repertuar (strona 2 z 2)

Wygląda niczym film francuskiej Nowej Fali sprzed półwiecza: czarno-białe zdjęcia, charakterystyczne zbliżenia, podział na filmowe rozdziały. Ale merytorycznie jest to rzecz na wskroś współczesna, porównywana z popularnym serialem „Girls”. A więc opowieść o wkraczających w dorosłe życie nowojorskich hipsterach.

Wygenerowane cyfrowo żółte stworzonka nadal są przezabawne, rozczulające, mają przysłowiową tonę wdzięku, ale cały film zwyczajnie nie umywa się do głośnej „jedynki”. Prawdopodobnie wystarczy to, by ucieszyć najmłodszych widzów. Tym razem twórcy o dorosłych zapomnieli. Szkoda: film wyraźnie na tym stracił.

Komedia. Lekka, wakacyjna, romantyczna, familijna. Oczywiście nie mają tu czego szukać zwolennicy ambitniejszej kinematografii. To jedynie wakacyjny, ale i autentycznie odprężający produkt.

„Dziewczyna” z pewnością zachwyci fanów Viana, Gondry’ego i w ogóle surrealizmu. Tych, których przyciągną do kina nazwiska aktorów i (spełniona) obietnica filmu o miłości do słodkiej Amelii, namawiam, by wpierw obejrzeli „Jak we śnie”, czy „Zakochanego bez pamięci”. Bez owego wstępu może czekać Was duże (i nie dla wszystkich przyjemne) zaskoczenie.

Można narzekać, że to już nie to, że Pixar nie olśniewa jak dawniej masą nowych pomysłów, ale nie sposób zaprzeczyć, że wciąż ogląda się to z ogromną przyjemnością. Dzieciom, rodzicom, dziadkom, prawdziwym kinomanom: „Uniwersytet” z czystym sumieniem można polecić dosłownie wszystkim.

Prosta, wakacyjna rozrywka. Pozbawiona aspiracji, chwilami pozbawiona też sensu, ale koniec końców sympatyczna. Film ogląda się naprawdę przyjemnie. Kto ma ochotę na niezobowiązującą, lekką, wakacyjną rozrywkę, ten śmiało może wybrać się na „Iluzję”.

„Kino gadane”, opowieść wypełniona przede wszystkim dialogami, narracja bazująca na chemii, jaka tworzy się pomiędzy bohaterami. Niezwykła chemia duetu Delpy-Hawke! Linklater bardzo zgrabnie poradził sobie z niebezpiecznym „do trzech razy sztuka”.

Fani blockbusterów pewnie będą zadowoleni, zwolennicy nowej, mroczno-ironicznej szkoły opowiadania o herosach raczej zniesmaczeni. Mnie zabrakło przede wszystkim humoru. Ekranizacja zawodzi wszystkie pokładane w niej nadzieje, sprawdza się jednocześnie jako wakacyjny zapychacz.

Coś złego dzieje się z karierą Sofii Coppoli. Zaczęła od prawdziwego trzęsienia ziemi. Obsypane nagrodami „Przekleństwa niewinności” i „Między słowami” zapewniły jej status prawdziwej gwiazdy, ikony współczesnego kina kobiecego. Tym razem jest łopatologicznie, sztywno, z wyraźną tezą. Ogląda się to słabo, o wstrząsach, czy o wzruszeniach też nie ma co marzyć. Z żalem, ale odradzam.

Odpowiedzialna za „Drive” ekipa zaatakowała ponownie. „Tylko Bóg wybacza” firmują: ten sam reżyser (Winding Refn), autor kultowego soundtracku (Cliff Martinez) i oczywiście odtwórca głównej roli: Ryan Gosling. Reżyserowi gratuluję odwagi (bo przyznaję: nie ma tu odcinania kuponów), ale wizytę w kinie zdecydowanie odradzam.

„Trans” mnie rozczarował. Utkana z fantazji, penetrująca podświadomość bohaterów, posiłkująca się nieustanną retrospekcją fabuła. Kiepski scenariusz. Cała opowieść jest daleka od klarowności, rządzi nią chaos.

Krytycy nadużywają zwrotu „film straconej szansy”. Ale dawno już nie widziałem obrazu, który by tak bezbłędnie ów slogan ilustrował. Dlatego odradzam.

Ospale opowiedziany dramat ogląda się niczym thriller, przypominający thriller finał niczym mityczną baśń, a mimo tego całość pozostała na swój sposób lekka, przystępna, wciągająca. Polecam!