news (strona 190 z 300)

Czkawka to mimowolny skurcz przepony, który powoduje wdech przerwany nagle zamknięciem głośni. Objawia się wstrząsami klatki piersiowej i charakterystycznym dźwiękiem. Zwykle ustępuje po kilku minutach. Pojawienie się czkawki w nieoczekiwanym momencie wywołuje stres i obawę przed reakcją otoczenia. Jak ją zatrzymać?

Kogut to symbol męskiego ego. Nigdzie indziej poza Indonezją nie jest on bardziej dosłowny. Koguty w Indonezji mają uprzywilejowaną pozycję. Opiekują się nim wyłącznie mężczyźni. To nie tylko pupile, którym podsuwa się najlepsze kąski, które kąpie się w rzece, wyprowadza na spacer, nosi za pazuchą i gładzi ich piórka kilka razy dziennie. To nie tylko przedmioty dumy właściciela, ale i cenna inwestycja, stałe źródło dochodu.

Czy koniecznie trzeba cieszyć się Nowym Rokiem, mieć szampański humor w sylwestra i tworzyć listę noworocznych postanowień? Niektóre kobiety nie kupują błyszczących sukienek, nie stroją się na imprezę i nie są zachwycone, że nadchodzi 2009. Dlaczego? Bo kończy się stary, niekoniecznie zły, bo nowy może być gorszy... Pojawiają się obawy, tragiczne wspomnienia i refleksja nad przemijaniem. A kolejny rok dodaje lat.

Internet ułatwia wiele rzeczy. Komunikację, szybkie wyszukiwanie informacji, zakupy. W kilka sekund mogę połączyć się z przyjacielem oddalonym o parę tysięcy kilometrów ode mnie i w czasie rozmowy kupić bilety lotnicze. Nie biegam sprawdzać rozkładów pociągów i repertuarów kin. Niestety należę do grupy przypadków niereformowalnych, gubię się w świecie komputerów, wciąż coś mi się psuje, a o moich wpadkach krążą już anegdoty.

Przewodnik po Portland, gdzie autor mieszka. Działa tam gorąca linia dla tancerek na rurze, gdzie mogą uzyskać informacje o niebezpiecznych klientach. Odbywają się wyścigi głośnych samochodów. Ludzie paradują po mieście w stringach z cudzych włosów. W hotelu straszy upiór samobójcy, który spadając z ósmego pietra zaglądał do pokoi. Pod fasadą spokoju, amerykańskiej normalności, kieratu praca-dom-dzieci-zakupy kryje się potężny ładunek szajby.

Ugresić przeskakuje z tematu na temat, od zjawisk ze świata kultury pop, przez historię i współczesność swojego regionu, blaski i cienie spania w hotelach, a nawet polskiego hydraulika. Całość sprawia wrażenie podróży pociągiem, długiej i bardzo intensywnej: za oknem zmienia się krajobraz, jedziemy przez Chorwację, Rosję, Niemcy, Holandię, Paryż, aż po Amerykę, wraz z nim pasażerowie. Pojawiają się, palą papierosy, dzielą się opowieściami i przemyśleniami.

Klasyczny melodramat i western, opowieść przygodowa, feministyczny manifest, etnograficzny fresk o Aborygenach, komedia pomyłek. Film wciąga, bawi, cieszy i bez wątpienia śmieszy. Mocno eksponuje wstydliwy dla Australijczyków temat segregacji rasowej. Efektowne są zwłaszcza sceny nalotu japońskich myśliwców i płonącego miasta.

To film bajka, opowieść o czterdziestolatce, która w sylwestra 2000 roku niespodziewanie przenosi się w czasie do roku 1987. Nie ma komórek, kawę w kawiarni dostaje się w literatce, nie można zapłacić kartą, pod drzwiami kręcą się cinkciarze, kobiety zamiast koralami przyozdabiają się sznurami papieru toaletowego, króluje moda na swetry tureckie, dekatyzowane jeansy i wąsy. Realia minionej epoki odtworzył Machulski z podziwu godnym okiem do szczegółów. Dzięki zdjęciom Witolda Adamka film wygląda, jakby był kręcony w latach 80.

