news (strona 251 z 300)

W moim otoczeniu kilka osób w ostatnim czasie zmieniło pracę, często na odbiegającą od kierunku, w jakim się kształcili. Co ciekawe – żadna z nich nie została przedstawiona starym pracownikom. To już nie wygląda na przypadek, ale jakiś zupełnie nowy savoir-vivre. Jego zasady można streścić w krótkim powiedzeniu: umiesz liczyć – licz na siebie.

Dwa dni przed powrotem do Polski wybieramy się na małą, bajecznie piękną wysepkę Bongoyo, położoną 7 km na północ od Dar. Tam rozkładamy maty z lian i wybieramy jeden z trzcinowych parasoli nieopodal małej restauracyjki, gdzie mpishi (kucharz) przygotowuje świeżo złowione samaki (ryby). Pływamy w turkusowej wodzie, opalamy się i przechadzamy po plaży. To prawdziwy odpoczynek.

Najlepszym kosmetykiem dla ciała jest ruch na świeżym powietrzu – a temu sprzyjają ciepłe pory roku. Podczas spaceru, jazdy konnej, na rowerze, na rolkach, chcąc nie chcąc, opalamy odkryte części ciała. Poddajemy się działaniu promieni słonecznych, dzięki którym w mózgu wzrasta poziom serotoniny. Dostateczna dawka tego słonecznego leku wystarcza, byśmy byli uśmiechnięci i mieli dobry, optymistyczny nastrój. Trzeba jednak pamiętać, że słońce nie zawsze działa dobroczynnie na nasz organizm.

Polski tytuł odsyła do kultowej już komedii Spike’a Jonze’a i Charliego Kaufmana Być jak John Malkovich. Na dodatek tytułowy aktor tamtego obrazu i tutaj gra pierwsze skrzypce, a scenariusz podobnie jak tam oparty został na realnej postaci publicznej - niedawno zmarłym reżyserze, który w latach 70. i 80. nadawał ton anglosaskiej kinematografii. W odróżnieniu od wspomnianej komedii tytułowy gwiazdor nie bierze jednak czynnego udziału w akcji. Jego miejsce zajmuje nieudolny naśladowca Alan Conway, notabene postać autentyczna.

Nie będę pisać o przemijaniu, bo od dawna wiadomo, że to nieuchronne. Każdy zdaje sobie sprawę, że dzieci rosną, przeżywają pierwszą miłość, ludzie się starzeją, żenią, zaczynają nowe życie. Niektóre etapy życia przechodzą zupełnie niezauważalnie, a do niektórych zmian nie umiemy się przyzwyczaić. Coś wiecznie mija i pojawia się coś nowego. O takim właśnie przemijaniu opowiadają bohaterowie tego reportażu.

Czas upływa, a wraz z jego biegiem cera staje się coraz bardziej wymagająca, a skóra traci elastyczność. Po 25., a już na pewno od 30. roku życia o skórę twarzy należy dbać w sposób szczególny. Jeśli masz stresującą pracę, mało śpisz, pijesz alkohol i palisz – Twoja skóra szybciej się starzeje, czego efektem są zmarszczki.

Ustalmy jedno: nasze życie jest w dużej mierze takie, jakim je programujemy. Wiem, że nie zgodzisz się ze mną w pierwszej chwili, niewykluczone, że ten śmiały sąd w ogóle Cię zirytuje, jednak nie od dziś wiadomo, że przyjaciół bądź partnerów szybciej i łatwiej znajdują ludzie szczęśliwi i zadowoleni. I to nie ci szczęśliwi i zadowoleni na pokaz, tylko ci, których autentycznie rozpiera radość życia.

Nagle, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, wszystkie drzewa wiśniowe pokrywają się delikatnymi, bladoróżowymi kwiatami. Na ten widok Japończycy chwytają za aparaty fotograficzne, pękate butelki sake, niebieskie, plastikowe maty i udają się do parków na hanami – święto podziwiania kwiatów wiśni.

