news (strona 273 z 300)

Gdyby mnie dopadło grypsko, albo cokolwiek innego przynależnego obecnym ponurym okolicznościom przyrody, to wszystko byłoby zrozumiałe, ale ja nawet nie kaszlnęłam i jeszcze chodząc do pracy czułam, albo mi się wydawało, że czuję, spojrzenia nader podejrzliwe. Bukowska snuje się enigmatycznie po korytarzach i jest jej słabo.

„You drive me craaaaazy...” zaczyna nieoczekiwanie wydzierać się nad moim uchem Britney Spears. Otwieram niechętnie oko i macam wokoło w poszukiwaniu radio-budzika. Wypełzam ospale spod kilku warstw koca i brnę do łazienki. Włosy sterczą we wszystkie strony świata i uparcie nie chcą się układać tak, jak bym sobie właśnie życzyła. Poziewując, schodzę do kuchni. Za oknem wciąż ciemno, zimno i deszczowo.

Proszę pań, minął XX wiek – wiek zrównania praw kobiet w całym cywilizowanym świecie. Nastał wiek XXI. Stać nas na zakup odkurzacza, pralki, zmywarki, kuchenki mikrofalowej czy elektrycznej - chociażby na raty, które spłacamy pół dorosłego życia, ale zawsze. Nowoczesne jesteśmy, ba, realizujemy się zawodowo i w domu. W domu też zawodowo, ponieważ tu mamy drugi etat.

„Dama z jednorożcem” nie jest z pewnością powieścią dla tych, którzy pragną pogłębić wiedzę o średniowiecznych gobelinach, bo za dużo tu fikcji i nadinterpretacji. Jednak Ci, którzy rozsmakowali się w poprzedniej powieści Tracy Chevalier, „Dziewczynie z perłą”, nie powinni czuć się zawiedzeni.

Codziennie twoje stopy robią kilka tysięcy kroków. Jeśli chcesz utrzymać je w dobrej kondycji, musisz o nie dbać. Czuwaj nad ich bezpieczeństwem, a niestraszna im będzie żadna pogoda. Odpowiednio pielęgnowane – przemierzą dla ciebie jeszcze wiele kilometrów.

Po kuracji antybiotykowej jelito jest wyjałowione, a tuż za rogiem czyhają na nasze komórki okrutne bakterie z rodzaju Clostridium difficile, czy drożdże Candida albicans, które tylko marzą o tym, żeby się namnożyć i wywołać biegunkę poantybiotykową. Okazuje się jednak, że jest jakieś wyjście z tej dramatycznej sytuacji. Z pomocną dłonią wyjdą nam naprzeciw probiotyki.

W zeszłym roku spędziłam w Afryce prawie 5 miesięcy. Kenia i Tanzania leżące w Afryce Wschodniej nad Oceanem Indyjskim stały się moim drugim domem, całkiem innym, ale dziwnie bliskim. Bliskim już od pierwszej chwili, od momentu gdy przekroczyłam bramę lotniska i gdy przywitał mnie ten ciepły, znany jedynie z lektur, a tak często widziany, oczyma wyobraźni, afrykański wiatr.

I nie ma wała. Mam nadzieję nie dożyć czasów, gdy firma Pixar zmonopolizuje rynek filmowy. Od czasów Toy Story korporacja ta stała się rozpoznawalną, niezawodną marką. Ich recepta na sukces jest przeraźliwie bezduszna. Chłopaki dobrze ożywiają gadżety, potrafią wprawić przedmioty w ruch i utrzymać niezłe tempo. Co z tego, skoro w ich filmach niemalże każda twarz odlana jest z tej samej sztancy. Praktycznie nie ma momentu, żeby można było krzyknąć - no twórcy tego filmu to mieli wizję!

