news (strona 276 z 300)

Od końca lat 50 obserwuje się stopniowy spadek wagi kobiet wybieranych Miss America i Miss Playboy. Na anoreksję cierpiała Joanna d’Arc. Dopiero w XIX wieku anoreksją zajęła się medycyna. Czy teraz choroba ta stała się prawdziwą epidemią?

Mimo inscenizacyjnego rozmachu, efektów specjalnych i plejady obiecujących postaci, Hellboy jest tak naprawdę monodramem. Film byłby żałosną porażką, gdyby nie główny bohater, grany przez pięćdziesięciotrzyletniego Rona Perlmana. Aktor grał przed laty w serialu Piękna i Bestia i nic nie wskazuje na to, że grał piękną Bellę. Grany przez niego Hellboy jest sarkastycznym, czerwonoskórym demonem ze spiłowanymi rogami. Odziany w skóry i stylowe prochowce, z nieodłącznym cygarem i niewyparzona gębą, przypomina nieco Toma Waitsa. To typ mrocznego twardziela pokroju krwiożerczego metalowca Lobo, czy psychopatycznego Batmana. Jego teksty i cięte komentarze budzą sympatię publiczności. Z kolei liryczne uczucia kierowane do czarnowłosej podpalaczki Liz, budzą w nas wiarę w człowieczeństwo diablęcia. Niestety, reszta filmu ewidentnie zawodzi.

Zastanawiam się, czy polskie rówieśniczki Ruth broniłyby jej życiowej postawy. Nawet uwzględniając ducha przekory w młodym pokoleniu, wydaje mi się to mało prawdopodobne. W kraju, gdzie tak wielu młodych ludzi zgłasza się co miesiąc do urzędu pracy, a poniedziałkowy poranek jest wyścigiem po gazetę ze świeżymi ofertami, jej postawa może budzić chyba tylko złość. Ale może się mylę.

O wujku Z. usłyszałam od G. pierwszy raz, gdy miałam 10 lat, bo wtedy właśnie poznałam G. "A ja mam wujka w Ameryce, który mi przysłał ten piórnik i spinki do włosów i te spodnie i jeszcze wiele innych rzeczy. To jest brat mojej mamy" – to było jedno z pierwszych rzeczy, jakie wtedy opowiedziała mi o sobie G., które dziwnym trafem zapamiętałam. Może dlatego, że ja nie miałam żadnego wujka w Ameryce, tylko jedną kuzynkę mojej babci w Australii, od której nic nigdy nie dostałam i której nigdy nie widziałam, więc nie miałam się czym zrewanżować.

Jolanta Kwaśniewska, żona nieidealnego (ale kto jest bez skazy?), aczkolwiek medialnego prezydenta, to jedna z nielicznych prominentnych kobiet. Ma wielkie serce, opiekunka dzieci, współczuciem obdzielająca wszystkich pokrzywdzonych, kierująca fundacją, uśmiechnięta, z pozytywnym przesłaniem na ustach. Prężna bizneswoman. Z małżonkiem tworzy "zwycięski zespół", zgrany i stanowiący jedność. (Czy zdarzyło się ci kiedyś przez omyłkę powiedzieć: Aleksandra Kwaśniewska?) Jednak nietrudno dostrzec, że wizerunek prezydentowej wymaga reformy. Zdradza oznaki bycia anachronicznym i - ujmując taktownie - "niefajnym". Ciut przaśny, cukierkowy i ckliwy, trąci myszką.

Głodówki możemy podzielić na krótkie: 1-,3-,7-dniowe i dłuższe: do kilku tygodni. Należy wspomnieć, że nie wolno stosować ich bez konsultacji z dietetykiem i lekarzem, gdyż w przeciwnym razie może to przynieść przykre konsekwencje. Prócz wewnętrznej potrzeby zastosowania głodówki, wyznacznikiem powinny być wyniki profilaktycznych badań lekarskich...

„Ptak, który zwiastował trzęsienie ziemi” Susanny Jones nie jest kryminałem, mimo że wiele na to wskazuje: w książce jest mowa o morderstwie, podejrzanym, więzieniu i przesłuchaniu. Dla autorki jednak fakt zatrzymania i oskarżenia Lucy jest tylko pretekstem do zgłębiania jej psychiki i rozgrzebywania wydarzeń z przeszłości, o których chciałaby zapomnieć.

