news (strona 143 z 300)

Dobrze, kiedy rodzeństwo akceptuje naszego partnera i się z nim dogaduje. Nie ma nic gorszego niż konflikt między ukochaną osobą a własnym bratem czy siostrą… Nie licząc oczywiście sytuacji, w której rodzona siostra odbija ci faceta. A jak opowiadają bohaterki tego reportażu, takie sytuacje się zdarzają i to dość często.

Jakiś czas temu na ekranach mogliśmy zobaczyć Galerianki, debiut fabularny Kasi Rosłaniec. Film zdobył uznanie krytyków, a o młodej reżyserce zrobiło się głośno. Jednak Kasia nie jest jedyną młodą kobietą za kamerą. Reżyserki, trzydziestolatki atakują z offu. Stawiają na kino niezależne, na prawdziwe emocje. Od plastikowych lalek z wysokobudżetowych komedii romantycznych wolą kobiety z krwi i kości.

Kryminał z intrygą, która wiedzie do zaskakującej puenty. Policjantka może być spokojna o miejsce na podium dla literackich ikon feminizmu. Dzielna, niezależna, przy tym skrupulatna i nieustępliwa w dochodzeniu do prawdy przebija większość męskich detektywów. Zostaje na dodatek matką i także z tym zadaniem poradzi sobie znakomicie. Intensywne tło, główna bohaterka, jej motywacje – przekonujące. Warto przeczytać.

Permanentny polski dół, skłonność do umartwiania się i żałoby narodowej, to coś zupełnie niezależnego od aktualnej sytuacji życiowej, tylko w linii prostej wynikającego z okoliczności przyrody. Polak ma zimno i wiatr w oczy, więc uważa, że jego życie nie ma sensu i upija się wódką do nieprzytomności. Już czas przestać naśmiewać się z wiecznie wyszczerzonych w uśmiechu Amerykanów i trochę się ogarnąć z tym naszym polskim czarnowidztwem.

Worki pod oczami likwidujemy plasterkiem ogórka, do twarzy stosujemy maseczkę z jogurtu i otrębów, a gdy zabraknie pilingu, ratujemy się cukrem lub gruboziarnistą solą. Z pomocą przychodzi nauka i postęp technologiczny XXI wieku. Teraz kupując odpowiednie półprodukty możemy same uzupełnić bądź stworzyć na nowo zawartość własnej kosmetyczki!

Chciałabym się dowiedzieć, czy jest coś takiego, poza wspólnotami kościelnymi, jak psychologiczna pomoc chrześcijańska. Myślę, że jest to jedyna droga dla mnie, żeby uratować godność, podźwignąć życie swoje i męża. Dokąd się udać po fachową pomoc – jeśli taka w ogóle istnieje? Chcę kochać męża, tak jak na to zasługuje każdy człowiek, chcę wrócić do Niego psychicznie, zapomnieć przeszłość i stworzyć pełną rodzinę, a nie zostawiać Go, gdy leży i nie potrafi wstać na nogi o własnych siłach.

Austriacki zdobywca Oscara debiutuje w kinie familijnym, ekranizując bestsellerową (sprzedano już ponad 10 mln egzemplarzy) książkę dla dzieci niemieckiego autora ukrywającego się pod pseudonimem Knister. Toporny film. Scenariusz jest banalny, przewidywalny i w żadnym wypadku nie zaskakuje. Kino nakreślone z myślą o najmłodszych odbiorcach.

Człowiek, który czuje, że jego potrzeby nie są spełnione, czuje się źle. Niezadowolony pracownik często wykorzystuje firmowe dobro dla prywatnych celów. Rada dla pracodawców? Wywoływanie pozytywnych uczuć takich jak zadowolenie z pracy! To nic nie kosztuje, a dzięki nagradzaniu pracownicy mobilizują się do działania i zwiększają wydajność. Zobacz jak niezadowoleni oszukują szefa!

Któż z nas nie boi się nowotworu, szczególnie kiedy ta choroba dotykała już najbliższych. Dzisiaj są dostępne markery, które mogą wykryć raka we wczesnym, bezobjawowym stadium rozwoju. Wzrost stężenia antygenów nowotworowych może, ale nie musi świadczyć o chorobie, ale zawsze budzi niepokój. Kiedy warto je więc robić?

