news (strona 216 z 300)

Jest późno w nocy, a ja siedzę przed komputerem i piszę do Ciebie, mimo że Cię nie znam, nie wiem kim jesteś i boję się, co mi odpowiesz. Robię to, bo bardzo potrzebuję pomocy. Nie potrafię sobie poradzić sama z tym, w czym tkwię i z kim jestem. Mój związek z Przemkiem to sinusoida gwałtownych uczuć i namiętności. Albo się kochamy, albo nienawidzimy. Ja po prostu nie potrafię być samotna.

Dzieci równa się kłopoty – niestety to zawsze aktualna prawda. Prędzej czy później pojawią się. Aniołek w wieku dojrzewania może przepoczwarzyć się w diabła z piekła rodem. Dorastające potomstwo potrafi zaskoczyć i zaszokować swoich rodziców. Zwłaszcza, że tematem numer jeden i kością niezgody dla nastolatków i ich bogu ducha winnych rodziców jest seks.

Rodzice często zastanawiają się, dlaczego ich zdolne dziecko nie może nauczyć się poprawnie czytać i pisać. Nie rozumieją, dlaczego nie chce chodzić do szkoły, a jego wymówką jest wstyd przed biegle czytającą pozostałą częścią klasy. Jeżeli wykluczymy lenistwo, częste opuszczanie lekcji, upośledzenie umysłowe, zły stan zdrowia, niewłaściwe metody nauczania, wady wzroku i słuchu, to przyczyną niepoprawnego czytania i pisania może być dysleksja. Boryka się z nią około 16% uczniów, pięciokrotnie częściej są to chłopcy.

Piękny, stylowy i zrealizowany na granicy kilku konwencji film Anga Lee - człowieka, który żadnego gatunku się nie boi. Ostrożnie opowiada o dramatach japońskiej okupacji i podziemnym ruchu oporu. To kino o kobietach - bohaterkach i masochistkach. Lee, operując na przemian niuansami i brutalizmem, chyba najlepiej oddaje nasze wyobrażenie o tajemniczym Dalekim Wschodzie, niezrozumiałym, pięknym i niebezpiecznym.

Sensacja ostatniego festiwalu w Cannes. Nagroda Jury, nominacja do Złotej Palmy dla ekranizacji autobiograficznych komiksów irańskiej emigrantki Marjane Satrapi. Persepolis to wzruszający pamiętnik dojrzewania i poruszający obraz życia mieszkańców Teheranu w trudnych warunkach reżimu. Film reklamowany jako "niezapomniany obraz codziennego życia w Iranie". Ma wymowę polityczną, ale to też nowatorski, wielowymiarowy, dobry film. W pełni zasługujący na wszystkie zebrane przez siebie laury.

Świat opisany w Tarantuli wypełniają ludzie zniewoleni przez obsesje oraz żądze, każdy dialog jest walką, każdy gest ciosem, a wszystko tonie w sosie zagubienia. Thierry Jonquet stawia w książce pytania: czym właściwie jest przemoc; dlaczego ofiara uzależnia się od kata; czy jest możliwe, żeby mężczyzna poczuł się kobietą, choć wcześniej nie przejawiał skłonności homoseksualnych?

Mój mąż zadzwonił ze Stanów i poinformował mnie, że się rozwodzimy, bo on spotkał kobietę swojego życia. Od tamtego telefonu pisze maile jak potłuczony i dzwoni w środku nocy, że muszą pomieszkać razem, żeby się przekonać, czy to na pewno to i dopiero wtedy podejmie decyzję. Wypisuje mi też relacje z ich seksu, jakbym była jego kumplem z wojska.

Złe wspomnienia z nieudanego małżeństwa, drwiny i upokorzenia ex-męża, brak szacunku – poszły w zapomnienie. Wszystkie inne nieudane związki i relacje z mężczyznami wyglądają jak jedna wielka pomyłka, w porównaniu z tym, jak wiele emocji, czułości i ciepła może dać kobiecie… druga kobieta.