Pokolenie NIC, jak wyraził się jeden z wybitnych dinozaurów, nie wnosi nic do polskiej kultury. Czy jestem przedstawicielką pokolenia NIC? Jeśli mam konkurować z Kolumbami, to faktycznie, z ręką na sercu mogę powiedzieć, że są niedoścignionym wzorem. Jeśli nawet jestem z pokolenia NIC, jeśli wieszają na mnie psy i starają się udowodnić, że nic w życiu nie zrobię,

a jutro chciałam ci dać synku szyneczki świeżutkiej, różowej i lody mieliśmy zjeść w rynku i twój tata naprawił ci rower

Ciężka sprawa z tym nowym Almodóvarem. Warsztat, pomysły realizacyjne, kolorystyka, prowadzenie akcji, wszystkie te elementy rzucają na kolana. Niestety, czołowy przedstawiciel europejskiego kina autorskiego nie zadowolił się biciem rekordów reżyserskiej formy. Złe wychowanie jest filmem świadomie prowokacyjnym i bije również rekordy złego smaku.

Siedzę sobie, proszę Państwa, z jedną nogą bardziej na biurku, wcinam sobie szwajcarską czekoladę militarną i mnie nurtuje jeden problem. Czy mianowicie fakt, że teoretycznie w naszym kraju nie ma anarchii, nie zmienia faktu, że praktycznie w naszym kraju jest więcej niż anarchia.

Nasze babki miały swoje sposoby pielęgnacji urody, które wiele z nas zna i chętnie praktykuje. Korzystały z dobrodziejstw natury – głównie ziół i produktów spożywczych. Mieszkanki Indii podobnie - od wieków wykorzystywały przyprawy, owoce, warzywa, nabiał i inne produkty obecne na co dzień w ich kuchni do tego, by wyglądać powabniej, przeciwdziałać trądzikowi oraz starzeniu się skóry.

Postanowiłam przestrzegać diety. Zawsze miałam nadzieję, że uda mi się uniknąć tej tortury, ponieważ jako nastolatka zaliczałam się raczej do tych chudszych. Można nawet powiedzieć, że byłam bardzo chuda i długo, długo miałam z tego powodu kompleksy. Potem, gdy wszystkie moje koleżanki szalały z rozpaczy z powodu dodatkowych kilogramów i katowały się coraz to nowymi dietami, ja akurat zrobiłam się taka w sam raz i w przekonaniu, że nigdy nie utyję, objadałam się wszelkimi smakołykami na oczach wygłodniałych koleżanek. Niestety idylla najwyraźniej dobiegła końca.

Występ polskiej reprezentacji zawiódł prezydenta, który kibicował rodakom podczas tak wielu ich występów w Atenach, ale prezydent nie ma żalu do sportowców. Na igrzyskach byli też dwaj moi znajomi, chociaż nie wydali na to ani grosza. Takie są uroki pracy w agencjach rządowych i spółkach skarbu państwa – myślę sobie – bo chociaż agencja rządowa jednego nie ma nic wspólnego ze spółką skarbu państwa drugiego, oni się nie znają, co zresztą nie ma tu nic do rzeczy, to spędzają tak samo wakacje.

„Mam potrzebę dzielenia się i kontaktu. A więc publiczny dziennik, a raczej dziennik z dostępem dla każdego” - zwierza się Krystyna Janda w najnowszej książce „Www.małpa.pl” i jednocześnie na stronie internetowej www.krystynajanda.net. Począwszy od 3 września 2000 roku aż do dziś (sprawdźcie sami) aktorka prowadzi wirtualny dziennik.

Ponieważ trud wychowania dziecka zwykle bardziej obciąża matkę niż ojca, można zaryzykować tezę, że kobieta bardziej świadomie poszukuje partnera, który posiadałby cechy predysponujące go do roli dobrego ojca. W tym tygodniu chcemy się dowiedzieć, co takiego musi mieć w sobie mężczyzna, żeby wyrwało Ci się z ust stwierdzenie: “będzie dobrym ojcem”. Wydając taki sąd, kierujesz się przeczuciem, intuicją, czy bardziej racjonalnymi przesłankami, takimi jak dogłębna znajomość zalet i wad potencjalnego ojca i tym, co jest dobre dla dziecka?