W czasach kultu młodości ludzie, którzy zakochują się na jesieni życia, budzą mieszane uczucia. Najbardziej boleśnie przeżywają brak zrozumienia ze strony rodziny, bo dzieciom wydaje się, że powinni już tylko niańczyć wnuki. A przecież z wiekiem nie tracimy zdolności do zakochania się i może jak nigdy wcześniej potrzebujemy kogoś, kto nas zrozumie i będzie wspierał.

O zdrowiu niestety przypominamy sobie najczęściej wtedy, kiedy jest już za późno. W najnowszym przeglądzie prasy przekazujemy kilka interesujących informacji, adresowanych do kobiet planujących ciążę oraz stosujących dermokosmetyki, dostępne w aptekach.

Kontynuacja historii o Draculi, powstała z rozproszonych notatek pisarza, w którego wyobraźni narodziła się historia o rumuńskim hrabim – krwiopijcy. Tym razem Dracula ma godnego przeciwnika. Na kartach pojawia się okrutna i przebiegła wampirzyca Elżbieta Batory – postać wzorowana na autentycznej węgierskiej księżniczce, żyjącej na przełomie XVI i XVII wieku. Według akt sporządzonych w trakcie procesu kobieta odpowiedzialna była za ponad 600 zbrodni.

I znów rodzima produkcja na naszych ekranach. To mozaikowa historia ze zbiorowym bohaterem podlana metafizycznym sosem i skąpana w katolickiej moralności. Tonacja od poważnej stopniowo przechyla się w stronę komediowej, slapstickowej, by pod koniec wymieszać czarną komedię z chrześcijańską eschatologią.

Ostatnio wstrząsnęła mną informacja o tym, że katolicy powinni spowiadać się z popierania in vitro. To zrozumiałe, że poddanie się zabiegowi sztucznego zapłodnienia jest grzechem dla katoliczki, ale nie sądziłam, że także popieranie go np. u niekatolickich koleżanek. Czy powinnam wobec tego spowiadać się z tego, że moi znajomi żyją na kocią łapę, kochają się na zabój i tworzą od przeszło kilkunastu lat zgrany duet, przypieczętowany dwójką szczęśliwych dzieciaków, a ja życzę temu związkowi jak najlepiej i nie mam nic przeciwko, że para nie ma ślubu kościelnego? Kościół idzie do przodu. W jednej parafii można dostać rozgrzeszenie z automatu. Można też wyspowiadać się w sieci. Szkoda, że Kościół nie idzie do przodu w innych kwestiach, to na pewno zwiększyłoby liczbę wiernych. Wielu znam dobrych ludzi, którzy nie mogą się wyspowiadać i dlatego przestali chodzić do kościoła.

Amerykanie podczas majowego Dnia Matki obchodzili też dzień pigułki antykoncepcyjnej. Absurd? Nie! Przecież właśnie dzięki tej tabletce macierzyństwo stało się bardziej świadome i możliwe do zaplanowania. Jak dobrze, że są pigułki antykoncepcyjne, które uchroniły mnie przed nieplanowaną ciążą. Dziś jestem mamą. Z wyboru, nie z musu.

Został podtopiony dom koleżanki z pracy. Szefowa zaproponowała zbiórkę pieniędzy. Nie było to w formie zarządzenia, tylko prośby. Pracownicy zgłaszali mailem, po ile dają. Nie były to kwoty niższe niż 50 zł. Ja nie dałam nic, bo nie starcza mi na własne potrzeby. Uważam, że pomoc powinna być udzielona z inicjatywy firmy, z funduszu na to przeznaczonego, a nie z kieszeni pracowników. Buntuję się przeciwko jawnej grze w "kto da więcej". Czuję, że jestem w mniejszości, która nie dała pieniędzy, i zostanie to odnotowane, ocenione w odpowiednim momencie.

Były szczęśliwymi żonami i spełnionymi kobietami, miały ustabilizowane życie. Coś się wydarzyło i musiały odejść. Kiedy sądziły, że za sobą mają najtrudniejszy krok, ogarnęło je zwątpienie, smutek i ból, a nowe życie nie dawało ukojenia. Mówi się, że nie wchodzi się dwa razy do tej samej rzeki, one jednak dały związkowi jeszcze jedną szansę, wróciły do mężów, na stare śmieci. I nie żałują tego.

