książka

Czytanie ma mnóstwo zalet i ciężko je wszystkie wymienić w tak zwanym telegraficznym skrócie. Wśród najbardziej istotnych znajduje się poszerzanie wiedzy o świecie, wzbogacanie zasobu słownictwa czy też trening pamięci. Zwiększanie domowej biblioteki nie musi jednak oznaczać dużych kosztów. Z pomocą przychodzi inwestycja w książki używane. Oprócz tego, że jest zwyczajnie opłacalna niesie ze sobą szereg innych korzyści. O czym mowa w praktyce? Podpowiadamy.

Książka traktuje o dwóch najważniejszych sprawach na świecie, o miłości i śmierci. Opis śmierci Bunina zostawiam do samodzielnego przeżywania. Jest co przeżywać. Renata Lis, delikatnie i z ogromną wrażliwością bada strukturę trójkąta pomiędzy Buninem i dwiema kobietami (trójkąt, dodajmy, staje się czworokątem), rozbiera ten skomplikowany układ zbudowany na przywiązaniu, pożądaniu, słabości, ale i uczciwości. Bezradność Bunina, tak wobec kobiet, jak i własnych pragnień jest ujmująca. Za sprawą Renaty Lis z papieru wyłania się człowiek z krwi i kości, genialny ale i słaby, próżny, lecz nie małostkowy, który idzie przez życie chwiejąc się, lecz nigdy nie upada.

Pisanie drogą do szczęścia? Tak, to możliwe. Badania naukowe potwierdzają, że pisanie o swoich problemach poprawia nastrój i zachęca do podejmowania pozytywnych zmian w życiu. Pisze o tym Tara Parker, dziennikarka „New York Timesa”.

Mimo dużej ilości zainteresowań, jakie przejawiają młodzi ludzie, książce poświęcają niewiele uwagi. Na kształtowanie nawyków czytelniczych u dzieci duży wpływ ma rodzina i to już od najmłodszych lat. W rodzinach dzieci czytających książki tradycją było głośne czytanie jeszcze w wieku przedszkolnym. Duży wpływ ma również domowa biblioteka, a księgozbiory w polskich domach są bardzo zróżnicowane. Są rodziny, które mają bardzo mało książek lub nie mają ich wcale. To zwłaszcza mieszkańcy wsi. Domowe biblioteki zawierające więcej niż 200 książek znajduje się w 29 proc. domów dwunastolatków oraz 44 proc. domów piętnastolatków, mieszkających w miastach powyżej miliona mieszkańców. Na wsi takie księgozbiory są zaledwie w 12 proc. domów.

Każdy sposób na promocję nauki jest dobry. A jeśli towarzyszy mu gracja, piękno i takt – tym bardziej warto mu się przyjrzeć. Na rynku pojawiła się właśnie damska biżuteria, której kształt nawiązuje do budowy związków chemicznych. I tak wielbicielka oryginalnych naszyjników może kupić sobie molekułę oxytocyny, dopaminy albo serotoniny, czyli związków chemicznych niezbędnych dla funkcjonowania naszego organizmu. Na stronie z naszyjnikami znajdziemy taką informację dotyczącą serotoniny: „Wzór cząsteczkowy C10H12N2O. Przyczynia się do poczucia szczęścia i dobrobytu”.

Powieść, która przypadnie do gustu wielbicielom i wielbicielkom „Pod słońcem Toskanii” i „Jedz, módl się, kochaj”. Może nie znajdziemy w niej uniwersalnych rozważań o naturze ludzkiej egzystencji, o codziennych zmaganiach z losem i walce o spełnienie marzeń, ale jest w tej powieści to, o czym śnią mieszkańcy wielkich miast: spokój życia na wsi, smakowanie drobnych przyjemności, dyskusje i kłótnie z ludźmi, którzy mieszkają blisko nas, w sąsiednim domu, w tej samej wsi.

To bez wątpienia Biblia współczesnego reportażysty – kogoś, kto unika skrótowych informacji podawanych w telewizyjnych wiadomościach na rzecz wnikliwego zbadania tematu. Jeśli poszukujemy książki, która pochłonie nas bez reszty, to sięgnijmy po „Jarmark sensacji”.

Sięgnąłem do tej powieści z zaciekawieniem. Jerzy Sosnowski – znany i ceniony dziennikarz radiowy, członek redakcji kwartalnika „Więź” – napisał romans? Może to sposób na popularność albo konsekwencja twórczej niemocy? Aby się o tym przekonać, błyskawicznie sięgnąłem po książkę i już po przeczytaniu pierwszych kilku stron wiedziałem, że mam do czynienia z pierwszorzędną literaturą.

Ta niewielka książeczka nie jest tym, czym być się wydaje. Podtytuł: "Prywatny przewodnik po różnych stronach świata" sugeruje zbiór esejów na tematy podróżnicze, jakich napisano już wiele. Tymczasem Krzysztof Środa używa luźno traktowanej konwencji dzienniczka podróży, aby ukazać nam swój wewnętrzny krajobraz fantazyjnie powiązanych skojarzeń.

Tę błahą książeczkę czyta się bez poczucia straconego czasu. Kobietom polecam bez zastrzeżeń. Panom - tylko tym odważnym oraz zdolnym znieść światło żartobliwej krytyki.

