kino (strona 2 z 3)

Kino przejmująco smutne. Ale też kino naprawdę niezwykłe. „Przeszłość” oklaskują widzowie i krytycy na całym świecie. Nie jest to kino lekkie, łatwe i przyjemne, ale dla każdego szanującego się kinomana stanowi tzw. lekturę obowiązkową. Polecam!

Bywa, że ogląda się to naprawdę dobrze, że pojawia się zainteresowanie… by po chwili znikło wraz z kolejnym drewnianym, niepotrzebnym zwrotem akcji. Wraz z każdym kolejnym uproszczeniem film staje się coraz bardziej powierzchowny, jego bohater jednowymiarowy, cała historia nakreślona zbyt grubą kreską.

Oklaskiwany na tegorocznym festiwalu w Sundance pełnometrażowy debiut Jordana Voigt-Robertsa ogląda się z autentyczną przyjemnością. Młodsi widzowie będą się z bohaterami utożsamiać, starsi przypomną sobie własne nastoletnie doświadczenia. Jedni i drudzy wyjdą z kina w doskonałym nastroju. W dodatku „Królowie lata” to idealna odtrutka na głupotę hollywoodzkich komedii wakacyjnych.

Szumnie kreowane na hit wakacji „Dary Anioła” rozczarowują. Także grupę docelową. Bo film owszem, spowodował renesans zainteresowania książką, ale wpływy z biletów w USA nie zrównoważyły kosztów jego produkcji. Co daje nadzieję, że kolejne części albo nie powstaną, albo, że… twórcy będą się musieli bardziej postarać.

w „Blue Jasmine” Allen odrzuca towarzyszący mu w ostatnich latach nastrój beztroskich wygłupów; ciepłych, pełnych wyrozumiałości bajek o ludzkich słabościach itd. To wciąż komedia, ale zdecydowanie bardziej dramat: gorzki, demaskatorski, smutny. Bez wątpienia: to jedna z najciekawszych wakacyjnych premier.

Głośny debiut bywa dla twórcy przekleństwem. Syndrom „drugiego filmu”, „drugiej płyty” to nie tylko dziennikarski wymysł: oklaskiwany przez wszystkich młody zdolny skazany jest na porównania, musi udźwignąć ciężar oczekiwań itd. Mało komu się to udaje. Widać to też na przykładzie „Elizjum”. To nowy film Blomkampa, autora najgłośniejszego debiutu science fiction ostatnich lat, „Dystryktu 9”. Porównania są więc nieuniknione i wypadają zdecydowanie na niekorzyść „Elizjum”.

Towarzyszące „Samolotom” plakaty, trailery, streszczenia budziły (jak się okazało: uzasadnione) obawy. Czyżby Disney postanowił sięgnąć do naszych kieszeni bezceremonialnie odcinając kupony od sukcesu obu części Pixarowskich „Aut”? Niestety tak. „Samoloty” to powtórka z rozrywki. Ten sam świat, praktycznie identyczny scenariusz. Tyle, że w powietrzu.

Nie tak dawno pisaliśmy, że Francuzi od lat konsekwentnie bronią honoru komedii romantycznych. „Miłość” Moreau potwierdza tę tezę. To kino wakacyjne: lekkie, bezpretensjonalne, pozbawione większych aspiracji. Ale na wskroś sympatyczne. Obraz Moreau to jedna z najprzyjemniejszych komedii romantycznych 2013 roku.

Udanie romansujący z komercją, ale koniec końców ambitny film. Kino ciekawe, nietuzinkowe, wyróżniające się na tle wampirycznej mody. Kto lubi filmy „o wampirach”, ten śmiało może obejrzeć „Byzantium”. Bo jest to kino bezkompromisowe i pomimo wad intrygujące.

Zachwyca wspomnianą doskonałością formy, przykuwa siłą kreacji Rusha. nie jest to klasyk na miarę „Maleny” czy „Cinema Paradiso”. Ale jak zwykle w przypadku Tornatore mamy do czynienia z kinem z najwyższej półki. Filmem, który bez wątpienia obejrzeć warto.

Kontynuacja przeboju z 2010 („Red”), w którym grupa emerytowanych agentów CIA (m.in. Bruce Willis i John Malkovich) ścigana była przez własny wydział, jednocześnie ratując świat przed konsekwencjami międzynarodowego spisku. Nie inaczej jest i tym razem. „Red 2” śmieszny bywa raz po raz, amatorzy wszelkiej maści „ekranowej rozwałki” (pościgi, strzelaniny, eksplozje) też raczej narzekać nie będą. Jest głupio, ale wartko, kolorowo i dynamicznie. Rozrywka na miarę multipleksowego wiadra popcornu.