Nieprzyjemny zapach z ust to przypadłość wstydliwa i nawet jeśli nie świadczy o poważnych problemach zdrowotnych, to zawsze negatywnie wpływa na relacje z innymi ludźmi, może też obniżyć możliwości zawodowe i stać się źródłem kompleksów. Dlatego tak ważne jest poznanie przyczyn i leczenie.

Powieść - portret pokolenia III RP, do którego idealnie pasuje określenie „nanibyzm”. Bo w życiu dzisiejszego młodego człowieka nic nie jest naprawdę, na 100 procent. Prawdziwe uczucia są sporadyczne, edukacja odbywa się „po łebkach”, seks jest bez miłości, rozmowy bez sensu, a wiara bez znaczenia. Takie wnioski płyną z powieści. Jej autorką jest uczennica klasy maturalnej. Fragmenty jej debiutanckiej książki został nagrodzone w konkursie prozatorskim organizowanym przez Telewizją Polską.

Kochają się, znają jak łyse konie. W końcu przychodzi moment ślubu. Wtedy dopadają je pytania: czy to na pewno ten jedyny, czy będę z nim szczęśliwa, czy z tym mężczyzną chcę spędzić resztę życia? I zawsze odpowiedź jest na "nie". Syndrom uciekającej panny młodej to fobia, którą można leczyć. One cierpią na gamofobię - lęk przed małżeństwem.

Jestem mamusią półtorarocznego Cyrylka. Samotną, w każdym bądź razie nadal za samotną się uważającą. Ojciec dziecka mówił, że nie dorósł, więc zamieszkałam z rodzicami. Nagle tatuś, co tatusiem być wcale nie chciał, oprzytomniał. Zaczął do mnie przemawiać jakimś obcym głosem, jakby w środku w nim siedział inny, nowy człowiek. Kiedyś wydawało mi się, że nie jestem w stanie wybaczyć - ani takiego umycia rąk od dziecka, ani picia, ani zasłaniania się młodością, żeby tylko umknąć odpowiedzialności... Zamieszkaliśmy jednak razem. Boję się, że on mnie ponownie wykorzysta i zostawi samą z problemami, gdy to "tatusiowanie" mu się znudzi.

Złościmy się, bo czujemy, że nie jesteśmy rozumiani, nasze oczekiwania nie spotkały się z właściwą reakcją. Złość prowadzi do nieporozumień i konfliktów. A z drugiej strony może pełnić ważną funkcję. Gniew uświadamia nam, że nasze potrzeby nie są zaspokojone. To sygnał, że warto przyjrzeć się relacjom z partnerem, rodziną czy współpracownikami.

Reżyserski debiut pary uznanych scenarzystów, którzy wyczuli nastrój całej historii. Bo chociaż opowieść o losach Stevena i Phillipa oparta jest na faktach (prawdziwy Russell wciąż odsiaduje wyrok 144 lat więzienia), uwierzyć w nią niełatwo. Nakręcili energetyczną, barwną i dynamiczną komedię. Całość zaczyna się niczym klasyczne amerykańskie kino biograficzne, dostajemy jeszcze romans (a nawet melodramat), kryminał i sensację. Carrey daje popis swoich możliwości komediowych. To zapowiedź tzw. kina wakacyjnego, masowej rozrywki dla masowego widza.

Czy prawdą jest stwierdzenie, że przeciwieństwa się przyciągają? Dlaczego jednym podobają się oczy niebieskie, a innym zielone... Co sprawia, że najczęściej wiążemy się z osobami, które znamy od lat? Na te pytania próbuje odpowiedzieć psychologia społeczna. I jak się okazuje miłość wcale nie jest ślepa, a wybór partnera życiowego to nie czysty przypadek, szczęśliwe zrządzenie losu lub mitologiczna strzała Amora.

Kiedyś do kobiety, która w pewnym wieku nie posiadała męża lub choćby stosownego na to stanowisko kandydata, przylegało miano starej panny. Status ów był hańbiący i spędzał sen z powiek. Dzisiaj kobiety nie uzależniają swojego szczęścia od posiadania mężczyzny u boku, wprost przeciwnie – niektóre otwarcie deklarują, że nie szukają partnera i chcą wieść beztroskie życie singielki, bez zobowiązań w postaci związków.