news (strona 263 z 300)

Świat podlega ciągłej ewolucji. Tak mówią naukowcy i nie mam powodu, żeby im nie wierzyć. Z tą myślą udałam się do kiosku – jak co miesiąc, pojawiły się w nim świeżutkie numery pism. Moją uwagę przykuło Cosmo. Na okładce zajawionych jest osiem sposobów na orgazm, dziesięć słów na rozgrzanie faceta i dziewięć specjalnych rodzajów dotyku...

Najczęstszą substancją uczulającą i to małe dzieci jest mleko krowie, białka jaja kurzego, ryby, owoce cytrusowe, gluten, grzyby i czekolada. Ponieważ każdy organizm inaczej reaguje na poszczególne produkty, nigdy nie wiadomo, czy to, co zje kobieta w ciąży nie będzie miało odpowiedzi alergicznej u dziecka.

Powieść „Róża i wieprz”, która gatunkowo przypomina baśń, jest historią o dojrzewaniu, o poszukiwaniu samego siebie, o podążaniu za swoim przeznaczeniem. Nietrudno zauważyć, że książka napisana jest na motywach znanej wszystkim „Pięknej i bestii”, choć ma również charakter powieści inicjacyjnej i symbolicznej. Chociaż Anne Provoost, belgijska pisarka tworząca po niderlandzku, adresuje swoje książki przede wszystkim do młodzieży, to jednak „Róża i wieprz” wydaje się raczej powieścią dla dorosłych. Tylko oni mogą w pełni docenić jej znaczenie. Książka ta jest pierwszą powieścią autorki przetłumaczoną na polski.

Dnia pewnego trafiłam na jedno forum. Fakt, że nieco po znajomości. Patrzę, czytam, wgłębiam się i nadziwić się nie mogę, jaka to sympatyczna i pokojowa, wręcz sielska enklawa w dżungli Internetu. Ludzie na tym forum są dla siebie mili, przyjaźni, zwracają się do siebie z szacunkiem, a nawet pomagają sobie rozwiązywać codzienne mniejsze i większe sprawy. Dzielą się przeżyciami, komentują bieżące wydarzenia.

Twórcy filmu podjęli próbę pokazania narodzin człowieka – nietoperza. Batman – Początek usiłuje być filmem realistycznym. Każdy gadżet, którym posługuje się mroczny mściciel, zostaje ładnie zaprezentowany, jak na targach broni niekonwencjonalnej. Obserwujemy nie tylko trening Batmana, ale i jego poszukiwania własnej tożsamości, w tym wypadku – maski. I ten wątek: czas, gdy Bruce Wayne był tylko obolałym nieszczęśnikiem szukającym własnej drogi, jest rzeczywiście czymś nowym w batmanologii.

Ustalmy jedno: nadopiekuńcza matka to jak nadopiekuńcze państwo. Pozbawione to głębszego sensu, natomiast ciągnie za sobą wielkie koszty, które - jak wiadomo - pokrywają najczęściej ci, którzy z tej nadopiekuńczości najmniej korzystają, a mówiąc wprost: którzy na niej tracą.

Jest pewien problem, który nurtuje mnie od jakiegoś, znaczy się – całkiem długiego – czasu: czy mianowicie absolutnie wszyscy mężczyźni zdradzają swoje kobiety? Ja wiem, że jest to problem, który nurtuje nie mnie jedną i nie od dzisiaj, ponieważ nurtuje on również rozmaitych naukowców, antropologów, biologów, filozofów oraz pomniejszych, a nawet powstały na ten temat całkiem poważne publikacje naukowe...

Nie wiem, czy Państwo znacie historię gąski Bożenki. Gąska Bożenka była regularnym domownikiem w gospodarstwie państwa Koziegłowów z Drobnopiórek, albo Drobnopiórków z Koziegłów, albo też coś w tym rodzaju – nieistotne. Kochali ją, nie mieli zamiaru jej zjeść, hodowali ku swej radości, dzieci się z nią bawiły i takie tam.

Zadbane stopy, ubrane w perfekcyjny makijaż i skąpe jak kostium kąpielowy sandałki - to bardzo seksowna część ciała. Latem szczególnie często wystawiamy stopy na pokaz, dlatego tak ważna nie tylko dla dobrego samopoczucia ale i dla zdrowia, jest ich odpowiednia pielęgnacja.