Nie wiem, czy tylko ja mam taki problem, czy innym także to się zdarza, ale mężczyźni często biorą mnie za prostytutkę. No dobra, trochę przesadziłam. Na razie przytrafiło mi się to trzy razy. I za każdym razem zupełnie bez powodu.

Kiedy pierwszy raz usłyszałam o istnieniu portalu internetowego, na którym po latach odnajdują się ludzie, którzy chodzili razem do klasy, pomyślałam sobie: Kto by w ogóle chciał się w coś takiego bawić? Wyobraźcie więc sobie moje zdziwienie, kiedy okazało się, że ludzie dostali kompletnego fioła na punkcie rzeczonego portalu. Wkrótce ja także odnalazłam w portalu swoją klasę z podstawówki i … zalała mnie fala wspomnień.

Uroda nie jest najważniejsza, a jednak każda z nas chciałaby być piękniejsza. Wytykamy sobie niedoskonałości, jesteśmy zakompleksione: a to za długi nos, a to za krótkie nogi. Nie wszystko da się zmienić. Jest jednak wiele sposobów byś poczuła się piękniejsza. Klucz do sukcesu - pozytywne myślenie i praca nad wzrostem poczucia wartości. Nie od dziś wiadomo, że nie musisz być wzorem piękna, by być postrzegana jak piękna.

„Czarnobylskie truskawki” to opowieść o Belgradzie w przeddzień wybuchu wojny bałkańskiej; to także historia kobiety, która przeszła w życiu wystarczająco dużo, by pisać o wojnie, śmierci i walce z chorobą. Ale nie ma w niej ani odrobinę zgorzknienia lub pretensji do świata. Wprost przeciwnie. Ta książka jest tak upajająca jak zapach truskawek.

Czasami nadwaga jest szkodliwa dla zdrowia lub wręcz sama sygnalizuje chorobę – wówczas trzeba z nią walczyć wszelkimi sposobami. Czasami jest urocza i ładnie się rozkłada. Ty bez wątpienia widzisz w lustrze 15 kilogramów, które Ci się nie podobają i tracisz wiarę we własną atrakcyjność. Sama musisz zdecydować, gdzie tkwi większy problem: w obwodzie talii czy w Twojej psychice.

Gdyby ktoś powiedział Emilii, kiedy była po dwudziestce, że za 10 lat będzie tak desperacko pragnęła dziecka, roześmiałaby mu się w twarz. Każdy, ale nie ona. Przecież nie miała żadnego instynktu macierzyńskiego. Z obrzydzeniem obserwowała, jak jej koleżanki rozpływają się w zachwytach nad wrzeszczącymi, czerwonymi kalarepkami wystającymi z becików.

Kobieca dusza to ocean pełen tajemnic – lubię powtarzać to zdanie, bo wierzę, że to szczera prawda. Kaja też ma swoją tajemnicę, kryje ją w walizce, chowa do szafy w sypialni, nikomu o tym nie opowiada. Nigdy się nie zdradziła, nawet najbliższej osobie – swojemu mężowi. Wstydzi się, boi się braku akceptacji, bo sama siebie nie akceptuje. Ostatnio zaczęła się zastanawiać nad ujawnieniem prawdy. Zanim to zrobi, chce wiedzieć, co o tym myślicie.

Życie Hieronima Boscha, niderlandzkiego malarza, tworzącego na przełomie XV i XVI wieku, podobnie jak jego twórczość, okryte są nimbem tajemnicy. Nic dziwnego, że biografia tego malarza zainteresowała dwóch francuskich pisarzy: Yvesa Jégo i Denisa Lépée. „Tajemnica Boscha” to z całą pewnością książka rozpalająca wyobraźnię. Jest w niej coś, co spodoba się dzisiejszemu czytelnikowi: zagadkowa zbrodnia, miłość, szaleństwo i polityka.

