news (strona 244 z 300)

Przez ostatni miesiąc pytaliśmy Was, ogólnie rzecz ujmując, o to, na ile jesteście otwarci na innych ludzi, jak wiele potraficie dla nich zrobić, dać z siebie, ile złego z ich strony znieść. O tolerancję dla odmienności, zdolność wybaczania... Dziś chcemy zadać poniekąd odwrotne pytanie: Czy potraficie otwarcie wyrażać swoje potrzeby, opinie, uczucia? I to nawet wtedy, gdy przypuszczacie, że nie spotkają się z pozytywną reakcją? Czy umiecie bronić swoich racji?

Rzeczywiście, strasznie się kochacie. Przerażająco. Kto kogo przetrzyma, kto komu udowodni, że pociąga za sznurki. Litości! To nie miłość, to jakaś chora rywalizacja. Rozumiem, że to wciąga jak każda walka, każdy wyścig, ale – dziewczyno! – chcesz spędzać w czymś takim życie?

Stare kryminały mają niemal magiczny urok. Kompozycyjnie nie mają sobie równych: powieści Chandlera, Hammetta czy właśnie Rossa Macdonalda przypominają szwajcarski zegarek świeżo po czyszczeniu u zegarmistrza. Kreacja postaci, splątanie intrygi, operowanie suspensem, wreszcie nienachalnie przedstawione tło obyczajowe sprawiają, że takie książki jak „Spotkamy się w kostnicy” mogą posłużyć jako podręcznik dla każdego młodego pisarza. Tu upływ lat działa na korzyść i powieść ma urok odnalezionego na strychu starego albumu ze zdjęciami.

Mnóstwo roześmianych, podchmielonych dziewczyn, a pośród nich ta jedna, szczególna. To ona tego wieczoru ma się czuć wyjątkowo i ma się wybawić za wszystkie czasy. Za tydzień rozpocznie nowe życie – małżeńskie. Póki jest panną, może ostatni raz zaszaleć. Na jedynym w swoim rodzaju wieczorze panieńskim.

Powieść napisana jest niezwykle lekko, akcja szybko się toczy, jednak nie jest to wcale historia łatwa. Nie brak w niej poważnych tematów, ważkich problemów. Wielkie uznanie należy się pisarce za to, że mówi ciepło, w sposób przystępny o sprawach trudnych i czasem bolesnych.

Drugi z głośnych dramatów filmowych przedstawiający wydarzenia, które 5 lat temu wstrząsnęły USA. Podobnie jak Lot 93 Paula Greengrassa, World Trade Center Olivera Stone'a jest obrazem, który relacjonuje zaledwie wycinek obszernej kroniki „ataku na Amerykę” - bodaj najlepiej udokumentowanego wydarzenia w historii mediów. Na tym jednak podobieństwa się kończą. Publika filmu Greengrassa niekoniecznie z marszu wybierze się na film Stone'a.

Powieść Atkinson zaczyna się jak kryminał. Jest trup, zaginięcie i prywatny detektyw tak zgorzkniały, że wydaje się stworzony do tego zawodu. Ale autorka szybko porzuca konwencję, jakby świadomie nie brnie w zawiłości prowadzenia śledztwa – przedstawionego boleśnie pobieżnie – a uważny czytelnik rozwikła wszystkie zagadki już w jednej trzeciej książki. Autorka skupia się na warstwie obyczajowej. Wnioski są jednoznaczne: ludzie są nieszczęśliwi, ale ciepłe zakończenie daje nadzieję na zmianę tego stanu rzeczy. Atkinson jest świadoma, że stawia diagnozy niezbyt odkrywcze, ale też nie wypowiada ich z namaszczeniem. Daje do zrozumienia, że po prostu jest, jak jest. I kropka.

Zakażenia układu moczowego są jedną z najczęstszych chorób infekcyjnych występujących u kobiet. Cierpią one na tę przypadłość znacznie częściej niż mężczyźni, ponieważ mają dużo krótsze przewody moczowe, co umożliwia bakteriom penetrację i zasiedlanie pęcherza moczowego.