Miłość, seks, jazz i Mossad – takiego zestawienia mogli się spodziewać miłośnicy Bonda. Żydowskiemu muzykowi, pisarzowi i działaczowi politycznemu, udało się stworzyć powieść szpiegowską, której bohaterami nie są superinteligentni agenci, ale ludzie równie oryginalni i błyskotliwi. Doskonała satyra na życie artystów, uwikłanych w międzynarodową politykę. Powieść szokująca, szczególnie dla polskiego czytelnika. Mówi o sprawach bolesnych i drażliwych.

Wiele osób ceni sobie tradycyjny, staropolski klimat świąt Bożego Narodzenia. Z licznie przybyłą rodziną, karpiem, makowcem, kolędami, choinką... Są jednak kobiety, których nie pociąga przedświąteczna gorączka, pichcenie, uśmiechanie się do dawno niewidzianych krewnych. Stronią od biesiadowania i spędzają święta nietypowo. Inne po prostu zmuszone są do świąt poza domem.

Sama się o to prosiła, po co biegała w mini - komentarz starszej kobiety dotyczący zgwałconej dwudziestolatki. Ma, czego chciała. Powszechnie wiadomo (także wśród kobiet), że obcisły strój jest wyrazem pozwolenia na przemoc wobec kobiet. Skąd to się bierze? Czy solidarność jajników - to mit? Spytałam uczestników mojej rozmowy.

Cudna choina. Morze prezentów. Kopy jedzenia. Stały skład rodzinny, stłoczony przy 3 zestawionych w literę L stołach. Kocham Boże Narodzenie i moją pokopaną rodzinkę na zabój. Jest tylko jedno „ale”. Tradycja naszych rozmów przy stole. Przez 3 bite dni zamieniamy się w gorszą wersję rodziny Adamsów, a ja zawsze marzę, żeby raz stał się cud i żebyśmy jak zwierzęta przemówili ludzkim głosem.

Wielkimi krokami zbliżają się święta Bożego Narodzenia. Nadchodzi czas strojenia choinki, zawieszania ozdób świątecznych. Nieodłącznym elementem tego czarownego okresu stała się jemioła, która przynosi szczęście i miłość, chroni przed złymi duchami i czarną magią. Wierzono, że życzenie wypowiedziane pod jemiołą zawsze się spełnia, a pocałunek pod nią przynosi szczęście zakochanym.

zakochani wciąż się pojawiają, co prowadzi do wniosku, że miłość pomiędzy Marsjaninem a Wenusjanką wychodzi lepiej niż fruwanie w próżni, do tego koszt kolacji czy nawet weekendu w multigwiazdkowym hotelu jest zasadniczo niższy niż wysłanie najmniejszej nawet sondy. Same plusy. Jesteśmy dla siebie tajemnicą, podobnie, jak wciąż nie znamy zawiłości planet. Mogę stwierdzić, że poznałem się z kobiecą powierzchnią, wciąż jednak niewiele umiem powiedzieć o zawiłościach kryjących się pod nią.

Chciałabym powiedzieć w tych dniach wszystkim samotnikom, że pomimo wszystko świat jest piękny, a człowiek wolny. I że ze swoją samotnością każdy może zrobić to, co zechce. Na przykład, zamiast kisić się w czterech ścianach, skoczyć na narty na Słowację. A zamiast szukać po mieście pustego talerza przy obcym stole, wciąć sobie dwa fiszmaki na wynos. Niestety. Rodzice uczyli, że brzydko jest kłamać, a kłamstwo wyjątkowej perfidii nabiera właśnie pod koniec grudnia.

Do książki tej sięgnie każdy, kto lubi wracać wspomnieniami do swojego dzieciństwa. To wyprawa do krainy spokojnego i magicznego dzieciństwa, z którego trzeba było wyrosnąć, by podjąć wyzwania dorosłego świata. Schlink potrafił w tej książce oddać wyjątkową atmosferę rodzinnego domu, o którym chcielibyśmy zawsze pamiętać lub, co niestety często się zdarza, na zawsze zapomnieć.

- Będziemy kleić klejki? Happy jesteś? – powiedział mój trzyletni synek ładując się do mojego łóżka z naklejkami ze Świętym Mikołajem. Biorąc pod uwagę, że była czwarta nad ranem i wokół panowała czarna grudniowa noc, mój stan daleki był od „happy”. Zdobyłam się jedynie na wieloznaczne - Uhuuuuuuuu... i zasugerowałam amatorowi naklejek, żeby jeszcze chwilę pospał. „Happy” dźwięczało mi jednak w uszach do rana. Zaczęłam zastanawiać się, dlaczego tak rzadko czuję się szczęśliwa.

