news (strona 274 z 300)

Siadamy na kanapie. Anna Korcz, ubrana w czerwono - piaskową piżamę z flaneli w misie, całuje starszą córkę, robi jej znak krzyża na czole. Układa się wygodnie na kanapie, nogi składa po turecku. W salonie palą się świece. Jest bardzo przytulnie. Dzieci śpią, można teraz o wszystkim porozmawiać.

„Dziennik Ma Yan” to opis walki o możliwość uczęszczania do szkoły. W tej części Chin, w której urodziła się Ma Yan, edukacja jest luksusem, szczególnie w przypadku dziewczynek, ponieważ kształcenie ich jest z ekonomicznego punktu widzenia nieopłacalne. Ma Yan miała to szczęście, że jej rodzice, mimo że sami zakończyli edukację wcześnie, pragnęli, aby nie tylko ich dwaj młodsi synowie, ale i córka zdobyła wykształcenie.

W znakomitej, niezamierzonej zapewne scenie, bohater rozgląda się po raz pierwszy po swoim nowym biurze. Oparty o maczugę, niczym poczciwy zbój Łamignat z komiksu Christy, z zakłopotaniem łypie na otaczającą go infrastrukturę, drapiąc się przy tym po łepetynie. Na szczęście szybko ma okazję komuś przywalić. I to bez efektów specjalnych, czy lipnych trików rodem z Matrixa. Z podniesionym czołem jest bardzo oldschoolowym przedsięwzięcie, nawiązującym do najlepszych tradycji kina akcji. Nie jest to film, w którym zobaczycie kung fu, bieganie po ścianach, czy inne orientalne perwersje. Wystarczy decha, tradycyjna maczuga jest dobra na wszystko.

W związku z napływającymi do mnie pytaniami o możliwość studiowania w Nowej Zelandii, postanowiłam podzielić się z czytelnikami moją wiedzą na temat warunków przyjęcia na tutejsze uniwersytety, kosztami oraz realiami życia studenckiego, skądinąd życia pełnego uroków.

Bulimia oznacza „jedzenie jak wół”. Polega ono na okresowych napadach żarłoczności z utratą kontroli nad ilością spożywanych pokarmów, co trwa dłużej niż trzy miesiące. Napady bulimii zwykle zaczynają się między 15 a 24 rokiem życia, ale znajdą się i takie osoby, które zaczynają w wieku 12 lat, bądź po 30.

Ustalmy jedno: na wiele twarzy mógł sobie pozwolić Światowid. Człowiek powinien mieć jedną i dbać o jej zachowanie w sposób odpowiedzialny i moralny. Prawdziwie moralny.

Obudź w sobie drzemiące rytmy. Wsłuchaj się w płynącą muzykę. Baw się swoimi ruchami. Wyzwól energię i ponętny seksapil. Precz z kompleksami i stresem! Jesteś piękna, seksowna, pełna wdzięku, i gracji. Poczuj, co ci w duszy gra i tańcz salsę!

Czasem dumam sobie, jak daleko można się w życiu posunąć? Mam na myśli bardzo różne sprawy. Dlaczego jedni stawiają sobie poprzeczkę wyżej, inni obniżają ją nieustannie, a jeszcze inni windują ją do granic absurdu, cierpiąc potem katusze, gdy okazuje się niedosięgłą?

W tym tygodniu chcemy się Was zapytać, czy miarą zadowolenia z seksu jest to, ile trwał? Czy „kochanie się godzinami” to jest to, o czym marzycie? Czy największym grzechem waszych mężczyzn w łóżku jest to, że kochają się z wami zbyt krótko i zbyt pospiesznie? Ile to za krótko, a ile to za długo? I wreszcie, gdy dochodzi do miłosnych igraszek, czego wasi mężczyźni wam nie dają, czego skąpią i - jeśli jest coś takiego - czym was obdarzają w nadmiarze?

”Życie owadów” jest zjadliwym komentarzem do czasów przeobrażeń Związku Radzieckiego. Człowiek radziecki, niczym opisane w powieści owady, przechodzi proces przepoczwarzania, wychodzenia z kokonu oraz mozolnego rycia w ziemi, aby w końcu dokopać się do powierzchni ziemi i poczuć powiew świeżego powietrza. Wiele tu absurdów ukazanych w ciekawy sposób, a także filozoficznych rozważań o naturze człowieka.

Mimo obecności tych zużytych klisz, Pan od muzyki jest filmem dobrym. Między innymi dlatego, że ten remake filmu Klatka słowicza z roku 1945 przyznaje się do konwencji retro. Barratier celowo umieścił akcję w latach czterdziestych, aby uniknąć wrażenia sztuczności.

Mam starszego brata. A starsi bracia mają to do siebie, że czują się w obowiązku dokształcać młodsze rodzeństwo. To dokształcanie obiera niekiedy różne formy. W moim przypadku było tak, że zanim poszłam do pierwszej klasy, umiałam już czytać, pisać i liczyć.

Pamiętam, że przed wjazdem do Stanów zainteresował mnie nagłówek w magazynie Glamour: "Chcesz się poczuć szczupłą? Jedź do USA!". Dalej następował wykaz danych statystycznych o Amerykanach z nadwagą, ilości zjadanych przez nich fast foodów, wypijanej coca-coli itp. Tuż po przyjeździe wnikliwie przyglądałam się Amerykanom, oczekując, że każdy z nich okaże się być grubasem z hamburgerem w ręku i butelką coli.

