news (strona 249 z 300)

„Człowiek jest tylko bażantem na tym świecie” to bolesna kronika oddalania się, opis próby ucieczki z totalitarnego więzienia, palenia za sobą mostów, a także przekraczania mentalnych granic. To powieść złożona z zatrzymanych chwil. Historia ludzi, których marzenia popychają do działania. Mówi o bezsilności, ale i o psychicznej sile; trwaniu i dążeniu do celu. To opowieść delikatna, subtelna, ale i przemawiająca bardzo silnie do czytelnika.

Wśród przyrodoznawców są tacy, którzy uważają, że ani głód, ani miłość nie są najsilniejszymi motorami naszych działań. Jest nim posiadanie terytorium. Nasz dom, łóżko, kubeczek, biurko, przy którym pracujemy, a nawet zakres obowiązków. Poczucie własności terytorium wydaje się głupie i małostkowe, gdy chodzi o terytorium cudze. Co innego, kiedy rzecz dotyka bezpośrednio nas samych.

To nie będzie reportaż o znanym przysłowiu: „Zrobię Ci na złość i odmrożę sobie uszy!”. To reportaż o wygranej, o nowym życiu, o zmianach, o wierze we własne siły, o samorealizacji i o tym, co można zrobić na złość, za co i komu. Czasem złość i rozczarowanie nie są destrukcyjne – przeczytajcie dlaczego.

Film Atoma Egoyana, cenionego reżysera pochodzenia armeńskiego, nie poddaje się łatwej ocenie. Jest dosyć ciężki w odbiorze, wymaga od widza skupienia. Ma jednak w sobie „to coś”. Jego zaletą jest przede wszystkim intrygujący, bardzo specyficzny nastrój, który reżyser tworzy za pomocą wypróbowanych autorskich chwytów - charakterystycznych ujęć, zwolnień i pauz. Cała ta misterna konstrukcja opiera się na mnożeniu złudzeń i dwuznaczności, przeciwieństw i lustrzanych odbić. Przy czym co drugie zwierciadło jest krzywe.

Zbliżają się wakacje – pora urlopów i wypoczynku poza domem, co wiąże się także z jadaniem posiłków w rozmaitych, nieznanych i niesprawdzonych miejscach. To z kolei niesie ze sobą ryzyko zatrucia pokarmowego, które może skutecznie popsuć nam najlepszy wyjazd. Dlatego musimy przestrzegać prostych zasad, które zmniejszą prawdopodobieństwo wystąpienia dolegliwości żołądkowych i pozwolą cieszyć się urlopem bez nieprzewidzianych „sensacji”.

Ustalmy jedno: świat nie jest przyjaznym miejscem dla obrażonej księżniczki. Rzekłabym, że jest nawet wrogim. Na każdym kroku czai się kolejna przykrość. A to trzeba dorosnąć, a to przejść na własny garnuszek, a to wziąć odpowiedzialność za starzejących się rodziców… Skandaliczna wręcz prawidłowość: trudności mnożą się z wiekiem. I te cholerne lata też płyną, złośliwie żłobiąc zmarszczki. No doprawdy, szczyt szczytów.

W piątkowy poranek w miasteczku Al Charga w oazie na Pustyni Zachodniej w Egipcie budzi nas gwar ulicy. Z natłoku dźwięków wyławiamy stukanie kopytek osiołków i beczenie kóz. Gołębie, które usadowiły się na parapecie okna naszego hotelowego pokoju, wydają z siebie gardłowe „gu hu gu hu”.

Chcielibyśmy Was zapytać, czy czujecie się wykorzystywani bądź oszukiwani przez pracodawcę? Kto z Was wykonuje pracę za dwóch, a dostajecie jedną, zwykle niewysoką pensję? Czy musicie zostawać po godzinach i nie dostajecie za to dodatkowych pieniędzy? A może jeszcze wciąż słyszycie, że na Wasze miejsce znajdzie się dziesięciu chętnych, więc nie macie prawa narzekać?

Nicole Krauss wprowadza do powieści wiele postaci, stosuje liczne zmiany czasowe, zapętla fabułę, a jednak panuje nad materią książki, prowadzi akcję świadomie i umiejętnie. Tworzy pełnokrwiste i zindywidualizowane postacie. Nie ma tutaj miejsca na banał, na bylejakość. Powieść tętni życiem. Każde zdanie jest przemyślane. Każdy rozdział ma sens i pomaga w odkrywaniu tajemnicy. Od pierwszej aż do ostatniej strony udaje się autorce trzymać czytelnika w napięciu.