Nowy film wsławionej „Gustami i guścikami” (m.in. Cezary, Europejskie Nagrody Filmowe, Oscarowa nominacja) Agnes Jaoui. Film jest autentycznie zabawny; zgrabnie, nie gubiąc rozrywkowego charakteru, przemyca (dodajmy: niegłupią) szerszą refleksję. Ogląda się go dobrze.

Spadające w przepaść pociągi, spektakularne pościgi, eksplozje są tu wielokrotnie ważniejsze niż np. ewolucja postaci. Akcja gna na złamanie karku, poszczególne sceny zapierają dech w piersiach, całość ogląda się naprawdę dobrze. Póki co wakacyjny blockbuster nr 1.

Wygląda niczym film francuskiej Nowej Fali sprzed półwiecza: czarno-białe zdjęcia, charakterystyczne zbliżenia, podział na filmowe rozdziały. Ale merytorycznie jest to rzecz na wskroś współczesna, porównywana z popularnym serialem „Girls”. A więc opowieść o wkraczających w dorosłe życie nowojorskich hipsterach.

18 lipca rusza jeden z najciekawszych polskich festiwali filmowych „T-Mobile Nowe Horyzonty”, czyli „festiwal filmów wykraczających poza granice konwencjonalnego kina”.

Wygenerowane cyfrowo żółte stworzonka nadal są przezabawne, rozczulające, mają przysłowiową tonę wdzięku, ale cały film zwyczajnie nie umywa się do głośnej „jedynki”. Prawdopodobnie wystarczy to, by ucieszyć najmłodszych widzów. Tym razem twórcy o dorosłych zapomnieli. Szkoda: film wyraźnie na tym stracił.

Komedia. Lekka, wakacyjna, romantyczna, familijna. Oczywiście nie mają tu czego szukać zwolennicy ambitniejszej kinematografii. To jedynie wakacyjny, ale i autentycznie odprężający produkt.

„Dziewczyna” z pewnością zachwyci fanów Viana, Gondry’ego i w ogóle surrealizmu. Tych, których przyciągną do kina nazwiska aktorów i (spełniona) obietnica filmu o miłości do słodkiej Amelii, namawiam, by wpierw obejrzeli „Jak we śnie”, czy „Zakochanego bez pamięci”. Bez owego wstępu może czekać Was duże (i nie dla wszystkich przyjemne) zaskoczenie.

Można narzekać, że to już nie to, że Pixar nie olśniewa jak dawniej masą nowych pomysłów, ale nie sposób zaprzeczyć, że wciąż ogląda się to z ogromną przyjemnością. Dzieciom, rodzicom, dziadkom, prawdziwym kinomanom: „Uniwersytet” z czystym sumieniem można polecić dosłownie wszystkim.

Prosta, wakacyjna rozrywka. Pozbawiona aspiracji, chwilami pozbawiona też sensu, ale koniec końców sympatyczna. Film ogląda się naprawdę przyjemnie. Kto ma ochotę na niezobowiązującą, lekką, wakacyjną rozrywkę, ten śmiało może wybrać się na „Iluzję”.

„Kino gadane”, opowieść wypełniona przede wszystkim dialogami, narracja bazująca na chemii, jaka tworzy się pomiędzy bohaterami. Niezwykła chemia duetu Delpy-Hawke! Linklater bardzo zgrabnie poradził sobie z niebezpiecznym „do trzech razy sztuka”.

Fani blockbusterów pewnie będą zadowoleni, zwolennicy nowej, mroczno-ironicznej szkoły opowiadania o herosach raczej zniesmaczeni. Mnie zabrakło przede wszystkim humoru. Ekranizacja zawodzi wszystkie pokładane w niej nadzieje, sprawdza się jednocześnie jako wakacyjny zapychacz.

Coś złego dzieje się z karierą Sofii Coppoli. Zaczęła od prawdziwego trzęsienia ziemi. Obsypane nagrodami „Przekleństwa niewinności” i „Między słowami” zapewniły jej status prawdziwej gwiazdy, ikony współczesnego kina kobiecego. Tym razem jest łopatologicznie, sztywno, z wyraźną tezą. Ogląda się to słabo, o wstrząsach, czy o wzruszeniach też nie ma co marzyć. Z żalem, ale odradzam.

Odpowiedzialna za „Drive” ekipa zaatakowała ponownie. „Tylko Bóg wybacza” firmują: ten sam reżyser (Winding Refn), autor kultowego soundtracku (Cliff Martinez) i oczywiście odtwórca głównej roli: Ryan Gosling. Reżyserowi gratuluję odwagi (bo przyznaję: nie ma tu odcinania kuponów), ale wizytę w kinie zdecydowanie odradzam.

„Trans” mnie rozczarował. Utkana z fantazji, penetrująca podświadomość bohaterów, posiłkująca się nieustanną retrospekcją fabuła. Kiepski scenariusz. Cała opowieść jest daleka od klarowności, rządzi nią chaos.