film

Pranie, sprzątanie, brudne gary, wrzeszczące dzieci, fura prasowania, pusta lodówka? STOP! To wszystko może zaczekać! Macierzyństwo to nie więzienie o zaostrzonym rygorze. 5 sierpnia matki udowodnią, że potrafią wyluzować i porządnie się zabawić!

Całe życie spędzili na planie, teraz ich własna historia przypomina te filmowe. Aktorka Prunella Scales cierpi na Alzheimera. Kobieta nie pamięta prawie pół wieku spędzonego u boku męża.

Jeden z najgłośniejszych, najczęściej nagradzanych filmów 2014 roku. Faworyt krytyków, który przekonał też publiczność. Co cieszy, zwłaszcza, że pierwsze informacje o „Whiplash” (np. streszczenie) mogą odstraszać. Choćby dość hermetyczną tematyką. Powiedzmy to od razu: nie trzeba być fanem muzyki (czy w szczególności jazzu), by zachwycić się filmem Chazelle’a.

Liczyłem na znakomite kino. Bo za kamerą stanął tu David Ayer. A więc specjalista od mrocznego, ambitnego, stylizowanego na para-dokument i programowo „brzydkiego” kina („Bogowie ulicy”, „Ciężkie czasy”). I rzeczywiście: piekło wojny jest tu ukazane nad wyraz dosłownie. Tylko czy owa „dosłowność” wystarcza, by zachwycać się „Furią”?

To chyba pierwszy od czasu Białoszewskiego obraz powstania przejmująco wiarygodny, odarty z ideologii, oparty na empatii i zrozumieniu. I tym samym szalenie przejmujący. Jednocześnie druga połowa filmu wymęczy was niemiłosiernie.

Chwilami bawi, kiedy indziej wzrusza, ale przez większą część czasu irytuje zmarnowanym potencjałem. Dawną celność zastąpiły łopatologiczne banały, w miejsce (niegdyś cudownej!) swobody opowiadania pojawił się trudny do opanowania chaos. Nie takiego „Powrotu do Garden State” oczekiwaliśmy.

Fani Millera i Rodrigueza czekali na ten film prawie 10. lat. Już po kwadransie projekcji orientujemy się, że stworzony przez spółkę Rodriguez-Miller format to istny samograj. To owszem, popowy, ale jednak kanon.

Przed Miyazakim ambitna animacja dla dorosłych była niszą, dzięki niemu stała się ważną częścią kinowego mainstreamu. Nawet jeśli na tle imponującej listy arcydzieł reżysera „Zrywa się wiatr” pozostanie raczej prezentem dla fanów, nie ma tu mowy np. o odcinaniu kuponów. To godne pożegnanie i wciąż piękne kino.

Uczciwie muszę przyznać, że nowe „Małpy” miały za Oceanem przyzwoite (a w Polsce wręcz entuzjastyczne) recenzje, ale tak, czy siak: „Ewolucja” to jedynie blady cień „Genezy”. Tym razem zabrakło subtelności, narastającego napięcia, nabierającej tempa narracji.

„Dwójka” raz po raz zapiera dech w piersiach. Niesamowite, podniebne sekwencje autentycznie wbijają w fotel, akcja gna na złamanie karku, nie ma tu (dosłownie!) chwili oddechu. Do tego nad wyraz efektowna batalistyka i cała galeria nowych bohaterów.

Gilliam jest bardziej niż zwykle pesymistyczny. „Teoria” to seria autocytatów, opowieść pozbawiona dyscypliny, wyraźnie słabszy rozdział w karierze reżysera. Dlatego (wspominając choćby poprzedni film reżysera, a więc kapitalnego „Parnassusa”) bez lęku czekam na rychły powrót Gilliama do najwyższej formy.

Film Roku to oczywiście nie jest, zapomnimy o nim dość prędko, ale obraz cieszy oko i gwarantuje 100 minut przyzwoitej rozrywki.

“Szukając Vivan Maier” zdobywa światowe kina zapowiadany jako następca (i jednocześnie żeńska wersja) głośnego ”Sugar Mana”. Fanów Sixto Rodriqueza ostrzegam: to jednak nieco inne kino. Bardziej europejskie (chociaż zrealizowane w USA). A więc wierne faktom, dalekie od manipulacji, nie posiłkujące się scenariuszową fikcją. Kino inne, ale – powiedzmy to od razu – równie znakomite.

„Hardkor” to piękne zdjęcia, błyskotliwy montaż, sugestywny dźwięk, świetnie dobrane (i mające znaczenie dla narracji) piosenki. Całość opowiedziana jest rytmicznie, obraz wciąga, buduje niezbędne napięcie, wywołuje niepokój. Kapitalnie grają też wszyscy aktorzy (charyzma Kowalczyka naprawdę hipnotyzuje).

