news (strona 280 z 300)

Kontynuacja przedsięwzięcia znanego z "10 minut później: trąbka"; idei, która niestety lepiej wygląda na papierze niż na ekranie. Tym razem zaproszono ośmiu reżyserów - Bernardo Bertolucciego, Claire Danes, Mike'a Figgisa, Jeana-Luca Godarda, Jiri Menzela, Michaela Radforda, Volkera Schloendorfa i Istvana Szabo. Podobnie jak poprzednio wszyscy dostali dziesięć minut ekranowego czasu, identyczny budżet, całkowitą swobodę artystyczną oraz wspólny temat: postrzeganie czasu.

Jakby ktoś miał wątpliwości, czy Liga Polskich Rodzin i Młodzież Wszechpolska, oba ugrupowania z założenia dość ortodoksyjnie religijne, przestrzegają dziesięciu przykazań, a szczególnie tego, które mówi „kochaj bliźniego swego jak siebie samego”, więc gdyby ktokolwiek miał wątpliwości, to ja jestem przekonana, że owszem, że szczególnie tego przykazania przestrzegają jak najbardziej, kochają bliźniego swego dokładnie tak jak siebie samego, to znaczy wcale.

Pierwsza scena „Zabierz mnie na koniec świata!…” nawet dzisiaj, po prawie pięćdziesięciu latach od powstania książki, stanowi mocne uderzenie w mieszczańską wrażliwość czytelnika. Cendrars posiada wyjątkową zdolność do jednoczesnego ukazywania piękna i brzydoty świata, ekstatycznego wymiaru ludzkiego istnienia i jego nędzy. Harmonijnie łączy język poetycki z wulgarnym, pospolitym żargonem ulicy.

Celiakia to choroba wrodzona, która utrzymuje się przez całe życie człowieka. Klinicznie objawia się zanikiem kosmków w błonie śluzowej jelita cienkiego. Towarzyszą jej silne bóle brzucha, wzdęcia, okresowe biegunki, oddawanie nieprawidłowych stolców, zaparcia i nietolerancja laktozy.

Każdy z nas ma jakąś sąsiadkę. Niektóre z nich są miłe i uczynne, inne nadwrażliwe, a jeszcze inne po prostu wścibskie. Moja nowa sąsiadka objawiła swoją przynależność do tej trzeciej grupy już przy pierwszym spotkaniu. Po przeprowadzce, ledwo się przedstawiłyśmy sobie, zapytała: Czy Pani będzie tu mieszkać sama?

Cykady są wielkości kciuka, mają zielony pancerzyk i duże czerwone oczy. Ich fenomen polega na tym, że wychodzą raz na 17 (!!!) lat, przez jakiś czas oblepiają drzewa i grają ogłuszająca muzykę godową, aby potem, na kolejne 17 lat, głęboko się gdzieś zaszyć. Diabli nadali, że akurat w tym roku, kiedy ja tu przybyłam szukając azylu przed chrabąszczami, amerykańskie mamucie cykady postanowiły urządzić sobie miesiąc miodowy.

Mój pobyt w USA jako au pair to pasmo odkryć kulinarnych, których większość wspominam z uśmiechem. Jednym z nich był wypad z Martą do chińskiej knajpy. One są tu bardzo charakterystyczne, skromnie, jeśli nie wręcz prymitywnie urządzone. Po ich ciasnych wnętrzach biega mnóstwo zaaferowanych chińskich kuchcików, którzy stale pytają, czy smakuje, czy dolać wody do szklanki, a może dorzucić lodu... Jeśli nie biegają, to wiszą na kontuarze z na wpół błogim, na wpół enigmatycznym uśmiechem na twarzy i oczami w szparki.

Samochody w USA są nieodłączną częścią krajobrazu. Ludzi spacerujących dla czystej przyjemności można spotkać w miejscowościach wypoczynkowych lub w parkach dużych miast, ale przeważnie i tak są to turyści. W Ameryce się nie chodzi - tu się jeździ. Początkowo mnie to bawiło (Jak to? Czy mogłabym pojechać po mleko? Przecież sklep jest dwie minuty stąd!), czasem złościło (Kiedy mówię, że idziemy na spacer, mam na myśli przemieszczanie się pieszo!).