Lód Jacka Dukaja stał się wydarzeniem jeszcze długo przed premierą i było jasne, że wszyscy zainteresowani literaturą będą gadać głównie o tym. Rzeczywiście, ta niebieska cegła z zimnym orłem przyćmiła inne premiery okresu gwiazdkowego, nawet w wymiarze komercyjnym – nakład się skończył, lecą dodruki. Czekano na coś niezwykłego i autor nie sprawił zawodu, choć na tle wcześniejszych książek autora, Lód jawi się wyjątkowo przystępnie.

Pokaż mi swoje paznokcie, a opowiem ci o twoim zdrowiu – mówią nie wróżki, a lekarze. I to najprawdziwsza prawda. Po kondycji paznokci można rozpoznać, co nam dolega i czego nam brakuje. Należy pamiętać, że nasz organizm najlepiej wchłania potrzebne mu składniki odżywcze z pożywienia. Dlatego receptą na zdrowe i piękne paznokcie jest różnorodna dieta bogata w naturalne, jak najmniej przetworzone składniki.

Nie lubię jeździć za granicę na imprezy pobytowe organizowane przez biura turystyczne. Jedną z przyczyn jest to, że często wstydzę się przyznać, że jestem Polką, żeby nikt nie pomyślał, że mogę się zachowywać tak, jak moi rodacy. Wiele mamy jeszcze do poprawy, aby przestano nas postrzegać, jak ordynusów bez ogłady.

Często dzieje się tak, że stary, chory pies wytycza w sercu człowieka drogę do… starego, chorego człowieka. Daje rodzinie – zwłaszcza najmłodszym jej członkom – lekcję prawdziwej miłości. W takiej rodzinie żadna babcia czy dziadek nie muszą się martwić, że trafią do domu opieki. W takiej rodzinie wszyscy żyją bezpieczni i szczęśliwi tak długo, jak długo starczy im sił i ochoty do życia.

Marrakesz to miasto pełnej skali wrażeń. Są tu arcydzieła architektury i rynsztok, zapach suszonych róż i odór garbarni. Są piękne kobiety, pielęgnujące swe ciała w najlepszym hammamecie i żebracy z pustymi glinianymi miskami w ręku. Ale to nie różnorodność decyduje o niezwykłości Marrakeszu, lecz jego średniowieczno-baśniowy klimat. Tu dżiny kryją się w zaułkach, czarownice przepowiadają przyszłość a starzy mędrcy głoszą prawdy życiowe. Ile w tym magii a ile cyrku?

Myślicie, że się nie da? Nieprawda. Współczesne kobiety świetnie sobie z tym radzą, potrafią oszukać Matkę naturę, uwydatniając to co w nich najpiękniejsze, a tuszując wszelkie niedoskonałości. Wiadomo – ideału nie ma, ale bez problemu można się do niego zbliżyć. Trzeba tylko wiedzieć jak.

Od jakiegoś czasu w co drugiej gazecie można znaleźć arcyciekawe artykuły o andropauzie, dawniej zwanej kryzysem wieku średniego. Nie polecam ich lektury! Bo głęboko wierzę w niepowtarzalność każdego człowieka – mężczyzny, kobiety – z osobna i w związku z tym nie lubię tłumaczyć ludzkich zachowań za pomocą uogólnień. Nie ma idealnego wytrycha, który otwierałby wszystkie zamki.

Krzyś urodził się w rodzinie alkoholików i narkomanów. Kiedy miał dwa lata, któryś z sąsiadów ulitował się nad nim i starszą siostrą i doniósł policji, że dzieci są zaniedbywane. Trafił do domu dziecka, prowadzonego przez siostry zakonne. Chłopiec już nie głodował i przestał się tak bardzo bać ludzi. Po dwóch latach zakonnice znalazły dla niego rodzinę zastępczą.

Czy prawdziwa przyjaźń między kobietą a mężczyzną jest możliwa? Taka pozbawiona erotycznego kontekstu. Większość stanowczo mówi: „nie” i dodaje, że wszelkie jej próby zazwyczaj finał mają w łóżku. Czy w realnym życiu sprawdza się ta słynna, sztampowa propozycja, rzucana na rozstanie: „Zostańmy przyjaciółmi”? Mam mieszane uczucia.