Renata pracowała w szpitalnej kuchni. Pewnego dnia wśród jej koleżanek wybuchła wielka panika. – Będą nas zwalniać! – Dlaczego? – zdziwiła się Renata. – Przecież w szpitalu nie można się obejść bez kuchni. W końcu pacjenci nie skoczą razem z łóżkiem i kroplówką do najbliższego baru! – Dyrektor postanowił, że będzie u nas catering – oznajmiła grobowym głosem Zosia.

Wiele w powieści Guzik cierpienia, wiele smutku i tęsknoty, ale też determinacji. Konieczność zapewnienia godziwych warunków życia rodzinie w Polsce okazuje się dla kobiet ważniejsza niż własne pragnienia. Przebywają za granicą czasem rok, ale czasem wiele lat, dlatego w pewnym momencie Włochy stają się ich drugą ojczyzną. Tam, daleko od domu, kobiety są dla siebie jak rodzina. Spotykają się w parku, aby porozmawiać, zwierzyć się, a czasami po prostu pomilczeć. To książka o sile kobiet. Podczas lektury kołatało mi się w głowie jedno pytanie – gdzie są mężczyźni, gdzie mężowie tych kobiet?

Od filmów akcji oczekuje się przede wszystkim rozmachu i trzeba przyznać, że Posejdon zrealizowany jest bardzo wystawnie. Dekoracje są solidne, aktorzy naprawdę pływają, a poszczególne efekty specjalne współtworzyli naukowcy z Uniwersytetu Stanforda. Sam pomysł umieszczenia bohaterów w świecie odwróconym do góry nogami okazał się bardzo ożywczy. Otoczenie jest obce i klaustrofobiczne, woda nieubłaganie wdziera się do tonącego statku. Podróż przez trzewia rannego kolosa ma także wymiar paraboliczny, nieodzownie przywołując na myśl historię biblijnego Jonasza miotającego się we wnętrzu wieloryba.

Twója opis: rude lub kasztanowe włosy, jasna, alabastrowa cera o złocistym odcieniu z piegami, w szkole przezywali Cię „Piegus”. Przy Twoim typie urody z pewnością masz intensywny kolor oczu: od niebieskiego, poprzez zgniłozielony, oliwkowy, szmaragdowy, bursztynowy aż po brązowy. Masz oryginalną i fascynującą urodę. Jednak nie umiesz się nią cieszyć... To z powodu piegów, których nie jesteś w stanie polubić. Dlatego chowasz je pod makijażem.

Do kobiet w ciąży docierają setki wiadomości, często sprzecznych i przerażających, na temat tego, czego powinny się spodziewać, co im grozi. Jak nie zwariować i jak z tego informacyjnego gąszczu wyłuskać to, co najważniejsze? Ja skończyłam szkołę rodzenia. I bardzo sobie chwalę.

Moja koleżanka Masumi, z którą umawiam się czasem na lunch, po kilku miesiącach naszej znajomości napomknęła, że ma chłopaka. Nie żeby się specjalnie wstydziła, nic z tych rzeczy, po prostu nie uznawała tego za fakt godny wspomnienia. Natomiast kiedy powiedziałam, że chętnie go poznam, stwierdziła, że to niemożliwe, ponieważ… właściwie się z nim nie widuje. W ten sposób odkryłam, że większość moich japońskich koleżanek od kilku lat zaangażowana jest w bardzo dziwne związki.

Ustalmy jedno: najlepiej nazywać rzeczy po imieniu. I jakkolwiek bardzo próbujesz odsunąć od siebie ten pomysł, jesteś stroną trójkąta. Kochanką uwikłaną w romans z żonatym mężczyzną. Rzadkie spotkania wcale nie przemawiają tu na Twoją korzyść, świadczą raczej o tym, że panu z żoną układa się nie tak najgorzej (więc odskoczni potrzebuje rzadziej) albo ma Was kilka na zawołanie.

Włoscy dziennikarze Rita Monaldi i Francesco Sorti zapragnęli dołączyć do grona pisarzy rewizjonistów. Przez dziesięć lat prowadzili badania historyczne w największych archiwach Europy, a owocem ich ciężkiej i długiej pracy jest powieść „Imprimatur”. Akcja rozgrywa się w 1683 roku w Rzymie. W gospodzie Donzello w dziwnych okolicznościach umiera jeden z gości, prawdopodobnie na dżumę...