Czasopismo “Uroda”, w podtytule “Beauty expert”, ma dla swoich czytelniczek niezwykle cenną radę: kupcie najdroższy kosmetyk w sklepie, na pewno będzie dobry. Jeśli bym nic nie wiedziała o dobrych, ale tańszych kosmetykach i sposobach pielęgnacji urody, też bym mogła udzielać takich “eksperckich” porad bez ryzyka większej wpadki. A jak by mi przy tej okazji coś skapnęło, to w ogóle żyć nie umierać.

Ponieważ jednak ostatecznie Miasto jest filmem z tezą, fabuła od połowy nieuchronnie zmierza do uogólnień i niebezpiecznie wyrazistych konkluzji. Są tu sekwencje, podczas których zmanipulowany widz zacznie się modlić o hollywoodzki finał jakiejś tragicznej przepychanki, a umiarkowany humanista będzie obgryzał paznokcie, albo obcierał łzy wzruszenia. Ale mimo że to kino nachalne i operujące demagogicznymi wnioskami, wciąż bardzo mocne i ogromnie charyzmatyczne. Należy docenić odwagę twórców, których filmowi nie po drodze z popcornową rozrywką. No i z takim zagęszczeniem dobrego aktorstwa na metr taśmy filmowej bywalec multipleksów nie często się spotyka.

Siedzimy. Pijemy piwo. Wszystkie drogi prowadzą do Rzymu, wszystkie rozmowy zbaczają na jeden temat - seks. Ktoś orzekł, że miłość jest kiczowata. Jeśli seks, to tylko w „czystym wydaniu”. Erotomani-gawędziarze prześcigają się w wymyślnych historyjkach. A jak to wygląda w praktyce? Ponieważ w małym mieście nic się nie dzieje, należy podjąć próby skomplikowania sytuacji, aby stworzyć pozory perwersji.

W Afryce trudno znaleźć choć chwilę wyłącznie dla siebie. Nie mijają dwie minuty, gdy pojawia się przed nami stara Masajka. Chwytając mnie za rękę mówi, że idzie właśnie do swojej przyjaciółki i prosi, żebyśmy dotrzymały jej towarzystwa. Poddajemy się i podążamy za Masajką, pośród drzew bananowych i niewielkich poletek muhogo (manioku) i viazi vitamu (słodkich ziemniaków)...

Australijczycy uchodzą za jeden z najzdrowszych narodów świata, tuż po Japończykach, Kanadyjczykach, Francuzach, Szwedach i Szwajcarach. Nawet u ludzi starszych przypadki wylewów, zawałów i osteoporozy są rzadkością na tym najmniejszym z kontynentów. Australijczycy są narodem długowiecznym: kobiety dożywają średnio 81 lat, a mężczyźni 76. Zapytałam znajomych, którzy osiedlili się w Australii, co takiego robią mieszkańcy tego lądu, że są zdrowsi od większości narodów europejskich.

Kochan ma niewątpliwy talent do opowiadania historii, które rozgrywają się na naszych oczach w kawiarni czy na ławce w parku. Albo takich, jakie można przeczytać w tabloidzie. Warto zaznaczyć, że pisarz utrzymuje równy poziom - w “Balladzie o dobrym dresiarzu” każde z opowiadań jest małą perełką. Chętnie się do nich wraca, bo fabuła nie jest tu jedynym walorem. Stylizacja jest równie zachwycająca. Całe szczęście, że Kochan nie napisał powieści-rzeki, a zbiór opowiadań.

„Pod skórą” Michela Fabera zaczyna się jak zwyczajny dreszczowiec: psychicznie chora kobieta poluje na mężczyzn. Stopniowo jednak fabuła powieści zaczyna coraz bardziej odbiegać od standardów, do których czytelnik jest przyzwyczajony. Świat powieści szybko traci pozory normalności; autor tworzy plątaninę zdarzeń, mnoży fakty, burzy ład fabuły. ”Pod skórą” to powieść, która powoduje, że dreszcz przechodzi po plecach.

W tym tygodniu chcielibyśmy się zapytać Czytelniczek, czy dążą do równowagi w związku, czy do dominacji nad partnerem? Czy wchodząc w związek świadomie nastawiają się na dyrygowanie, czy na przyjmowanie rzeczy takimi, jakie są? I z drugiej strony - liczą się z tym, że ktoś nimi pokieruje, że układ będzie niesymetryczny, zakładający podporządkowanie w większości spraw, czy też może odrzucają taką ewentualność? Jak się bronić przed zdominowaniem partnera i byciem zdominowanym?