Filmografia Andersona to coraz bardziej imponujący zbiór. Nawet najwięksi, po serii udanych produkcji zaliczają tzw. „słabszy” film. Ale nie Anderson! „Grand Budapest Hotel” to już ósmy pełnometrażowy obraz reżysera. I równie wspaniały jak wszystkie pozostałe.

Po irytującej wpadce, jaką były „Żądze i pieniądze” Stephen Frears („Niebezpieczne związki”, „Królowa”) wraca do wysokiej formy. Oparta na faktach „Filomena” jest ekranizacją głośnej książki „The Lost Child of Philomena Lee”. Film śmieszy, bawi, czaruje nienachlanym morałem. Znakomite kino.

Najważniejszy tegoroczny pretendent Oscarowy (9 nominacji, Złoty Glob dla najlepszego dramatu). McQueen wypływa na szerokie wody. To kino hipnotyczne, bolesne, trudne, „uwierające”. I (jak zwykle) mistrzowskie formalnie kino.

Film, przed którym wypada widzów ostrzec. Bo na pozór rzecz wygląda ciekawie: Michałkow długo (i słusznie) uznawany był za jednego z najwybitniejszych rosyjskich reżyserów. Obsypany nagrodami film "Spaleni słońcem" (m.in. Oscar, nagroda jury w Cannes) doczekał się właśnie kontynuacji. Tyle, że jego autor to już nie ten sam człowiek. Zaangażowany w politykę przyjaciel Putina. Dla fanów pierwowzoru „Cytadela” będzie naprawdę przykrym doświadczeniem.

Ściśle damskie wieczory w sieci kin Helios biją rekord! Przez dwa lata comiesięcznych imprez pomysł „chwycił” aż 100 tysięcy kinomanek. W tym miesiącu – maksymalnie uwspółcześniona, a zarazem uniwersalna opowieść o dylematach romantycznego, namiętnego i niezaspokojonego poszukiwacza miłości. Plus jak zwykle mnóstwo atrakcji przed seansami.

To wspaniała opowieść o miłości. Kino wyjątkowe. I bardzo „canneńskie”. W miejsce lesbijskiej love story dostajemy wzruszającą historię o miłości, w której każdy odnajdzie fragmenty własnych doświadczeń.

Pierwszy obraz opowiadający o niepełnosprawności językiem kina komercyjnego, przystępnego, pełnego humoru. Gdyby nie międzynarodowe sukcesy (m.in. Grand Prix i nagroda publiczności w Toronto) pewnie mało kto by o nim usłyszał, a tak: laury w Gdyni, jednogłośne zachwyty krytyki, szeroka dystrybucja w multipleksach. W innym przypadku można by kpić z nadwiślańskich kompleksów, tym razem wypada się jedynie cieszyć.

Lady Di nie miała szczęścia do filmowych biografii. Wszystkie telewizyjne, błahe, utrwalające stereotypy. Tym razem miało być inaczej. Twórcy przez kilka lat szczegółowo badali temat, za kamerą stanął nagradzany reżyser, w roli tytułowej występuje tu prawdziwa gwiazda (Naomi Watts). Miało być ciekawie i kontrowersyjnie. Cały ten rozmach sprawia, że „Diana” to spektakularna klęska.

Debiut reżyserski nagrodzonego Oscarem za najlepszy scenariusz adaptowany („Spadkobiercy”) duetu Nat Faxon-Jim Rush. „Najlepsze najgorsze wakacje” pokazywano na festiwalu w Sundance i doskonale oddaje to estetykę filmu. Typowe amerykańskie kino niezależne, dramat ubrany w kostium lekkiej komedii, galeria ekscentrycznych bohaterów, pogubionych i sfrustrowanych, ale przedstawionych z ogromną sympatią, pełną empatii wyrozumiałością.

Ekranizacja bestsellerowej powieści Josepha Findera. Film nie jest kompletną klapą, czy murowanym kandydatem do Złotych Malin, ale rozbuchana reklama dawała nadzieję na więcej.

Wieczory z Kinem Kobiet rozkręcają się. Cieszymy się, że pomysł chwycił i szansa na spotkanie w gronie miłośniczek kina, zabawy i relaksu jest dla was atrakcją. Staramy się o to, proponując przed seansami liczne pokazy, degustacje, ciekawostki, konkursy z mnóstwem nagród – a wszystko pod kątem lepszego, zdrowszego, piękniejszego życia.