news (strona 260 z 300)

Wiele mnie w tym filmie urzekło, może dlatego, że jestem rusofilem. Przede wszystkim estetyka, skłaniająca się nieco ku czeskiemu surrealizmowi à la Jan Svenkmajer. Oryginalne animacje wykonano połączonymi siłami wszystkich rosyjskich studiów filmowych. Wykorzystują technikę kolażu, są chropawe, niekiedy celowo siermiężne i uproszczone, ale zawsze niezwykle pomysłowe. Przypomniały mi się wczesne teledyski grupy Tool. Znać, że twórcy mieli niewyczerpane pokłady energii i entuzjazmu.

Spotkałam się pewnego razu z opinią, że kiedyś o naszym pokoleniu będzie się mówić: „pokolenie, które wyjechało”. Wiele razy zdarzało się, że uwarunkowania historyczne zmuszały Polaków do opuszczenia ojczyzny w poszukiwaniu lepszych warunków bytowych. Wraz z przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej problem ten nabrał nowych odcieni.

Spójrzmy na popularną prasę kobiecą – samokontrola piersi, regularne badania cytologiczne, hormonalna terapia zastępcza nierzadko są tematami przewodnimi numerów, a o wysiłkowym nietrzymaniu moczu (WNM) tylko czasami trafi się jakaś niewielka wzmianka. Faktycznie, w porównaniu z plagą nowotworów i dolegliwościami okresu okołomenopauzalnego, WNM wydaje się problemem błahym i marginalnym. Co nie znaczy, że należy go lekceważyć.

Ostatnio pewna grupa artystyczna, przynajmniej z nazwy, wystosowała apel do kobiet, by zaczęły częściej nosić spódnice. "Bo to takie naprawdę kobiece" – argumentowali. I, jak by nie patrzeć i jakich by nie mieć zapatrywań ideologicznych, owej tezie nie można całkiem odmówić racji. A to dlatego, że noszenie spódnicy rzeczywiście wiąże się z pewną bardzo kobiecą cechą – mianowicie ze zdolnością do poświęcania się, by wyglądać pięknie i atrakcyjnie, a przynajmniej do tego z determinacją dążyć.

Ustalmy jedno: jeden drobiazg to pestka, góra to zawsze góra, czy złożona z drobiazgów, czy z litego granitu. Trudno się z tym pogodzić, ale tak właśnie jest. O oczywistej różnicy płci i wynikającej z tego różnicy potrzeb i postrzegania spraw emocjonalnych chciałabym nie wspominać, ale wspomnę, a co więcej – na niej się właśnie skupię.

Do Nairobi, po długiej podróży z Naroka, docieramy w samo południe. Spędzimy tydzień w tej liczącej niemalże półtora miliona mieszkańców stolicy Kenii. W przedostatnim dniu pobytu w Afryce wsiadamy do matatu z napisem ”Ngong Hills”. Nie trzeba mi tłumaczyć, dokąd zawiezie mnie ten autobus, odkąd przeczytałam ”Pożegnanie z Afryką”.

W tym tygodniu chcemy się zapytać o Wasze pomysły na ułatwienie kobietom macierzyństwa. W jaki sposób państwo powinno dbać o przyrost naturalny? Jak daleko państwo powinno ingerować w stosunki pracownik-pracodawca, by kobiety nie obawiały się, że macierzyństwo stanie się dla nich równoznaczne z bezrobociem, bądź że ciąża przetrąci kręgosłup ich karierom? Do czego prawo powinno zobowiązywać pracodawcę (tak by można było owo prawo egzekwować)?

Wydawało się nam do niedawna, że kura domowa jest skończonym dziełem natury i nie wespnie się już na wyższy szczebel ewolucji. A jednak stało się inaczej. Kura domowa wyewoluowała w kierunku nowej, doskonalszej postaci. Kura komputerowa, bo o niej mowa, różni się od kury domowej tym, że przejawia skłonność i zdolność do grzebania w Internecie.