Jeśli na Twoim ciele, tuż pod skórą, pojawił się guzek, który po kilku dniach rozwinął się w dość dużą, czerwoną krostę z bolesnym żółtym lub białym środkiem (ropień), nie wyciskaj go – to może być czyrak. Bywa groźny i warto się z nim udać do lekarza.

Ustalmy jedno: często w głowie się nam nie mieści właśnie to, co z naszej głowy wprost wychodzi. Sama napisałaś, że nie mieści Ci się w niej, jak można tak kogoś traktować. Ależ on Cię traktuje tylko tak, jak Ty sama siebie traktujesz! Nic więcej, nic mniej. Skoro sama chcesz w tym tkwić, pozwalasz mu na to, żeby był niemiły i dostawał w nagrodę Twoje ciało (i duszę, ale to chyba mniej atrakcyjna oferta) – no to powiedz mi, tak na logikę: czego Ty od niego chcesz?

Jakie są podstawowe zasady wiary katolickiej, na czym polega bycie katolikiem, czego wymaga od wiernych Kościół rzymskokatolicki? – teoretycznie powinien wiedzieć to każdy Polak, nawet jeśli sam jest niewierzący. W końcu większość osób, z jakimi ma do czynienia, to wierzący bądź określający się jako głęboko wierzący katolicy. Za deklaracjami nie idzie jednak zwykle praktyka.

Twórcy Tsotsi nie mieli ani wątpliwości, ani dystansu. Ich film wydaje się pod względem lirycznego nastroju (rozstroju?) i przekazu bliźniaczym bratem tegorocznego triumfatora Oscarów, słynnego Crash – Miasta gniewu. Wprawdzie tym razem nie można mówić o konfliktach rasowych (wszyscy bohaterowie są czarni), ale klimat społecznego konfliktu jest ten sam. Podobne są też zabiegi formalne i budowanie nastroju. Wnikliwa, ostra obserwacja społeczna płynnie przechodzi w sceny rodem z pogadanki dla dzieci, morały w stylu serialu He Man albo lekcji religii. Widz traktowany jest jak dziecko, i to nie raz i nie dwa.

Kiedy słyszysz, że w rodzinie znajomych zdarzyło się nieszczęście lub oglądasz program w telewizji o czyjejś tragedii, nie zastanawiasz się, że to samo mogło zdarzyć się w Twojej rodzinie. A jeśli nawet ta myśl przemknie Ci przez głowę, szybko ją odrzucasz. Gdy w rodzinie mojej przyjaciółki pojawiła się ciężka choroba, zapytała, tak jak zazwyczaj pyta każdy – dlaczego właśnie nam się to przytrafiło?

Do Afryki wracam po ponad roku. Tym razem moim celem będzie region południowo-wschodniej Kenii. Dziś wyruszamy do Parku Narodowego Tsavo. Przyglądamy się stadom zebr, żyrafom, rozmaitym gatunkom antylop i gazeli: gazelom Thomsona z pasiastymi zadami i maleńkim dik-dikom, niewiele większym od zajęcy. W parku można by spędzić kilkanaście dni i codziennie odkrywać coś nowego.

Nasze pytanie kierujemy także do tych, którzy już mieszkają poza naszym krajem. Czy jesteście zadowoleni z decyzji, jaką podjęliście? Czy spełniły się Wasze marzenia dotyczące lepszego życia, a może rzeczywistość obcego kraju Was rozczarowała i wcale nie jest tak różowo? Jeśli zostawiliście w Polsce rodziny, to czy chcielibyście, by do Was dołączyły, czy raczej pragniecie wrócić do nich za kilka miesięcy lub lat, kiedy tylko poprawi się Wasza sytuacja materialna?

Film Rona Howarda, zasłużonego wyrobnika z fabryki snów, okazał się dokładnie tym, czego można się było spodziewać po ekranizacji tej bazarowej podróbki Umberto Eco. (Notabene opartej na drugiej niezwykle głupiej książce Święty Graal, święta krew.) Metoda twórców jest prosta. Akcja galopuje, następuje króciutki wykład z całkowicie zmistyfikowanej historii powszechnej, a Tom Hanks zasępia się i rozwiązuje krzyżówkę albo rebus.