psycholog (strona 2 z 2)

Moi rodzice nigdy się mną nie interesowali, nie rozumieliśmy się. To prości ludzie o wąskich horyzontach i małej wyobraźni. Od dziesięciu lat mają świra na punkcie religii. Ja wybrałam inną drogę – odeszłam od Kościoła, czego oni nie zaakceptowali. Boli mnie, że interesuje ich tylko to, czy byliśmy w kościele, czy nasze dziecko umie się przeżegnać i czy zapisaliśmy je na religię. Reszta jest bez znaczenia.

Mój mąż pisał na czacie na portalu randkowym z jakąś panienką. Wyznawał jej miłość, mówił czułe słówka, wstawił tam swoje zdjęcia. Gdy się dowiedziałam, powiedział mi, że zawinił i wie, że mnie zranił, i że więcej tego nie zrobi, bo mógł wszystko stracić. Ale dlaczego to zrobił, nie chce mi powiedzieć. A ja jestem rozdarta.

Mój mąż nie jest człowiekiem łatwym – miał apodyktycznego ojca i nadopiekuńczą matkę, która „trzymała go pod spódnicą”. Teściowa na co dzień nie interesuje się nami – dziećmi też nie, nie utrzymuje z nami kontaktu. Kojarzy mi się z kłótniami i chorą atmosferą w naszym domu. To wiedźma! Powiedzieć jej, co o niej myślę?

Wiem, że mąż mnie zdradza. To nie pierwszy raz, choć ten romans trwa wyjątkowo długo. Wiem, że ona jest bardzo atrakcyjna i pracuje z moim mężem w firmie. Coraz gorzej znoszę te jego skoki w bok. Czuję się brzydka, brudna. Co ja mam robić?