Pieczywo zwykle dzielimy na jasne i ciemne, czyli… smaczne i zdrowe. Jednak nasz żołądek nie rozróżnia kolorów – dla Twojego organizmu największe znaczenie ma rodzaj mąki, z której wypiekany jest chleb. Najwyższy czas, aby zwykli zjadacze chleba nie ulegali magii nazw typu „ciemny”, czy „wieloziarnisty”.

Przedświąteczna atmosfera i same święta nie wszystkim sprawiają radość. Ludzie samotni źle znoszą uroczystości. Nie lubią zakupów, świątecznych wystaw sklepowych i opowieści znajomych o spędzonych w rodzinnym gronie świętach. Wiele osób kojarzy święta nie z relaksem i błogim obżarstwem, ale z poczuciem osamotnienia i smutkiem.

Starasz się zdrowo odżywiać i zachować dobrą sylwetkę. Jesz dużo warzyw i owoców, wybierasz chudy drób i ryby, ale rezygnujesz z zup. To błąd! Specjaliści w dziedzinie żywienia potwierdzają, że zupy są wartościowym i niskokalorycznym posiłkiem.

Niestety reżyser James McTeigue (drugi reżyser Matriksów) i twórcy scenariusza, bracia Wachowscy, silą się na więcej. I wypinają pierś do orderu, na który nie zasłużyli. Tymczasem w zestawieniu z wielkimi antyutopiami literatury i kina, takimi jak Rok 1984 Orwella, Nowy, wspaniały świat Huxleya, My Zamiatina czy choćby genialnym filmem Brazil Terry’ego Gilliama, siekanina braci Wachowskich jest bezdennie, rozbrajająco wręcz głupia. I nie chodzi tu nawet o efekciarstwo, kopaninę, nadmiar eksplozji czy ogólny brak artyzmu. Rzecz w tym, że bezczelni twórcy Matriksa na siłę przyprawili swemu bękartowi gębę dzieła wybitnego, nawet nie próbując zmierzyć się z tematem.

Aby poznać i postarać się zrozumieć tę chorobę, musimy cofnąć się do 1935 roku. Wtedy amerykańscy lekarze Stein i Leventhal, badając pacjentki zgłaszające się z powodu trudności z zajściem w ciążę lub donoszeniem jej, zauważyli, że wyróżnia się wśród nich znaczna grupa kobiet z charakterystycznymi objawami. U wszystkich dominowały nadmierne, nieprawidłowe owłosienie, otyłość i nieregularne krwawienia miesięczne.

Człowiek podobno mebluje się całe życie. Taki to ma dobrze. Dawka silnych wrażeń rozkłada mu się równomiernie po całym życiorysie. Niektórzy jednak są zmuszeni zapełnić zupełnie puste mieszkanie w jednym-dwóch rzutach. Tym by się należał darmowy pobyt w jakimś dobrym sanatorium dla bardzo nerwowo chorych. Ja właśnie jestem w takiej sytuacji. To znaczy: sanatorium nie dostałam, meblowałam się dziesięć lat temu w wielkim pośpiechu.

Procesje i defilady to ulubione formy świętowania w Ameryce Południowej. Mieszkańcy miast wylegają na ulicę, by wspólnie przeżywać ceremonie. Często zakładają kolorowe przebrania, a uroczystościom towarzyszą uliczne festyny. W Wielki Piątek życie Uyuni skupiła się przy głównej calle. Wszyscy mieszkańcy są zaangażowani w uroczystość. Zamknięto nieliczne sklepy i zakłady, a wzdłuż ulicy ustawił się tłum gapiów.

Ustalmy jedno: duża rzeka powstaje z małych strumyczków. Jedna topniejąca zaspa to nic, ale kilkaset topniejących zasp podtopiło Toruń. Słusznie zatem martwisz się brakiem prawdomówności Twojego mężczyzny. Pytasz mnie o opinię, więc pozwalam sobie wrazić ją wprost: moim zdaniem małe kłamstwa najczęściej wiodą do dużych.