Ustalmy jedno: nie o to chodzi, by złapać króliczka, ale by gonić go! Zwłaszcza w sytuacji, gdy króliczek nie tylko ucieka, ale i przychodzi zaciekawiony do marchewki, którą mu się od czasu do czasu pomacha z daleka. Wymarzone pole do popisu dla Łowców Ideologicznych. Tychże cechuje niepewność co do celu i własnych intencji oraz skłonność do ucieczek.

Miłośników Bridget z góry przepraszam. Był czas, gdy nie zaliczałem się do wyznawców kultu „lekko” puszystej Angielki. Zignorowałem pierwszą część filmu z powodów męsko-szowinistyczno-świńskich; wystarczył mi rzut oka na plakat. I nadal twierdzę, że maniery, prezencja i grymasy Brigdet dyskwalifikują ją jako kobietę moich snów, majaków czy innych stanów somnambulicznych.

Nachodzi mnie myśl, że rzeczywiście w tak brzydkim miejscu muszą żyć brzydcy ludzie, nie może być inaczej. Ja w końcu pewnie też taka jestem – zdenerwowana, niecierpliwa, czarno-szara i wymięta, tylko z kolorowymi włosami (na pewno nie niedomyta, chociaż tyle), gotowa zareagować złością i agresją na każde słowo, każdy gest. To źle, w ogóle mi się nie podoba, że staję się taka sama jak wszystko, czego nie toleruję u innych.

Większość ludzi lubi świętować swoje urodziny. Zdarzają się jednak tacy, których dopada przygnębienie, gdy ów dzień nadchodzi. Na przykład tytułowa bohaterka serialu "Ally McBeal" nienawidziła swoich urodzin, bo przypominały jej o upływającym czasie i o tym, że wciąż, tak samo jak rok wcześniej, jest samotna.

Czas to sobie powiedzieć otwarcie, Margola – naszą przyjaźń trafił szlag. Stwierdzam fakt zaistniały i przekazuję Ci w ramach przyjacielskiej szczerości, rzec by można - przez wzgląd na naszą zażyłość i ze względu na Jej pamięć… Ach, czyżby zaczynało mnie ponosić? Postaram się nie histeryzować na koniec, chociaż przyznam, że lubię rozedrzeć szaty jak tragiczne bohaterki dramatów i runąć z łoskotem na środku sceny w końcowym akcie.

Poprzednia książka Bleasdale „Gumowe rękawice czy fajne buty” nie wzbudziła mojego zachwytu, a w prywatnym rankingu uplasowała się na szarym końcu. „Garnitury w prążki” to dużo ciekawsza powieść. Nie jest to książka z górnej półki, ale taką też nie pragnie być. To historia z gatunku „przyjemnych czytadeł”, przy której szybko mija czas i może być doskonałą rozrywką na jesienny wieczór. Miła lektura ze szczyptą humoru.

Ustalmy jedno: wszędzie dobrze, gdzie nas nie ma. W stałym związku – źle, więc szukamy nowego, w nowym związku źle – wracamy do starego, w chwilach, gdy się nie układa myśl automatycznie biegnie wstecz albo w przód, wydumując idealny obraz tego, jak mogłoby być, gdyby nie było tak, jak jest. To nie przytyk, tak ma wielu ludzi.

W tym starym pudle (dysk C nazwałam trupem), w tej poczcie więcej jest niż w pamiętniku, który prowadziłam nieprzerwanie przez jakieś siedem lat od podstawówki. I nie tylko przypomina mi to chwile radosne, smutne, melancholijne i jakieś tam jeszcze żenujące, ale jak to czytam, to widzę siebie, Joasię Bukowską, przed trzema laty dajmy na to, a to z czegoś głupio ucieszoną, a to trochę jakby nostalgiczną.

Na Zachodzie, zwłaszcza w Ameryce, dokonała się głośna „rewolucja proteinowa". Obserwacje wpływu zwyczajów żywieniowych na wagę i łaknienie prowadzone w USA na dużą skalę, jako że problem otyłości przybrał tam rozmiary epidemii, zaprowadziły dietetyków do konkluzji, że białko syci prawie tak dobrze, jak węglowodany i tłuszcze, natomiast mało tuczy.

