repertuar

Liczyłem na znakomite kino. Bo za kamerą stanął tu David Ayer. A więc specjalista od mrocznego, ambitnego, stylizowanego na para-dokument i programowo „brzydkiego” kina („Bogowie ulicy”, „Ciężkie czasy”). I rzeczywiście: piekło wojny jest tu ukazane nad wyraz dosłownie. Tylko czy owa „dosłowność” wystarcza, by zachwycać się „Furią”?

To chyba pierwszy od czasu Białoszewskiego obraz powstania przejmująco wiarygodny, odarty z ideologii, oparty na empatii i zrozumieniu. I tym samym szalenie przejmujący. Jednocześnie druga połowa filmu wymęczy was niemiłosiernie.

Chwilami bawi, kiedy indziej wzrusza, ale przez większą część czasu irytuje zmarnowanym potencjałem. Dawną celność zastąpiły łopatologiczne banały, w miejsce (niegdyś cudownej!) swobody opowiadania pojawił się trudny do opanowania chaos. Nie takiego „Powrotu do Garden State” oczekiwaliśmy.

Fani Millera i Rodrigueza czekali na ten film prawie 10. lat. Już po kwadransie projekcji orientujemy się, że stworzony przez spółkę Rodriguez-Miller format to istny samograj. To owszem, popowy, ale jednak kanon.

Przed Miyazakim ambitna animacja dla dorosłych była niszą, dzięki niemu stała się ważną częścią kinowego mainstreamu. Nawet jeśli na tle imponującej listy arcydzieł reżysera „Zrywa się wiatr” pozostanie raczej prezentem dla fanów, nie ma tu mowy np. o odcinaniu kuponów. To godne pożegnanie i wciąż piękne kino.

Uczciwie muszę przyznać, że nowe „Małpy” miały za Oceanem przyzwoite (a w Polsce wręcz entuzjastyczne) recenzje, ale tak, czy siak: „Ewolucja” to jedynie blady cień „Genezy”. Tym razem zabrakło subtelności, narastającego napięcia, nabierającej tempa narracji.

Ekranizacja skandalizującego bestsellera Charlotte Roche okazuje się produkcją (najdelikatniej mówiąc) kontrowersyjną. Można się w tym doszukiwać wartości samej w sobie, bo przyznaję: niełatwo dziś widza zszokować. Opatrzyły się nam już nagość, realistycznie ukazane sceny seksu i przemocy, homoseksualne melodramaty, narkotyki itd. Kiedy wydawało się, że wszystko już było Wnendt (czy może Roche) sięgnęli po wciąż niezawodny repertuar: kał, mocz, spermę, śluzy pochwowe, hemoroidy…

„Hardkor” to piękne zdjęcia, błyskotliwy montaż, sugestywny dźwięk, świetnie dobrane (i mające znaczenie dla narracji) piosenki. Całość opowiedziana jest rytmicznie, obraz wciąga, buduje niezbędne napięcie, wywołuje niepokój. Kapitalnie grają też wszyscy aktorzy (charyzma Kowalczyka naprawdę hipnotyzuje).

Po irytującej wpadce, jaką były „Żądze i pieniądze” Stephen Frears („Niebezpieczne związki”, „Królowa”) wraca do wysokiej formy. Oparta na faktach „Filomena” jest ekranizacją głośnej książki „The Lost Child of Philomena Lee”. Film śmieszy, bawi, czaruje nienachlanym morałem. Znakomite kino.

To wspaniała opowieść o miłości. Kino wyjątkowe. I bardzo „canneńskie”. W miejsce lesbijskiej love story dostajemy wzruszającą historię o miłości, w której każdy odnajdzie fragmenty własnych doświadczeń.

Pierwszy obraz opowiadający o niepełnosprawności językiem kina komercyjnego, przystępnego, pełnego humoru. Gdyby nie międzynarodowe sukcesy (m.in. Grand Prix i nagroda publiczności w Toronto) pewnie mało kto by o nim usłyszał, a tak: laury w Gdyni, jednogłośne zachwyty krytyki, szeroka dystrybucja w multipleksach. W innym przypadku można by kpić z nadwiślańskich kompleksów, tym razem wypada się jedynie cieszyć.

Lady Di nie miała szczęścia do filmowych biografii. Wszystkie telewizyjne, błahe, utrwalające stereotypy. Tym razem miało być inaczej. Twórcy przez kilka lat szczegółowo badali temat, za kamerą stanął nagradzany reżyser, w roli tytułowej występuje tu prawdziwa gwiazda (Naomi Watts). Miało być ciekawie i kontrowersyjnie. Cały ten rozmach sprawia, że „Diana” to spektakularna klęska.

Debiut reżyserski nagrodzonego Oscarem za najlepszy scenariusz adaptowany („Spadkobiercy”) duetu Nat Faxon-Jim Rush. „Najlepsze najgorsze wakacje” pokazywano na festiwalu w Sundance i doskonale oddaje to estetykę filmu. Typowe amerykańskie kino niezależne, dramat ubrany w kostium lekkiej komedii, galeria ekscentrycznych bohaterów, pogubionych i sfrustrowanych, ale przedstawionych z ogromną sympatią, pełną empatii wyrozumiałością.