Ustalmy jedno: lodołamacze konieczne są na Morzu Arktycznym. W życiu codziennym dobrze jest mieć twardy i niezłomny charakter, ale nie należy dobrowolnie pozbawiać się wrażliwości i potrzeb emocjonalnych. Tkwienie w związku, w którym się nie spełniasz, nie jest najlepszym wyjściem. Dla rozwoju sytuacji należałoby albo rozwiązać problem, albo rozwiązać związek.

Z powierzchni całego ciała człowieka, także owłosionej skóry głowy, stale odpadają martwe komórki skóry. Łupież to ten sam proces, tylko że w szybszym niż zwykle tempie. Problem łupieżu dotyka na krótko, zwykle w wieku dojrzewania, większości osób. Bywa jednak tak, że łupież nie przechodzi, a stosowanie szamponów przeciwłupieżowych nie pomaga – on ciągle wraca.

Historia o utracie matki i jej poszukiwaniu, o miłości, przekonaniach i przebaczeniu. “Sekretne życie pszczół” odważnie mówi o ranach, których nie leczy czas, o wybieranie tego, co się naprawdę liczy i odkrywaniu głębszego znaczenia słowa “dom”.

Muszę zacząć od sprostowania. Toteż niniejszym zaczynam: Doszło do mnie, że niektórzy moi Czytelnicy sądzą, jakobym nie była sobą, tylko inną Joanną Bukowską, mianowicie Joanną Bukowską z telewizji publicznej. Otóż – drodzy Państwo – jestem Joanną Bukowską z telewizji prywatnej. Joannę Bukowską z telewizji publicznej znam – rzec by można – z widzenia, ponieważ pokazuje ona czasem swoją twarz w telewizji publicznej – publicznie.

Beznadziejna egzystencja w małym litewskim miasteczku, gdzie rytm dnia wyznaczają kolejne kubki wypitego samogonu lub taniego wina, a ludzie żyją według kościelnych obrzędów na równi z zabobonami. Absurd rzeczywistości, bezsensowność działań, nuda i zwątpienie. Taki jest świat opisywany przez Renatę Serelyte w debiutanckiej powieści „Gwiazdy epoki lodowcowej”.

Film kręcony jest amatorską kamerą, przez co jakość większości obrazów przywodzi na myśl perwersyjnego pornosa, z gościnnym udziałem rekinów. Na domiar złego aktorzy – również amatorzy. Ubóstwo ich słownictwa ma w sobie coś z monotonnych postękiwań weteranów branży erotycznej. Ta para rozbitków wystawiła moją cierpliwość na ciężką próbę.

Było sobotnie popołudnie. Piłam moją ulubioną kawę przekonana, że tego dnia nic szczególnego już się nie wydarzy. Pogrążona w myślach, nie słyszałam jak zadzwonił domofon. Dopiero widok Jolki, mojej przyjaciółki, przemokniętej (a swoją droga kiedy zaczął padać deszcz?) z rozczochraną łepetyną i bliskiej płaczu, otrzeźwił mnie do tego stopnia, że osunęłam się z sofy, wylewając przy tym kawę.

Czytając "Milczenie owieczek" ciągle miałam wrażenie, że Szczuka za wszystkie zło wini mężczyzn. „Naszym przeciwnikiem jest patriarchat„– pisze już na początku swoich rozważań. Czasami te oskarżenia brzmią naprawdę groźnie, a stawianie problemu „na ostrzu noża” może nie przysporzyć jej zwolenników. Zdaję sobie sprawę, że to ważna kwestia i dobrze, że autorka głośno wypowiada swoje poglądy, tylko zastanawiam się, czy w czasach równości płci, możliwości dokonywania wyborów i współistnienia w życiu publicznym mężczyzn i kobiet na równych prawach, słuszne jest winienie za całe zło świat męski.

Ustalmy jedno: kto daje i odbiera, ten się w piekle poniewiera. Właściwie w piekle poniewierają się obydwie strony, ta odbierająca i ta, której się odbiera. Jedna in spe, druga w dość boleśnie odczuwanej teraźniejszości. Dodajmy, teraźniejszości wirtualnej... Cała znajomość rozgrywa się na płaszczyźnie kompletnie odrealnionej, wśród słów pozbawionych rzeczywistości pozajęzykowej.

Wyniki wielu badań wykazują, iż narody zamieszkujące rejon Morza Śródziemnego charakteryzują się lepszym stanem zdrowia niż mieszkańcy reszty Europy. Przeciętna długość życia społeczeństwa żyjącego na południu naszego kontynentu jest wysoka a częstość występowania choroby niedokrwiennej serca i niektórych nowotworów stosunkowo niska.

Może „Mroczna arena” nie jest najlepszą powieścią Mario Puzo, jest jedynie zapowiedzią jego późniejszego bestsellera, to jednak jest to książka ważna z kilku powodów. Opowiada historię rozgrywającą się po wojnie i to w kraju okupantów, autor nie ocenia, ani nie tłumaczy ludzkich zachowań, ale przedstawia świat takim, jaki był i jak go postrzegał. To powieść, która podejmuje ważny temat, ale czyni to bez patosu.

„Jeszcze się taki nie urodził, co by wszystkim dogodził” – jak rzadko które polskie przysłowie, to zawiera prawdę uniwersalną. Ale jeśli nie wszystkim, to chociaż niektórym – pocieszamy się, bo w końcu wszystko jakoś do siebie przymierzamy, a prawdy uniwersalne idą na pierwszy ogień. I faktycznie, spełniamy oczekiwania niektórych, podobamy się im i na odwrót. Im bardziej B. spełnia wyobrażenia A. o idealnym partnerze i na odwrót, tym większa szansa, że wzajemna fascynacja zostanie zalegalizowana przed ołtarzem, a potem A i B. będą żyli razem długo i szczęśliwie.