zakochani

Krążę od mieszkania do loftu, z pubu dryfuję ku restauracji w poszukiwaniu zakochanych par. Pytam, jak ze sobą wytrzymują. Naprawdę jestem ciekawy, chcę wiedzieć. Moje życie osobiste to dymiące zgliszcza. Wokoło rozpadają się długoletnie pary, niesie się szelest papierów rozwodowych. Chcę poznać sekret tych, którym się udało.

Wydawać by się mogło, że biura matrymonialne to dość archaiczna forma poszukiwania partnera. Człowiek XXI wieku jest zabiegany, spędza cały dzień w pracy i nie wiele ma okazji na spotkanie bliskiej osoby. Nieistotne jest więc, jakie kroki się podejmie, ważne by wykorzystać wszystkie istniejące możliwości, aby znaleźć swoją drugą połowę.

Gdy byłam singielką, wkurzało mnie wszechobecne panoszenie się zakochanych parek, nie tyle ich widok co migdalenie się w miejscach publicznych wytrącało mnie z równowagi. Tak, byłam zazdrosna! Nie mogłam znieść czyjejś miłości, ponieważ mi jej brakowało.

Mój facet był ponad rok w Stanach. Rodzina załatwiła mu świetną pracę informatyka w liniach kolejowych. Świetnie zarabiał. Zbierał na nasze mieszkanie, bo chcieliśmy się niedługo po jego powrocie pobrać. W sierpniu narzeczony wrócił, zgodnie z planowanym terminem i oszczędnościami. Ale jego zapatrywania na naszą przyszłość jak gdyby lekko się posypały...

Każdy z nas potrzebuje słowa „kocham cię”. Jednak czasami czyny mówią więcej niż słowa. Oczywiście stereotyp brzmi, że mężczyźni są uroczo nieromantyczni i to my – kobiety mówimy głównie o emocjach i uczuciach. Jeśli partner nie mówi nam „kocham”, to znaczy, że nie kocha?

Rozumiem pierwszą miłość i nie chcę ingerować w ilość czasu, jaką dzieciaki ze sobą spędzają. Teoretycznie nie mam powodów do niepokoju. Z jednym ale – dzieci chcą jechać we dwójkę pod namiot. Matka chłopaka mojej córki uważa, że on jest już na to gotowy. Ja się nie zgadzam. Moim zdaniem są przynajmniej rok, dwa lata za młodzi na samodzielny wypad, do tego całomiesięczny!