W tym tygodniu chcemy zapytać czytelniczki i czytelników Kafeterii, w jaki sposób poznaliście swoją miłość, a tych, którzy nie mają stałego partnera, jakich sposobów się chwytają, by znaleźć drugą połówkę? Szperacie w profilach randkowych, czekając, aż zaiskrzy między wami w świecie wirtualnym? A może wolicie zawierać znajomości wyłącznie w świecie rzeczywistym?

Z zimowymi rezerwami w okolicy talii i bioder wyglądasz jak logo firmy Michelin, a podejrzanie ciasne spódniczki z zeszłego sezonu spoglądają na ciebie z szafy jak niemy wyrzut sumienia? Patrzysz w lustro z niedowierzaniem i zadajesz sobie pytanie, czy do długiego majowego weekendu zdołasz przeistoczyć się w łabędzia?

Coraz częściej żywność reklamuje się jako zawierającą mało cholesterolu lub nawet obniżającą jego poziom. Wskazuje się wpływ poziomu cholesterolu we krwi na rozwój miażdżycy prowadzącej nierzadko do zawałów serca. Cholesterol jest więc przedstawiany jako substancja szkodliwa, której należy w pożywieniu unikać. Od pewnego czasu jednak spotkać się można również z określeniem „dobry cholesterol”. Jak to zatem właściwie jest?

Polski serial o idealnej niani, która dla swoich podopiecznych jest w stanie zrobić wszystko, bije rekordy popularności. Problem opieki nad dzieckiem zaliczany jest też do czołówki tematów na reportaż i nigdy nie traci na swej atrakcyjności. Głośna była sprawa małżeństwa, które – by dowiedzieć się, jak sprawuje się osoba przez nich zatrudniona – zamontowało w mieszkaniu system kamer.

Pod tym dosyć swobodnie przetłumaczonym tytułem – w oryginale brzmi on Match Point – kryje się nietypowy, niekomediowy film Woody’ego Allena. Wszystko gra to film obyczajowy o ambicji, pożądaniu i zdradzie, który płynnie przechodzi w thriller.

Marta ma trzydzieści lat, pochodzi z małego miasteczka, ale mieszka i pracuje w Warszawie. Jest samodzielna, niezależna finansowo, świadoma swojej wartości. Dość niespodziewanie pojawia się w jej życiu dziecko i burzy dotychczasowy ład. W jednej chwili Marta musi stać się w pełni odpowiedzialną osobą. Zostaje wciągnięta w wiele społecznych ról, których wcześniej pełnić nie musiała. Staje się żoną, matką, synową.

Matka i córka – skomplikowana relacja stara jak świat. Toksyczność matki, niewdzięczność córki, miłość oraz nienawiść, czułość i złośliwość. Wszystko to miesza się, tworząc słodko-kwaśny sos, w którym pławią się dwie kobiety; czasem zawiesisty i trudny do strawienia, innym razem aromatyczny i zachwycający kompozycją smaków.

Ustalmy jedno: przeszłość musi zostać za nami, by można było wyruszyć w przyszłość. Jeśli nie zamknie się za sobą drzwi, włóczy się człowiek po teraźniejszości z kulą u nogi, zawieszony między „było” a „będzie”. Rozumiem jednak, że ciężko jest ot tak, jednym gestem rzucić za siebie tyle lat życia, wspólnych planów, przyzwyczajeń...

Przeciętny japoński telefon komórkowy nie dość, że z natury ekstrawagancki w formie, to zostaje jeszcze opatrzony przez właściciela pokaźnym pękiem najróżniejszych strappu (małe paski przyczepiane do telefonów w tysiącach kolorów i rozmaitych kształtach), często kilka razy większym niż on sam. Obkleja się go kryształkowymi wzorami, co nikogo nie dziwi, nawet gdy aparat należy do mężczyzny.