Życie au pair to nie tylko zabawa, spotkania z przyjaciółmi i podróże. Te atrakcje to tylko dodatek, deser po głównym, zwykle ciężkostrawnym daniu. Nie można zapomnieć o najważniejszym: codziennej opiece nad dziećmi. Ja nie trafiłam na anielskie dzieci, ale jakoś muszę sobie z nimi radzić.

Jeśli ktoś jeszcze nie wiedział, że au pair mają również funkcję: krwiożerczy lodołamacz, to właśnie został poinformowany. Dostałam z rana polecenie, łopatę i kilof. I naprawdę, były większe ode mnie... Męczyłam się dwie godziny, skuwając lód z podjazdu, który w najcieńszym miejscu miał z pięć centymetrów... Kiedy skończyłam, padłam bez życia, pomstując na zimę, host-matkę i wszystko wokoło.

Od przylotu do Stanów do spotkania host-rodziną dzieliło mnie jeszcze kilka dni w szkole treningowej usytuowanej we względnym pobliżu Nowego Yorku. Bezpośrednio z lotniska całą naszą grupę au-pairek odebrała energiczna przedstawicielka biura. Sprawnie rozdzieliła wszystkich do kilku autokarów i ruszyłyśmy do szkoły. Mimo iż byłyśmy wyczerpane długim lotem, nikt nie miał ochoty na drzemkę podczas jazdy. Z nosami przyklejonymi do szyby chłonęłyśmy każdy skrawek Ameryki.

Czy ktoś jeszcze nie słyszał o programie umożliwiającym naukę języka obcego za granicą w zamian za opiekę nad dziećmi, ukrytym pod wdzięczną nazwą Au Pair? Takie pomysły nigdy mnie specjalnie nie pociągały. Ja i opieka nad dziećmi? Nigdy w życiu! Mam na imię Justyna. Jestem au pair.

Powieść „Zabiorę cię tam” jest wnikliwym autoportretem kobiety wrażliwej i inteligentnej. Opowiada o przemianie zastraszonej, odepchniętej przez ludzi dziewczynki w świadomą swojej tożsamości kobietę.

Zapewne nie raz przychodziły Wam do głowy pytania: Jak doszło do tego, że dwoje ludzi, którzy składali sobie obietnice miłości i lojalności, rozchodząc atakują siebie nawzajem bezpardonowo, obrażają, nie szanują żadnych świętości? Czy gorycz i desperacja opuszczonej osoby są jakimkolwiek usprawiedliwieniem podłości?

Rak szyjki macicy jest drugim najczęściej występującym nowotworem u kobiet. Obserwuje się nadal stały wzrost liczby zachorowań i dużą śmiertelność z powodu tej choroby. Wzrost przypadków śmiertelnych spowodowany jest rozpoznaniem raka szyjki macicy w zaawansowanym stadium choroby, które uniemożliwia skuteczne leczenie.

Filmy z najbardziej znanym nastolatkiem świata mają swoją renomę i są coraz lepsze. Przyciągają świetnych aktorów (w epizodach m.in. Gary Oldman i Emma Thompson) i reżyserów. Z następnym tomem zmierzy się Mike Newell, pierwszy Anglik w całym towarzystwie. Przed nami prawdopodobnie jeszcze cztery filmy, oby przynajmniej tak udane, jak ten.

"Ja tam nie chcę mieć dzieci. W ogóle nie wyobrażam sobie siebie jako matki. Dzieci są okropne, działają mi na nerwy, nie mogę na nie patrzeć". Takie opinie na temat macierzyństwa głosiły niemal wszystkie moje koleżanki. Brzmiało to mimo wszystko sensowniej w ustach dwudziestolatki, która właśnie wyfrunęła z domu cieszyć się studenckim, wolnym życiem niż deklaracje w stylu: "Och tak, zawsze marzyłam o tym, by mieć dzieci, jak najwięcej, co najmniej pięcioro. Pieluchy, spacerki, karmienie piersią - w tym się spełnię."