Zazwyczaj z trudem wierzymy w przyjaźń męsko-damską i zwykle mamy w tym sporo racji. Acz… Zdarzają się przypadki, i znam je osobiście, gdy taka przyjaźń wykluwa się, choć rzeczywiście początek bierze najczęściej z pierwotnego zauroczenia. Oczywiście kobieca emocjonalność niedobrze znosi nawet sytuacje „nieskonsumowanego” zauroczenia, więc już tu widzimy zdradę.

W dobie rozpędzonego rozwoju nowoczesnych technologii cywilizacja dociera wszędzie. Nawet tam, gdzie naiwny turysta spodziewa się spotkać dzikie, nieskażone kultury. Pobyt w wioskach plemion górskich na północy Tajlandii okazał się rozczarowaniem. Komercja, handel pamiątkami i granie na ludzkich emocjach. Tego należy oczekiwać, odwiedzając osady wokół Chiang Mai.

Objawy przypominające trądzik, stan zapalny lub reakcję alergiczną nie zawsze muszą być tym, na co wyglądają, lub też ich przyczyna może okazać się dość niecodzienna. Jeżeli nieproszony gość na dobre zadomowił się na skórze lub w najbliższym otoczeniu, to nawet najlepsze kosmetyki nie poradzą sobie z jego zwalczeniem, a co więcej – bardzo często jeszcze pogarszają stan skóry.

Dwadzieścia lat temu odgradzanie się domofonem wcale nie było powszechne. Wśród moich przyjaciół nikt nie miał takiego wynalazku. Jakoś inaczej się wtedy żyło. Wpadało się do przyjaciół bez zapowiedzi, jeśli ich nie było – można było poczekać choćby i na klatce schodowej. Wyobraża sobie ktoś coś podobnego dzisiaj?

Prowadząc czytelnika od świadka do trupa i od trupa do świadka, Gruber nieustannie pyta: jak wiele naprawdę przyjmujemy na wiarę? Czy model cywilizacji, który dał nam Londyn, Nowy Jork, telewizję i loty w kosmos, był jedynym wyjściem? Podsuwa kolejne tropy, imponując jednocześnie ogromem włożonej w książkę pracy i zebranego materiału. Dziennik Jane Doe czyta się niczym prawdziwy pamiętnik antropologa i można do niego wracać jak do popularnonaukowej książeczki, poświęconej szamanistycznym kultom. Jest Afryka, Syberia, mrok i duchy.

Powieść jest nie tylko opisem pracy w wielkiej wytwórni filmowej, w której nie ma miejsca na przyjaźnie czy po prostu zwyczajną ludzką życzliwość, ale także fantastyczną łamigłówką. Pod fikcyjnymi nazwiskami kryją się prawdziwe postaci z wielkiego świata. Czytelnik ma doskonałą zabawę przy rozszyfrowaniu zakamuflowanych znanych nazwisk i filmów. Przy okazji można dowiedzieć się, w jaki sposób z beznadziejnego filmu uczynić dzieło na miarę Oscara. Powieść obnaża mechanizmy show-biznesu, pokazuje, jak bardzo w dzisiejszych czasach ważny jest dobry marketing i PR, a jak niewielkie znaczenie ma talent.

Volver ma sporo atutów. Jest zabawny, wzruszający, ładny. Obsadzona w głównej roli Penelope Cruz jest tutaj aktorką magnetyczną, przykuwa uwagę i naturalnie wypełnia kadr. Reżyser płynnie przechodzi od scen komediowych do melodramatycznych, wspaniale operuje kolorem i dźwiękiem. Mimo to jego film wydał mi się nieco przereklamowany. To specyficzny produkt, przeznaczony dla miłośników kina a la Almodovar. Dla mnie jest to kino przeważnie nieznośne i pozbawione dobrego smaku.

Powody, z jakich decydujemy się ufarbować włosy, bywają różne. Czasem po prostu chcemy, by kolor stał się głębszy, bardziej wyrazisty, kiedy indziej poprzez kolor włosów chcemy całkowicie zmienić swój wygląd albo ukryć pierwsze oznaki siwizny. Zależnie od tego, o jaki efekt nam chodzi, możemy wybierać różne typy farb do włosów.

