kino (strona 3 z 3)

Recenzenci mogą (po części słusznie) narzekać, ale nie mam wątpliwości, że fanom watahy trzeci „Kac Vegas” będzie się podobał. Niespecjalnie wierzę twórcom zapewniającym, że to definitywny koniec „Kaca”, ale jeśli tak, przyznaję: znaleźli prosty, ale zgrabny pomysł, by zamknąć cały cykl .

Krytycy nadużywają zwrotu „film straconej szansy”. Ale dawno już nie widziałem obrazu, który by tak bezbłędnie ów slogan ilustrował. Dlatego odradzam.

Ospale opowiedziany dramat ogląda się niczym thriller, przypominający thriller finał niczym mityczną baśń, a mimo tego całość pozostała na swój sposób lekka, przystępna, wciągająca. Polecam!

Winterbottom opowiada o przemyśle erotycznym - bogate tło obyczajowe, swoista podróż w czasie, całe zjawisko ukazane przez pryzmat biografii genialnego impresario. Rekonstruuje życie londyńskiego Soho lat 60. i 70. Dba o najdrobniejsze detale (stroje, wnętrza, auta, gadżety), upaja się klimatem epoki. Film jest dynamiczny, kolorowy.

Cianfrance nad wyraz pomysłowo łączy dwa główne wątki. A całą opowieść efektownie stylizuje. Niepokojąca muzyka Mike’a Pattona, czasem prześwietlone, kiedy indziej koloryzowane filtrami, ziarniste kadry. Do tego klimatyczne zbliżenia, umiejętne budowanie nastroju. Warto obejrzeć.