Każda z nas, wyjąwszy te najbardziej skryte, najdalej po trzech kieliszkach białego wina wyzna, że chciałaby mieć męża - pięknego, mądrego, czułego i dobrze zarabiającego. Kiedy już wiesz, kogo masz na celowniku, bądź kobietą idealną. Oto moje wskazówki.

Kochaj się. Niekoniecznie na pierwszej randce. Może być na trzeciej, albo po trzeciej, w zależności od tego, czy masz ochotę (jeśli jednak na trzeciej randce obca jest Ci myśl o intymnym obcowaniu z Potencjalnym Przyszłym Mężem, to chyba czas poszukać sobie innego PPM) i czy macie dokąd pójść.

Klasyka familijna. Osierocony chłopiec, dziesięcioletni Oliver Twist, co rusz zmienia opiekunów. Z powodu uciążliwego nawyku mówienia prawdy nigdzie nie może zagrzać miejsca. Wpada z deszczu pod rynnę, mieszka w przytułku, w domu przedsiębiorcy pogrzebowego, a w końcu ląduje na londyńskim bruku. Tam przygarnia go niejaki Fagin, stary obwieś kierujący szajką małoletnich złodziejaszków.

Janusz Głowacki nie jest ani wychudzoną modelką, ani starcem z butelką wybielacza. Jest za to błyskotliwym, zabawnym pisarzem, który jakby mimochodem opisał swoje koleje losu, nie wdrapując się na piedestał, nie podkreślając swojej całkowitej nieomylności i nie powołując się na nieistniejące znajomości z wielkimi tego świata.

Trudno odgadnąć, czy Petr Zelenka, utalentowany reżyser filmowy i teatralny znad Wełtawy, słyszał kiedyś polskie powiedzonko "Nikt nic nie wie – czeski film". Ale Guzikowcy, jego drugi pełnometrażowy obraz, nagrodzony m.in. na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Rotterdamie, zdaje się ilustrować je lepiej niż jakiekolwiek inne dzieło kinematografii naszych sąsiadów.

Żylaki to między innymi damska przypadłość. Powstają najczęściej na nogach, głównie łydkach, na żyłach powierzchniowych: odpiszczelowej, biegnącej od stopy po pachwinę i odstrzałkowej - od stopy po kolano. Ich przyczyny upatruje się w długotrwałej pracy w pozycji stojącej.

W „Pracującej dziewczynie” autorki opisują Nowy York pogrążony w recesji. W Ameryce, która jawi się przybywającym do Ameryki imigrantom jako kraj mlekiem i miodem płynący, panuje wielkie bezrobocie. Dziewczyna o symbolicznym imieniu Girl jest usposobieniem wszystkich młodych kobiet, które stoją u progu kariery zawodowej i cały czas martwią się, że na ich „miejsce” za chwilę znajdzie się ktoś „lepszy”.

Pojęcie "seryjny morderca" po raz pierwszy pojawiło się w literaturze fachowej w latach siedemdziesiątych XX wieku. Termin i definicja zostały szybko podchwycone przez pisarzy oraz reżyserów filmowych, wskutek czego stare, dobre kryminały, gdzie zabójca zawsze miał jakiś ukryty cel, zaczęły stopniowo ustępować miejsca thrillerom, w których czarny charakter nie postępował w sposób racjonalny - co najwyżej racjonalnie krajał swoje ofiary ostrym nożem rzeźnickim.

Pola w okolicach jeziora Titicaca rozciągają się tuż pod niebem, a rude krowy trą plecami o puszyste obłoki. Jesteśmy na wysokości ponad 3820 metrów nad poziomem morza w północnej części Altiplano, w peruwiańskich Andach Środkowych. Titicaca to najwyżej położone jezioro żeglowne dla dużych statków i zarazem największe jezioro wysokogórskie na Ziemi.

