kościół

Co pewien czas instytucje badające opinię publiczną sprawdzają, jak to jest z naszą religijnością. Rzecz niezmiernie ciekawa, bo Polacy wszem i wobec deklarują swoje oddanie dekalogowi, sprzeciwiając się wszelkim moralnym nowościom płynącym do nas z Zachodu. I chociaż starają się być nowoczesnymi obywatelami, jakoś nie przeszkadzają im coniedzielne kazania krytykujące gejów, lesbijki, związki partnerskie, gender, feminizm, aborcję, in vitro i Wielką Orkiestrę Świątecznej Pomocy. Jaka jest więc wiara Polaków – ta, która dotyczy spraw naprawdę fundamentalnych, bo ostatecznych?

Ludzie władzy od dawna wykorzystywali naszą potrzebę religijności, mówiąc nam, kto lub co jest źródłem zła. Tak się składa, że często była nim kobieta!

Uczestniczenie w polskim życiu kulturalnym grozi kalectwem, śmiercią lub czymś jeszcze gorszym. Do niedawna teatr nie obchodził nikogo, poza garstką egzaltowanych specjalistów, teraz rozpala emocje, skłania do pyskówek, przepychanek oraz wrzasków. Gromadzi ludzi. Mało tego, wejście do teatru wiąże się z niebezpieczeństwem, stało się czymś ryzykownym, a przez to ekscytującym. Chciałbym walczyć o to, by móc dostać się na przedstawienie.

Jestem wierząca, do kościoła nie uczęszczam odkąd ksiądz z mojej parafii przed lekcją religii złapał moją koleżankę za tyłek i za pierś (miałam 13 lat). Ona dalej chodziła, do końca liceum. Ja powiedziałam rodzicom, że więcej tam nie pójdę. Obietnicy dotrzymałam. Wciąż czekam, aż duchowni zaczną dotrzymywać swoich.

Kogo naprawdę interesują sprawy kobiet? Zwróćmy na to uwagę, idąc do urn. I zamiast kierować się plotkami lub polityczną pyskówką w telewizji, zainteresujmy się konkretami. W kontekście zbliżających się wyborów do Parlamentu Europejskiego, warto zwrócić uwagę na przemoc wobec kobiet.

"Kiedyś publicznie rozważałem, co by było, gdyby tamtego kwietnia Jan Paweł II przyleciał do Kigali i od razu na płycie lotniska, tupiąc swoim czerwonym butem, krzyknął: nie wolno wam zabijać!” Cóż, tak niestety się nie stało. Dlaczego właśnie teraz Hołownia i Tochman toczą spór o wydarzenia sprzed 20 lat? Chodzi między innymi o wyniesienie Jana Pawła II na ołtarze i przypadającą w kwietniu rocznicę ludobójstwa w Rwandzie.

Jedną z najbardziej tajemniczych grup społecznych były dla mnie tzw. mohery. Każdy wie o kogo chodzi – o babuleńki klęczące w pierwszych ławach kościoła i strzegące zniczy na Krakowskim Przedmieściu. Młodzi zwykli się z nich nabijać, sam trzymałem dystans, trochę przez rozum, trochę z konieczności. Aż jedna z nich zaczepiła mnie na przystanku tramwajowym.

Coraz bardziej przeraża mnie moja ojczyzna. Na pociechę czytam wiersze poety z Kolbuszowej, z tomiku o znamiennym tytule „Księga wyjścia awaryjnego”. Jeśli wiara pomaga tu zostać, to zazdroszczę wierzącym i głęboko ich podziwiam. Rozumiem jednak tych, którzy się ewakuują. Nie z tchórzostwa czy wygodnictwa. Raczej z poczucia zagrożenia wolności i godności.

Obejrzałam w ostatnich dniach kilkanaście pogadanek na temat wpływu klimatu Dominikany na życie seksualne dzikich. Poza wnioskiem oczywistym – że rzecz nie w klimacie, lecz w celibacie, którego Jezus się wcale nie domagał, jako regularny macho – nasunął mi się jeszcze jeden. Czemu nikt nie dostrzega prawdy? Księża, niczym opiekuńcze psy domowe, wkładają dzieciom język w ucho czy gdzie indziej z czułości, miłości i szacunku dla życia poczętego, jakim dziecko niewątpliwie jest!

Szefowa prosiła mnie wiele razy – nie pisz już, Marianno, o aborcji. Nie mogę się powtrzymać, bo ze złości chce mi się krzyczeć. Chwilami wydaje mi się, że to wszystko nie może przecież dziać się naprawdę. Pocieszam się: masz déjà vu, to wszystko już było, chwilowa szajba mózgu, zaraz będzie dobrze. A jednak to nie jest złudzenie. W Sejmie znów jacyś dewianci grzebią w ustawie antyaborcyjnej.

Według danych GUS z 2012 roku w Polsce 87% osób deklaruje katolicyzm. Kim jest współczesny praktykujący wierny a kim niepraktykujący? Czy praktykujący katolik nie jeździ na gapę, nie kradnie, nie kupuje kradzionych rzeczy, płaci terminowo podatki i zatrudnia pracowników zgodnie z prawem. A przede wszystkim pości i nie uprawia seksu przedmałżeńskiego?

W naszych mediach pojawia się mnóstwo reklam społecznych związanych z prawami dzieci. To przede wszystkim efekt nasilających się aktów przemocy wobec najmłodszych oraz niewłaściwej opieki ze strony dorosłych. Ale równie istotnym problemem jest wykorzystywanie seksualne nieletnich oraz handel organami.

Mam mieszane uczucia. Jedyny bezgrzeszny seks to ten po ślubie kościelnym i służący prokreacji, tak? A jednocześnie aborcja po gwałcie jest większym grzechem niż sam gwałt… Ja tego nie ogarniam, sorry. Nawet legalne mężatki mają problemy psychiczne z wychowaniem nowonarodzonego dziecka, dużo się o tym mówi. Jak ma pokochać i wychować swoje dziecko kobieta zgwałcona, zdana na siebie i na sprzeczne oceny sąsiadów? Założę się, że ofiary gwałtu chodzą do spowiedzi. A sprawcy? Jeżeli Franciszek nie wyjaśni mi tego podczas Dni Młodzieży w Polsce, to czy doczekam w ogóle Papieża, który mi te sprzeczności wyjaśni?

Moi rodzice nigdy się mną nie interesowali, nie rozumieliśmy się. To prości ludzie o wąskich horyzontach i małej wyobraźni. Od dziesięciu lat mają świra na punkcie religii. Ja wybrałam inną drogę – odeszłam od Kościoła, czego oni nie zaakceptowali. Boli mnie, że interesuje ich tylko to, czy byliśmy w kościele, czy nasze dziecko umie się przeżegnać i czy zapisaliśmy je na religię. Reszta jest bez znaczenia.