news (strona 287 z 300)

Mój azyl znalazłam w kawiarniach. Otwierając drzwi wchodzę do innego świata, gdzie ludzie spotykają się, by po prostu pogadać. Mają na to czas, udało im się. Wymiana wspólnych, kawiarnianych gazet między stolikami ożywia relacje między ludźmi. Biorąc gazetę z rąk oryginała w pomarańczowym szaliku, słucham jego opinii o felietonie. Nie przeszkadza mi, że zaczepił mnie nieznajomy.

Choć “Likwidacja” to powieść filozoficzna, pozwala się ona rozkoszować sobą jako powieścią detektywistyczną napisaną “stylem wysokim”.

Raz życzenia mojego kolegi z liceum omal się nie sprawdziły, bo się we mnie zakochał taki chłopczyna, miły szalenie, inteligentny dość, tylko że za cel swojego życia ustanowił sobie nicnierobienie. Pieniądze nie dają szczęścia, mawiał, a potem pożyczał na piwo i od razu widać było, że po tym piwie robił się czegoś szczęśliwszy.

I niech faceci żałują, że nie mogą rodzić! Bo ten moment, kiedy po bólu przez duże B kładą dziecko, ciepłe i lepkie, na brzuchu matki, to najprawdziwszy cud. Każda z nas jest do tego stworzona. W tej jednej chwili nie liczy się nic, kompletnie nic innego na świecie. Dane mi było poczuć smak życia, wyjętego prosto spod mojego serca.

Po depilacji włosy mają tendencję do odrastania w różnym tempie. Jest to problem szczególnie uciążliwy w okolicach bikini. Gładką skórą cieszymy się krótko – tydzień, czasem dwa tygodnie, po czym na długo nasza cierpliwość wystawiona jest na ciężką próbę.

Od wczesnego dzieciństwa babcia udzielała mi lekcji światopoglądowych, także w sprawach męsko-damskich, a konkretnie - czego nie lubią mężczyźni, a co cenią: Zapamiętaj sobie raz na zawsze, Madziu, że mężczyźni są wrażliwsi na zapachy niż kobiety; chłop sobie baby nie weźmie, jak od niej wyczuje nieświeży zapach; jak będziesz zaniedbywać mycie, to starą panną zostaniesz... I takie tam.

Mój błogostan został dramatycznie przerwany na lotnisku w Wiedniu, gdzie przesiadałam się na samolot LOT-u i gdzie do odprawy ustawiły się trzy konkurencyjne kolejki rodaków, którzy natychmiast zaczęli się ze sobą kłócić. W samolocie stewardessy wymieniały się między sobą - niby szeptem, ale na tyle głośno, by każdy mógł usłyszeć - uwagi: „Widziała pani tych ludzi, jak bydło się pchają, jak bydło!” i wtedy poczułam, że jestem już w domu.

W okresie recesji pensje kurczą się, o awansie można zapomnieć, prędzej spodziewać się można redukcji i pozbawienia bonusów. Gdy sytuacja finansowa zmienia się na niekorzyść konieczne są cięcia wydatków, wyrzeczenia, jasne oznaczenie priorytetów i "zamrożenie" planów.

Chcielibyśmy się dowiedzieć, które kobiety są w Waszych oczach autentycznymi autorytetami, na które nie pracował sztab ludzi od wizerunku.

W związku z zainteresowaniem czytelniczek Nową Zelandią, postanowiłam podzielić się moją wiedzą na temat możliwości wyjazdu do tego pięknego kraju i życia w nim.

We wczesnym stadium świadomego, na w pół dorosłego życia, czyli w okresie szkoły średniej i początku studiów, związki, partnerki i miłość jawią się mężczyznom jednoznacznie jako doskonały sposób spędzania czasu. Ale ten okres w życiu każdego nieubłaganie zmierza ku końcowi.

Czyli kim jestem i jak się znalazłam w Nowej Zelandii.

