwie i morskie ryby. Nie mamy siły wstać. Nie mamy też najmniejszej ochoty robić czegokolwiek poza byciem tu i teraz.

Warto poświęcić kilka wieczorów, by przekonać się, że o miłości wciąż można pisać oryginalnie i przekonująco. Strach i nadzieja, namiętność i samotność, nienawiść i pożądanie, to elementy równania, którym rządzi matematyka miłości. Trudno uwierzyć, że powieść powstała jako część pracy dyplomowej na kursie pisania. Bo takiego talentu mogą pisarce pozazdrościć naprawdę doświadczeni pisarze, którym wydaje się, że o miłości wiedzą już wszystko.