Czy czuliście się kiedyś jak w pułapce? Bez wyjścia. Jakby wasze życie było więzieniem, karą, którą odsiadujecie na własne życzenie, z własnego wyboru? Tak czują się bohaterki reportażu, które podjęły złą decyzję. Na szczęście mają możliwość odwrotu, a czy się tego podejmą, to już inna opowieść.

Znajduje się po przeciwległej stronie globu. Od Polski dzieli ją dystans, który pokonuje się 4 samolotami, i 26 godzin w powietrzu. Gdybym miała ponownie odbyć męczącą podróż trwającą ponad dobę w jedną stronę, nie miałabym wątpliwości. Bo ten nieduży skrawek lądu pośrodku oceanu kusi nie tylko swoim urokiem, ale wzbudza przemożną chęć odkrycia sekretów posągów strzegących Wyspy Wielkanocnej od setek lat.

Japończycy są z reguły dobrze ubrani, eleganccy, obwieszeni sprzętem elektronicznym najnowszej generacji, niezbyt pomocni, nieśmiali, wiecznie zapracowani… Wymieniałam w myślach różne określenia, bardzo szybko jednak przekonałam się, że sprawa z takimi podsumowaniami wcale nie jest prosta. Jak to się stało? Po prostu wyjechałam poza Tokio.

W pracy spędzamy jedną trzecią doby, a czasem nawet więcej. Gdzie mamy zatem kogoś poznać, jeśli nie tam? Skoro zadajesz sobie takie pytanie, to znaczy, że potencjalnie może cię to spotkać – poryw serca i namiętne uniesienia miłosne w miejscu pracy.

Tytuł w pierwszej chwili wydaje się okropny, jednak po lekturze nabiera sensu. Każda strona „Śmiertelnej intrygi” to hołd dla starych mistrzów kryminału, urokliwej, nieco zapomnianej konwencji, której inteligencja i wyobraźnia Tallisa nadała nowy blask. Z niecierpliwością czekam na zapowiedziany dalszy ciąg.

Tym razem chcemy zapytać, co potrafilibyście wybaczyć nawet nabliższym? To oni w końcu mogą zranić najbardziej, bo to im ufamy, darzymy ich uczuciem i wiele się po nich spodziewamy, więc im też zwykle musimy wybaczać najwięcej. Czy wybaczylibyście zdradę partnerowi? Brak czułości, zainteresowania, a nawet znęcanie się psychiczne lub fizyczne rodzicom, partnerom? Brak wdzięczności i miłości ze strony dzieci za wszystko, co im daliście? Intryganctwo i nielojalność przyjaciołom? Oszustwa, niegodziwość?

Ustalmy jedno: ogon, który ciągnie się za kometą, nie zawsze ją upiększa. Za Twoim mężczyzną snuje się niezbyt miła przeszłość. Może i wspomina ją jako fantastyczną, szumną i owocną, ale dziś sam chyba widzi, że wiele dobrego nie zwojował. I co z takim począć?

Film jest w istocie kolażem cytatów i tyglem twórczych indywidualności. Zamiast jednej, ogranej pocztówkowej twarzy, Paryż dosłownie rozszczepia się w nim na szereg równoległych światów. Dodajmy do tego rozmaite wizje miłości obserwujących francuską stolicę reżyserów i mamy obraz, w którym Paryż nie jest już miejscem, ale raczej stanem umysłu. W tym wypadku umysłu zarażonego gorączką miłości do kina.

Nick Conover zabija człowieka dwoma strzałami z pistoletu, w nocy, przed własnym domem. Jest przekonany, że właśnie uśmiercił niebezpiecznego szaleńca, który nachodził jego luksusowy dom, wypisywał groźby na ścianach i wypatroszył psa. Pozbywszy się tego kłopotu, Nick zaraz ma kolejny – zastrzelenie bezbronnego mężczyzny trudno uznać za działanie w samoobronie, więc musi pozbyć się ciała. Jego sytuacji nie polepsza fakt, że zabitemu groziło zwolnienie, podobnie jak połowie z dziesięciu tysięcy pracowników firmy Stratton. Dyrektorem Strattona jest zaś Nick Conover, najbardziej znienawidzony człowiek w okolicy.