„Polski film” to na pierwszy rzut oka klasyczna produkcja o kręceniu filmu. Dziwaczny eksperyment, żart z różnic kulturowych. Film ma w sobie anarchistycznego ducha, jest bez wątpienia oryginalny, ale też zwyczajnie nieudany. Wyszła niezamierzona parodia.

Ekranizacja prozy Lema od początku zaskakuje. Oczekujemy animacji, dostajemy (świetnie sfotografowany przez polskiego operatora, Michała Englerta) film aktorski. „Kongres” był jedną z sensacji tegorocznego festiwalu w Cannes. Reżyser kapitalnie oddaje podskórny niepokój Lema, ponownie zachwyca siłą własnej wyobraźni i co najważniejsze: nie osiada na laurach, wciąż podejmuje ryzyko.

Bywa, że ogląda się to naprawdę dobrze, że pojawia się zainteresowanie… by po chwili znikło wraz z kolejnym drewnianym, niepotrzebnym zwrotem akcji. Wraz z każdym kolejnym uproszczeniem film staje się coraz bardziej powierzchowny, jego bohater jednowymiarowy, cała historia nakreślona zbyt grubą kreską.

Oklaskiwany na tegorocznym festiwalu w Sundance pełnometrażowy debiut Jordana Voigt-Robertsa ogląda się z autentyczną przyjemnością. Młodsi widzowie będą się z bohaterami utożsamiać, starsi przypomną sobie własne nastoletnie doświadczenia. Jedni i drudzy wyjdą z kina w doskonałym nastroju. W dodatku „Królowie lata” to idealna odtrutka na głupotę hollywoodzkich komedii wakacyjnych.

Szumnie kreowane na hit wakacji „Dary Anioła” rozczarowują. Także grupę docelową. Bo film owszem, spowodował renesans zainteresowania książką, ale wpływy z biletów w USA nie zrównoważyły kosztów jego produkcji. Co daje nadzieję, że kolejne części albo nie powstaną, albo, że… twórcy będą się musieli bardziej postarać.

w „Blue Jasmine” Allen odrzuca towarzyszący mu w ostatnich latach nastrój beztroskich wygłupów; ciepłych, pełnych wyrozumiałości bajek o ludzkich słabościach itd. To wciąż komedia, ale zdecydowanie bardziej dramat: gorzki, demaskatorski, smutny. Bez wątpienia: to jedna z najciekawszych wakacyjnych premier.

Głośny debiut bywa dla twórcy przekleństwem. Syndrom „drugiego filmu”, „drugiej płyty” to nie tylko dziennikarski wymysł: oklaskiwany przez wszystkich młody zdolny skazany jest na porównania, musi udźwignąć ciężar oczekiwań itd. Mało komu się to udaje. Widać to też na przykładzie „Elizjum”. To nowy film Blomkampa, autora najgłośniejszego debiutu science fiction ostatnich lat, „Dystryktu 9”. Porównania są więc nieuniknione i wypadają zdecydowanie na niekorzyść „Elizjum”.

Towarzyszące „Samolotom” plakaty, trailery, streszczenia budziły (jak się okazało: uzasadnione) obawy. Czyżby Disney postanowił sięgnąć do naszych kieszeni bezceremonialnie odcinając kupony od sukcesu obu części Pixarowskich „Aut”? Niestety tak. „Samoloty” to powtórka z rozrywki. Ten sam świat, praktycznie identyczny scenariusz. Tyle, że w powietrzu.

Nie tak dawno pisaliśmy, że Francuzi od lat konsekwentnie bronią honoru komedii romantycznych. „Miłość” Moreau potwierdza tę tezę. To kino wakacyjne: lekkie, bezpretensjonalne, pozbawione większych aspiracji. Ale na wskroś sympatyczne. Obraz Moreau to jedna z najprzyjemniejszych komedii romantycznych 2013 roku.

Zachwyca wspomnianą doskonałością formy, przykuwa siłą kreacji Rusha. nie jest to klasyk na miarę „Maleny” czy „Cinema Paradiso”. Ale jak zwykle w przypadku Tornatore mamy do czynienia z kinem z najwyższej półki. Filmem, który bez wątpienia obejrzeć warto.

Kontynuacja przeboju z 2010 („Red”), w którym grupa emerytowanych agentów CIA (m.in. Bruce Willis i John Malkovich) ścigana była przez własny wydział, jednocześnie ratując świat przed konsekwencjami międzynarodowego spisku. Nie inaczej jest i tym razem. „Red 2” śmieszny bywa raz po raz, amatorzy wszelkiej maści „ekranowej rozwałki” (pościgi, strzelaniny, eksplozje) też raczej narzekać nie będą. Jest głupio, ale wartko, kolorowo i dynamicznie. Rozrywka na miarę multipleksowego wiadra popcornu.

Nowy film wsławionej „Gustami i guścikami” (m.in. Cezary, Europejskie Nagrody Filmowe, Oscarowa nominacja) Agnes Jaoui. Film jest autentycznie zabawny; zgrabnie, nie gubiąc rozrywkowego charakteru, przemyca (dodajmy: niegłupią) szerszą refleksję. Ogląda się go dobrze.