Ustalmy jedno: miłość goni tych, którzy przed nią uciekają... Ba, nie tylko goni, ale też dopada z niezmierną furią, jakby chciała nadrobić czas, kiedy delikwent się jej wymykał. Padło na Ciebie, cóż z tego, skoro nie wiesz sama: śmiać się czy płakać? Bo też trudny trafił Ci się partner do tej miłości.Chociaż z drugiej strony... czy aby na pewno tak trudny?

Film Macieja Żaka, będący adaptacją głośnej sztuki Aleksandra Gelmana, zdobył już nagrodę publiczności na festiwalu w Kazimierzu i zebrał parę przychylnych recenzji. Zapewne do inauguracyjnego sukcesu przyczyniła się jego tematyka, w Polsce kręci się mało komedii miłosnych. Rzadko też odnoszą sukces, przykładem może być film Zakochani Marka Wereśniaka, który wbrew oczekiwaniom nie stał się przebojem. Jak będzie z Ławeczką trudno jeszcze orzec, w każdym razie promowana jest dobrze.

Wakacje do tej pory kojarzyły mi się z codzienną aktywnością na dworze, od której rodzice ledwo byli w stanie mnie odciągnąć, chociażby po to, aby podać mi obiad. Biegało się od rana do wieczora, z żalem wracając do domu, aby na drugi dzień z wrzaskiem radości znowu popędzić w stronę dzieciaków z podwórka. Moje dziewczynki jednak nienawidzą zabawy i w ogóle nie znoszą jakiejkolwiek aktywności, nie mówiąc już o uprawianiu sportu. Nie mają też prawie żadnych znajomych i ponad wszystko nie cierpią zbyt długo przebywać w swoim towarzystwie!

Jestem tak zmęczona, że aż dziw bierze, iż jeszcze funkcjonuję. Ostatnio wszystkich wokół zaczęło interesować, kiedy pójdę na urlop. Obawiam się, że pytającymi kieruje nie tylko troskliwość, faktem jest bowiem, że zrobiłam się ostatnio nieznośna. Moje przemęczenie nie jest oczywiście dziełem przypadku. Ostatni urlop z prawdziwego zdarzenia miałam trzy lata temu.

Nikt nie lubi mieć za dużo na głowie. Są jednak sytuacje, gdy my kobiety dużo byśmy dały, by mieć trochę więcej, inaczej, lepiej... Mowa oczywiście o włosach. Robimy wszystko, aby świetnie wygladać. Wstajemy skoro świt i... myjemy, prostujemy, podnosimy, układamy, szarpiemy, suszymy lub pędzimy do fryzjera. Naszym włosom nie jest lekko, a efekt czasem bywa marny... Po prostu potrzebujemy pomocy: „Gdy moje włosy nie są idealnie proste, niesfornie odstają i nie dają się opanować, czuję się zaniedbana, mam wrażenie, że wszyscy ludzie patrzą tylko na nie. Przez moje włosy nie akceptują mnie! Muszę coś z nimi zrobić, bo jak długo można je związywać?” - Agnieszka

Niedawno minęło czterdzieści lat od śmierci Aldousa Huxleya, autora takich powieści jak „Nowy wspaniały świat” czy „Kontrapunkt”, jednego z nielicznych intelektualistów XX-tego wieku wierzących w istnienie „Innego Świata”. Powieść "Wyspa" to przede wszystkim wynik wielkiego wysiłku wyobraźni. Autor pragnie, abyśmy odrzucili cały bagaż swoich uprzedzeń, zapomnieli na chwilę o realiach, w jakich żyjemy, i wybrali się z nim w daleką podróż na antypody własnego umysłu, gdzie na oceanie czasu otoczona zewsząd przez wrogie siły leży sobie piękna wyspa.

Odkryj sekrety pierwszego piwa stworzonego z myślą o kobietach. Daj mu się oczarować. Sprawdź także, czy potrafisz wydać 10 000 złotych w jeden dzień!

„Olimpijczycy podczas igrzysk mogą zakładać tylko te ubrania, na których widnieje logo ich sponsorów” – usłyszałam w radio, kiedy przygotowywałam poranną kawę. W przeciwieństwie do innych informacji sportowych, które nie zostają mi w pamięci, ta zadomowiła się w mojej głowie i uparcie nie chciała jej opuścić.

“Spider-Man 2” jest tak naprawdę kameralnym dramatem psychologicznym. W chwilach, gdy bohaterowie nie rzucają w siebie samochodami i nie skaczą po dachach wieżowców, ewentualnie sami nie są rzucani i unoszeni na dachy, przeżywają ciężkie rozterki ducha.