Zawodowy krytyk, z szacunku dla własnej profesji i wielkich mistrzów kina, powinien skląć ten film - za bieda-żarty, przewidywalność i próby zamaskowania gigantycznych luk fabuły niczym nieumotywowanymi zwrotami akcji. Ale ja w trakcie seansu przeżyłem szczęśliwe chwile.

Mimo pewnej potoczności i może nieco zbyt tanich metafor, książka jest dobrze napisana i, choć tradycyjnej intrygi właściwie nie posiada, wciąga.

"Boskie jak diabli" ("Sin noticias de Dios"), film Agustína Díaza Yanesa z 2002, właśnie wchodzi na ekrany polskich kin.

Wielbiciele "Sekretnego dziennika Adriana Mole'a", znanego na całym świecie bestsellera lat 80-tych autorstwa Sue Townsend, z pewnością się ucieszą, gdyż na polskim rynku księgarskim ukazała się kolejna część pamiętnika, "Czas Cappuccino".

W krajach rozwiniętych 12 na 100 kobiet będzie musiało w swoim życiu stawić czoła rakowi piersi. Karmienie piersią zmniejsza ryzyko raka piersi.

Autor przytacza wypowiedzi socjolog pracy zawarte w długim na 12 pytań wywiadzie (Rzeczpospolita Nr 45 z dnia 22 lutego 2001 r.). Jakie są społeczne implikacje bezrobocia strukturalnego, kiedy następuje dekompozycja więzi społecznych i jak reaguje psychika człowieka.

Prawie 150 minut przygody, wzruszeń i radości, tyle zawdzięczam temu filmowi. Jedyne, co osłabia korzystny odbiór dzieła, to niezdecydowanie reżyser w sprawie zakończenia.

W albumie moich rodzinnych wspomnień dobro dziecka zajmuje jedno z głównych miejsc. Dawno, dawno temu, kiedy byłam małą dziewczynką, rozwodzili się tylko ekscentryczni wujkowie i aktorzy z Warszawy. Cała reszta porządnych ludzi żyła ze sobą dla dobra dzieci. Dobro dziecka pachniało mi wtedy słodką pewnością, że będziemy zawsze razem bez względu na to, czy rodzice ze sobą „głośno rozmawiają”, czy milczą już czwarty dzień.

W książce zatytułowanej „Lewa, wspomnienie prawej. Z dziennika” przeważa język potoczny, chwilami wręcz trywialny, trudno doszukać się w nim szczególnej troski o styl. Jedynymi „ostojami” literatury pozostają zapisy snów, wspomnień, które wywołuje perspektywa śmierci, a także fragmenty opisujące zmiany, jakie pod wpływem kuracji zachodzą w ciele i psychice osoby chorej. One też brzmią najbardziej autentycznie w całej książce.

W tych dniach dochodzi do gwałtownych skoków poziomu estrogenu i progesteronu, co może wywoływać takie objawy jak obolałość stawów, puchnięcie, zatrzymanie płynów, obrzęk Ośrodkowego Układu Nerwowego (skutki: skłonność do irytacji i zmiennych nastrojów, bóle głowy, mdłości), zaostrzenie trądziku, obrzęk tkanki podskórnej (skutki: nadwrażliwość i obrzęk piersi), zwiększony apetyt na słodycze i węglowodany, obrzęk jelita (skutki: wzdęcie).

Otóż dwa dni później zostałyśmy wezwane na przesłuchania i zdjęcie odcisków palców. Pani policjantka, która się nami zajęła, nie mogła wyjść ze zdziwienia, iż trzęsą mi się ręce. Wyjaśniła mi, że nie ma co się denerwować, ponieważ nie skierowali nas przecież na specjalistyczne badania. Jedynie chcą sprawdzić nasze odciski, a Ona przecież na mnie nie krzyczy, więc czym ja się właściwie denerwuję?

Czy mamy jakieś alternatywne sposoby na spędzenie wieczoru? Czy telewizja odciąga nas rzeczywiście od książek, spaceru, spotkania z przyjaciółmi, wyjścia na basen? Czy jesteś szczerze przekonana, że pozbywając się telewizora, znalazłabyś wreszcie czas by powrócić do lektury „Czarodziejskiej góry”?