„Badenheim 1939” to powieść obfitująca w treści, których odczytanie nie byłoby możliwe, gdyby nie powszechna w naszym kręgu kulturowym wiedza o Holokauście. Appelfeld posługuje się językiem niezwykle oszczędnym, o swoistym, poetyckim klimacie, akcentującym bezruch czasu. W tle wydarzeń wyczuwalna jest atmosfera szabatu, żydowskiego święta antycypującego życie wieczne. Wytwarza ją przymusowa bezczynność i perspektywa wolnego czasu.

Przynależność ryb do świata zwierząt to kwestia budząca niemałe kontrowersje - kto by pomyślał. Jednak to właśnie wynika z wypowiedzi i poglądów różnych osób. Na przykład kucharz w restauracji (tak się ów przybytek oficjalnie nazywa, chociaż bardziej przypomina luksusową stołówkę) w pewnym centrum handlowym zaproponował mi z uśmiechem, zadowolony z siebie, pieczoną rybę. Wszystko fajnie, tylko ja pytałam o coś bez mięsa.

W poprzednich odcinkach posługiwalismy się pojęciami języka kobiecego i męskiego. Warto precyzyjnie ustalić, co rozumiemy przez "język kobiecy" i "język męski". Są to terminy wprowadzone przez Johna Graya w książce “Mężczyźni są z Marsa, Kobiety są z Wenus” i obecnie powszechnie używane przy omawianiu różnic pomiędzy rozmowami prowadzonymi w gronie kobiet, a w gronie mężczyzn.

Od wieków próbowano dociec, w jaki sposób można polepszyć swoje życie seksualne i przedłużyć aktywność płciową. Odpowiednia dieta to kluczowy warunek, by to osiągnąć, zwłaszcza w przypadku mężczyzn aktywnych fizycznie, ponieważ intensywny wysiłek prowadzi do utraty dużych ilości energii, aminokwasów oraz niektórych składników mineralnych będących składnikiem płynu nasiennego.

Pamiętam jedno rodzinne spotkanie. Wielkanoc to była czy Wigilia – to nie ma znaczenia. Całe grono siedziało przy suto nakrytym stole dyskutując o rzeczach najistotniejszych. Słuchając dywagacji teścia mojej siostry czułam się jak oskarżona o co najmniej zdradę stanu. Tylko dlatego, że zamieszkałam bez ślubu ze swoim chłopakiem.

Od stycznia 2004 roku w wielu przychodniach i gabinetach ginekologicznych w Polsce można zauważyć plakaty informujące o AKCJI STOKROTKA. Jest to edukacyjna akcja prowadzona przez lekarzy ginekologów. Polska jest jednym z krajów o najwyższej zachorowalności na raka szyjki macicy w Europie. Badania ginekologiczne, jakie prowadzić będą lekarze w czasie Akcji „STOKROTKA”, przyczynią się także do zwiększenia wykrywalności tego groźnego nowotworu oraz innych poważnych chorób narządów rodnych.

„Melancholia niewiniątek” Jean-Pierre Milovanoffa nie jest książką ani radosną ani ponurą. Obrazom pełnym życia i zmysłowego piękna prawie zawsze towarzyszy ledwo uchwytne poczucie daremności ludzkiego istnienia. Swoją atrakcyjność powieść zawdzięcza również licznym perypetiom miłosnym bohaterów, których namiętności w każdym pokoleniu przybierają inną formę.

Fakt, że żyjemy w świecie absurdu, jest jasny jak słońce w maju, a ponieważ maj był wyjątkowo pochmurny w tym roku, a nawet śnieg spadł na Kasprowym Wierchu i o mało nie pojechałam na narty, to tym bardziej nic mnie już nie zdziwi.