Ni pies, ni wydra. Luc Besson, czołowy wyrobnik kina francuskiego usiłował – najwyraźniej - powtórzyć sukces Leona Zawodowca. Zrealizować brutalny, mocny film, o melodramatycznej sile rażenia. Z miernym skutkiem. Człowiek pies to niekonsekwentna, sentymentalna i ćwierć inteligentna bajeczka o osobniku chowanym na bullterriera. Wygimnastykowany Danny (Jet Li) wegetuje, jak byle łańcuchowy Burek i posłusznie spełnia kryminalne rozkazy swego pana.

Szperając w czyjejś biblioteczce można trafić na coś, co samemu chce się przeczytać. Oczywiście nie jestem niegrzeczna i nie zatapiam się w lekturze w jakimś kątku zapominając o gospodarzach. Pożyczam książkę do domu i w jego zaciszu konsumuję swoją zdobycz. Właśnie na ostatniej letniej imprezie znalazłam “Klapsy i ścinki. Mój alfabet filmowy i nie tylko” Kazimierza Kutza.

Trudno mi zrozumieć motywację dystrybutora, który podobnie nieapetycznym tytułem postanowił nakarmić kinową widownię. Przecież na pierwszy rzut oka widać, że to jeden z tych filmów, które zalegają na półkach wypożyczalni wideo. Do kupna biletu nie namawiam nawet fanów niemych filmów braci Marx – bo najlepsza w Kasjerach jest akurat ścieżka dźwiękowa - dynamiczny poprockowy podkład, którego najlepiej wysłuchać w samochodzie oddalając się jak najszybciej od miasta pełnego multipleksów.

W tym największy jest ambaras, żeby dwoje chciało naraz, mawiają. Z której strony by na to nie patrzeć, mają rację. Począwszy od nieodwzajemnionych miłości, gdy jedno pragnie, a drugiemu nie w smak, skończywszy na związkach, w których nie tylko dwojgu naraz się nie chce, ale w ogóle nikomu się nie chce.

Ustalmy jedno: życie to nie teatr. Bycie aktorką to nie tylko talent, to w znakomitej większości bardzo ciężka praca. Jej efekty nie zawsze warte są sił, które włoży się w odegranie roli, zwłaszcza, gdy nie ma to być rola w spektaklu, a tak, jak sama piszesz, „na scenie życia”. Smutne jest to, że tu nie można wrócić do garderoby, zmyć makijażu i odprężyć się, zanurzając się w zwykłym życiu.

„Gobelin” jest powieścią o życiu, może właśnie dlatego historia Anny brzmi tak prawdziwie. Bo cóż może być ciekawszego niż zanurzenie się w sam nurt istnienia? Czy mogą być poważniejsze problemy niż codzienne ludzkie wybory i porażki? Czy może być coś piękniejszego i trwalszego niż przyjaźń, a zarazem coś bardziej kruchego niż miłość? Los Anny uświadamia, że warto walczyć przede wszystkim o samą siebie, że tylko szczęśliwa kobieta może dawać szczęście innym, a człowiek sam musi decydować, co w jego życiu będzie najważniejsze i kto, czy też co, będzie go prowadziło.

Po zapadnięciu zmierzchu krwiożerczość moskitów jeszcze się spotęgowała. Marzyłam już tylko o tym, żeby schować się przed nimi w śpiworze. Niestety! Do naszych uszu dobiegły podejrzane krzyki, a po chwili zlokalizowaliśmy maleńką polanę, na której kilku niewyrośniętych Indian uganiało się za gumową piłką. Jęknęłam, przeczuwając najgorsze, ale było już za późno. Męskiej części wyprawy zaświeciły się oczy z podniecenia.

Kilkanaście lat temu na deformację sylwetki w postaci podskórnych guzków i zgrubień cierpiała co druga kobieta po trzydziestce. Dziś — prawie każda. Problem Cellulitu dotyczy obecnie około 70-80% kobiet. Przez wiele lat cellulit był postrzegany jako defekt kosmetyczno — estetyczny. Według najnowszych teorii jest naturalnym sposobem gromadzenia tłuszczu w organizmie kobiety. Dlatego dotyczy większości kobiet, zarówno tych z nadwagą jak i bardzo szczupłych.