Czy to możliwe, że Szwedzi są biurokratami? Okazuje się, że tak. Polecam „Skandynawską wieżę Babel” wszystkim tym, którzy podejmują decyzje w polskich urzędach.

Gest staruszka wprawił w zdumienie pracownika angielskiej biblioteki. Mężczyzna postanowił oddać książkę, kara za przetrzymywanie urosła do 4,5 tysiąca funtów!

Autor za swoją twórczość otrzymał mnóstwo prestiżowych nagród. Jego utwory przetłumaczono na kilkanaście języków. Teraz i my, za sprawą wydawnictwa Czarne, mamy okazję obcować z doskonałą literaturą: smutną, bolesną, do bólu prawdziwą. Tak właśnie trzeba pisać o wojnie.

Książka pokazuje nam, jak łatwo jest ignorować prawdę, szczególnie wtedy, gdy źródłem zła jest osoba popularna, sławna, oryginalna i kontrowersyjna. Kinski jako pedofil? Niemożliwe! Ktoś, kto stworzył genialną kreację w „Doktorze Żywago”, jest geniuszem, a nie pedofilem. Może jego córka wszystko zmyśliła?

„Candy”, powieść duetu autorskiego Terry Southern i Mason Hoffenberg ukazała się w latach pięćdziesiątych i wywołała skandal, oczywiście nie ze względu na literackie odniesienia do Woltera i markiza de Sade. Tytułowa bohaterka uprawia wyuzdany seks od pierwszej do ostatniej strony, a układ książki przypomina nieco strukturę dzisiejszych filmów pornograficznych.

Kalejdoskop owych „drobiazgów”, czyli wydarzeń, uczuć i refleksji składających się na ludzką codzienność, czasami bardzo bolesną, a czasami wypełnioną radością. Michalik-Jaworska pokazuje nam, że życie nie jest łatwe, ale jesteśmy w stanie dać sobie z nim radę, jeśli znajdziemy czas na uśmiech, odpoczynek, rozmowę z drugim człowiekiem.

Jan Pelc odsłonił mi zupełnie nowe, nieznane oblicze naszych południowych sąsiadów i literatury czeskiej. Błyskawicznie uplasował się wysoko w moim prywatnym rankingu mentalnej łobuzerki. Dopuszczam jednak możliwość, że „..będzie gorzej” nie jest książką dla każdego. Rozciągnięte na dziesiątki stron opisy zbiorowego seksu, chlania, ćpania i wszelkiej perwery mogą odstraszyć co wrażliwszych czytelników.

Przeczytajcie proszę tę książkę. Kupcie ją. Jeśli nie możecie kupić, pożyczcie. Warto, bo Bengtsson pisze o tym, co najważniejsze. Myślałem, że literatura nie zdoła mnie poruszyć. A jednak, zostałem bez butów.

To opowieść o ciemności, która kryje się w każdym z nas, o niemożliwości szczerej rozmowy i samotności wśród tłumu. Wszyscy są tutaj w jakiś sposób skażeni. Splot ułomności wiedzie ku gorzkiemu, tragicznemu zakończeniu. A potem pojawia się promyk słońca. Powieść zamykają słowa „ciąg dalszy nastąpi”. Widywałem je aż za często. Dawno nie sprawiły takiej radości.

Powieść Czyżowej przechodzi płynnie od groteski do czystej grozy. W pierwszych partiach można odnieść wrażenie obcowania z jakimś dziwacznym światem. Jelena Czyżowa dostała za tę powieść Nagrodę Literacką Europy.

Czy faceci potrafią pisać o kobietach? Okazuje się, że tak. Autor „Dziewczyn” zaproponował nam bowiem przemyślane historie o współczesnych kobietach borykających się z samotnością, niezrozumieniem i odrzuceniem. Ktoś mógłby zauważyć, że w książce Puszkiewicza nie znajdziemy nic nowego; że takich opowiadań są tysiące. Cóż, nie o oryginalność tu chodzi, lecz o próbę (zdecydowanie udaną) wniknięcia w duszę i umysł kobiety.

Styl momentami jest nazbyt chaotyczny, jakby autor usiłował pokazać za dużo i pogubił się w gąszczu słów, skądinąd pięknie posklecanych. Niektórych fragmentów nie sposób zrozumieć, inne teksty rokują na więcej, pewne pomysły – jak amfetaminowa wolta w „Mące” - wydają się nazbyt fantazyjne. Ale ten zbiorek zasługuje na uwagę, mimo przeszarżowania.

Przyciągnęła mnie do tej książki nalepka na okładce, informująca, że „Kobiety to czytają”. Nie po raz pierwszy recenzowałem literaturę kobiecą, więc i tym razem oczekiwałem książki niebanalnej, wielowątkowej, adresowanej do czytelniczek mądrych i wrażliwych. Taka właśnie jest powieść Diane Chamberlain.

Łagodny gotycyzm w skandynawskim ujęciu. Johan Theorin wykonał koronkową robotę. Interesujące wątki, pozornie rozłożone byle jak, ciśnięte w chaos okazują się elementami precyzyjnej układanki, wiodącej do zaskakującego i wstrząsającego zakończenia.

Opowieść przynosi wyraźną poprawę, a nawet więcej – dygresyjność, anegdotyczność, ucieczka w dialog filozoficzny, wyraźnie autorowi służy. Są tu sceny piękne i groźne. Inne epatują czarnym humorem.