Wszystko ma swój początek i koniec. Końca naszego małżeństwa nie zauważyliśmy w porę. Być może nie dostrzegliśmy, że się zbliża, bo wyglądał jak kolejna kłótnia. Gdy małżeństwo wchodzi w stan agonalny myślimy, że to tylko kolejna niedyspozycja, którą da się wyleczyć, poukładać rozsypane części małżeńskiej układanki.

Jako współtwórca głośnych Samotnych Petr Zelenka to obecnie persona, która obok Ondricka czy Sveraka nadaje ton czeskiej kinematografii. Jego poprzednie filmy pełnometrażowe - Guzikowcy i Rok Diabła przyniosły mu spory aplauz wśród publiczności znad Wełtawy. Teraz Opowieściami o zwyczajnym szaleństwie reżyser pragnie te sukcesy powtórzyć. Za kanwę scenariusza filmu posłużyła autorska sztuka teatralna Zelenki, która była hitem na rodzimych deskach i została przełożona na 5 języków.

Sympatyczna i zabawna bajka, podejmująca temat wcale niebłahy. Jest jesień 1989 roku. Niemiecki historyk sztuki Aleksander Reschke wraca po latach do rodzinnego, ale już nie swojego Gdańska. Zalewa go fala wspomnień, które nakładają się na obcą i kuriozalną rzeczywistość. Za sprawą przewrotnego splotu przypadków, a może i ingerencji przeznaczenia (występującego pod postacią tytułowego kumaka, czyli żaby), zaczyna romansować z Polką. I wpada na pomysł groteskowego, aczkolwiek lukratywnego przedsięwzięcia. Centrum Pojednania, czyli przedsiębiorstwa pogrzebowego, które umożliwiłoby starym Niemcom pochówek w utraconej ojczyźnie…

Przytrafiło się to prawie każdej z nas, a niektórym nawet wielokrotnie. Cudowny związek, miłość rozkwita, mężczyzna wydaje się prawie ideałem, zaczynamy myśleć o nim jak o drugiej połowie i nagle: TRACH! On odchodzi, tłumacząc to po swojemu: muszę się zastanowić, to wszystko dzieje się zbyt szybko; jadę w Alpy; nie miałem odwagi ci o tym powiedzieć, ale właśnie poznałem kogoś nowego

Ustalmy jedno: małżeństwo to nie potrawa, którą należy spożyć przed upływem dwóch tygodni, inaczej się zepsuje. Wyluzuj, dziewczyno! Co to znaczy: już nie tak często? Chyba, że w ogóle nie zadzwonił od dwóch tygodni, to rzeczywiście może być powód do niepokoju.

Jak się wczuć w sytuację osoby leworęcznej. Wystarczy, że osoba praworęczna założy sobie zegarek na prawą rękę i spróbuje go przestawić. Trudne, prawda? Bo pokrętło jest po prawej stronie, by większości było wygodniej. A mniejszość? Będzie go nosić do góry nogami – dwunastką do dołu?

W tym tygodniu pytanie (ku nauce i przezorności innych) kierujemy do osób, które odkryły, że są zdradzane przez partnerów. Co was naprowadziło na trop jego/jej romansu? Niewiarygodne tłumaczenia, obcy zapach na jego/jej garderobie, ukradkiem wysyłane esemesy, a może sugestia przyjaciółki, kolegi, że coś w waszym związku jest nie tak?

Masłowska jest jednak... skuteczna. Nie sposób bowiem skrytykować jej twórczości bez narażenia się na zarzut bycia uwstecznionym betonem – konieczny jest zachwyt, a przynajmniej umiarkowane pochwały. Pozwolę sobie jednak zauważyć, że w tak lubianej przez Masłowską mowie potocznej „paw” to określenie zarówno wymiotów, jak i czegoś wyjątkowo niegustownego. Zaś, jak wiadomo z wielu wywiadów, sama Masłowska określana jest mianem Królowej. To rzuca nowe światło na utwór i sprawia, że lepiej słychać złośliwy chichot autorki. Tak czy inaczej – chapeau bas, Królowo.