Nie jestem niedźwiadkiem i nie prześpię tego świątecznego szumu. Nie wyjadę na wycieczkę do ciepłych krajów chociażby dlatego, że nie chcę robić przykrości moim bliskim. Nie jestem z tych, co to są zawsze na Nie. Ja po prostu nie czuję tych świąt. Okres przedświąteczny i same święta budzą we mnie sprzeczne uczucia. Witryny sklepowe krzyczą i osaczają z każdej strony, nie pozwalając pomyśleć o tym, co ważne. Znajomi zasypują pytaniami, prośbami o radę „prezentową”, a ja przecież jeszcze nie wiem. Święta? To już?

Powieść skrzy się od zabawnych, inteligentnie opisanych życiowych perypetii. Dwoje niebanalnych, oczytanych i kulturalnych bohaterów, walczy z drzemiącym w nich prowincjonalizmem i brakiem pewności siebie. A wszystko to dzieje się w małym miasteczku, w którym (pozornie) nie ma nic interesującego. To także pamflet na środowisko pisarzy, krytyków literackich i wydawców, którzy za cenę sławy są zdolni zrobić wszystko.

Jacek z Piotrkiem dogadują się świetnie. Widocznie jeden przebolał, że Kasia nie jest już jego żoną, a drugi nie widzi w tym pierwszym żadnego zagrożenia. Mirek z Rafałem drą koty przy każdej okazji. Wciąż nie mogą pogodzić się z myślą, że łączy ich ta sama kobieta. Marek z Marcinem prowadzą grę, której celem jest wzajemne unikanie. Uporządkowanie relacji między byłym a obecnym facetem to nie lada wyzwanie.

Do tradycji należą już noworoczne obietnice. Robimy rozrachunek, spoglądamy wstecz i zastanawiamy się, w jaki sposób przeżyliśmy mijający rok. Z optymizmem patrzymy w nadchodzący i zaczynamy planować zmiany. Jak zwykle, stawiamy sobie za duże wymagania, a z długiej listy postanowień, udaje się nam spełnić zaledwie kilka obietnic. A jakie są Wasze noworoczne postanowienia? Na jakie zmiany mają nadzieję Wasi znajomi i rodzina? Nie liczę na bardzo intymne wyznania, mimo to namawiam do stworzenia publicznej listy noworocznych postanowień.

Film nie zaskakuje, jest schematyczny, banalny, ale i nie razi, nie nudzi, a nawet wzbudza sympatię. Ciepło i naiwnie nawiązuje do młodzieżowego kina z lat 80. Scenariusz jest wartki, obraz szczery i bezpretensjonalny. A aktorzy są aktorami, a nie na szybko przeszkolonymi tancerzami. Przyjemna, przedświąteczna rozrywka.

Coraz częściej słyszy się, że wzrasta liczba par żyjących w nieformalnych związkach i że coraz mniej ludzki chrzci swoje dzieci. Co kieruje ludźmi, którzy w tak ważnych momentach życia odrzucają tradycję? Czy powinni decydować za swoje dzieci, wybierając im wiarę czy raczej powinni pozwolić swoim dzieciom na podjęcie świadomej decyzji, gdy same do niej dorosną?

Zgodnym chórem te święta zaplanowaliśmy egoistycznie: kupujemy sobie czerwone martensy ze Spidermanem, robimy identyczny tatuaż na przegubie (zamiast obrączek) i jedziemy do znajomych do Wrocławia, a wracamy dopiero po sylwku. No i bomba wybuchła. I to rodzice mojego chłopaka podpaliła lont! Jak to, nie będzie wspólnej wigilii? Ale my zaczynamy własne życie. Jesteśmy za duzi na buszowanie pod choinką... Dlaczego oni tego nie rozumieją?

Lektura o wielu smakach, a co najciekawsze, bardziej o nas samych, niż o Bałkanach. Książka ma więcej z solidnej pracy naukowej, niż gęstego eseju. Masa cytatów, nazwisk, niejednokrotnie zupełnie obcych, zamiast odpychać, potęguje wrażenie ogromnej erudycji, inteligencji podpartej błyskotliwością oraz zdolności do niezwykłej syntezy. Książka pokazuje, w jaki sposób zachodni sąsiedzi postrzegali kraje byłej Jugosławii, a także Bułgarię, z Grecją, jakie nadawali wspólne mianowniki tym ziemiom i jakie wywoływali nieporozumienia.