Pobudka codziennie około 9, czasami trochę później. Godziny spędzone w towarzystwie ulubionej książki, albo po prostu na nicnierobieniu. Telefon służbowy wyłączony, albo zwrócony firmie. Na zawsze. Sen, marzenie? Nie, to słodka rzeczywistość.

W powieści „Maż i żona” Zeruya Shalev opisuje piekiełko pożycia małżeńskiego rozgrywające się w czterech ścianach, usilnie skrywane przed wzrokiem obcych, spychane do podświadomości przez wiele lat. Pewnego dnia bohaterowie muszą się wreszcie zmierzyć z prawdą, która sama zaczyna się domagać, by spojrzeć jej w oczy. Godna rekomendacji, niekomfortowa proza, która wyciąga na światło dzienne najwstydliwsze tajemnice i rozdrapuje na nowo najtrudniej gojące się rany.

W tym tygodniu pytamy: Jak sobie radzicie z "jesienną depresją"? Czy macie swoje sprawdzone sposoby na smutki, zniechęcenie, przemęczenie i łzy? Podzielcie się z nami swoimi doświadczeniami i przemyśleniami, co zrobić, by szybciej wyjść z „dołka”. Razem łatwiej pokonać chandrę...

Tak jak stojak na napoje jest standardowym wyposażeniem, tak - mam często wrażenie - migacze, lusterka boczne i światła drogowe to dla wielu Amerykanów zbędny luksus. Światła bowiem włączane są wyłącznie w warunkach, kiedy nie widać już zupełnie nic, migacze używane od wielkiego dzwonu (lub wielkiego zakrętu), a w lusterka boczne spogląda się jedynie w celu poprawienia fryzury.

Film jest udany, ale to jeszcze nie wszystko. Dyskusja na temat Upadku nie może być - zwłaszcza u nas – debatą na temat sztuki. Taka, a nie inna interpretacja nazizmu mówi wiele o niemieckich nastrojach, o tym, o czym przeciętny Fryc myśli sobie w domu. Podobno w Niemczech nadal funkcjonuje drugi obieg historii, w którym wspomnienia dziadków–weteranów zniekształcają prawdę. Jedno jest pewne, mogło być znacznie gorzej.

„Mroczny tunel” to powieść przede wszystkim dla tych, którzy lubią detektywistyczne zagadki, dreszczyk i szybką, naznaczoną wieloma zwrotami akcję. Tę, jak i inne książki Rossa Macdonalda, warto przeczytać chociażby z tego powodu, że należą one dziś do kanonu amerykańskiej powieści sensacyjno-kryminalnej, z którego otwarcie i pełnymi garściami czerpią współcześni autorzy tego gatunku.

Na oddziale chirurgii dziecięcej leżą „przykute do łóżka” dzieci. Niektóre zabiegi, jak: przepukliny, usuwanie brodawek, wodniaków, czy drobne operacje urologiczne nie wymagają długotrwałego pobytu w szpitalu i intensywnej terapii. Pacjentami mogą opiekować się ich rodzice, w przyjemniejszej, bezstresowej atmosferze domowej. Nie wszystkie jednak dzieci kwalifikują się do zabiegu, po którym mogą wrócić do domu następnego dnia. Niektóre z nich są przywożone do szpitala regularnie i spędzają w nim wiele miesięcy. Częstymi pacjentami w szpitalu są dzieci czekające na przeszczep.

Gdy zmienisz swoje przyzwyczajenia żywieniowe, twój organizm już po kilku miesiącach wyciągnie z tego korzyści. Mieszkańcy różnych kontynentów od lat pracują nad idealną dietą, która dostarczyłaby organizmowi niezbędnych składników. Jeśli nie wiesz, co jest naprawdę zdrowe i potrzebne organizmowi, możesz wziąć przykład z innych...