recenzja (strona 3 z 4)

Głośny debiut bywa dla twórcy przekleństwem. Syndrom „drugiego filmu”, „drugiej płyty” to nie tylko dziennikarski wymysł: oklaskiwany przez wszystkich młody zdolny skazany jest na porównania, musi udźwignąć ciężar oczekiwań itd. Mało komu się to udaje. Widać to też na przykładzie „Elizjum”. To nowy film Blomkampa, autora najgłośniejszego debiutu science fiction ostatnich lat, „Dystryktu 9”. Porównania są więc nieuniknione i wypadają zdecydowanie na niekorzyść „Elizjum”.

Towarzyszące „Samolotom” plakaty, trailery, streszczenia budziły (jak się okazało: uzasadnione) obawy. Czyżby Disney postanowił sięgnąć do naszych kieszeni bezceremonialnie odcinając kupony od sukcesu obu części Pixarowskich „Aut”? Niestety tak. „Samoloty” to powtórka z rozrywki. Ten sam świat, praktycznie identyczny scenariusz. Tyle, że w powietrzu.

W podeszłym wieku niektórym twórcom otwiera się coś na kształt trzeciego oka i piszą, jakby im młodość wróciła. Norman Lewis należy do tej drugiej grupy. Uznanie „Grobowca w Sewilli” za książkę wybitną, ważną czy zastanawiającą, byłoby oczywistą przesadą. Ale w tym tomiku jest jakaś ulotna prawda o człowieku i o ziemi, której już nie ma.

"Ostatni wyścig" doskonale wpisuje się w krąg tematów fascynujących Jeana Hatzfelda. Obcujemy z literaturą przemyślaną, świadomą tego, że oprócz faktu, liczby, lakonicznej informacji, jest jeszcze coś, co interesuje czytelnika, a co ukrywa się między słowami. Polecam tę książkę nie tylko wielbicielom biegania, lecz i tym czytelnikom, którzy uwielbiają świetny reportaż i wciągającą literaturę.

Porządny kryminał, w sam raz na wakacje. Na tle krajowej biedy, Chmielarz pozostaje rasowym autorem kryminałów. „Farma lalek” jest zupełnie przyzwoicie napisana.

Nie tak dawno pisaliśmy, że Francuzi od lat konsekwentnie bronią honoru komedii romantycznych. „Miłość” Moreau potwierdza tę tezę. To kino wakacyjne: lekkie, bezpretensjonalne, pozbawione większych aspiracji. Ale na wskroś sympatyczne. Obraz Moreau to jedna z najprzyjemniejszych komedii romantycznych 2013 roku.

Autorka wykorzystując sprawdzony schemat, osiągnęła literackie mistrzostwo. Powieść rozeszła się w nakładzie 250 000 egzemplarzy i długo gościła na listach bestsellerów „Der Spiegel” i portalu Amazon.de. To z całą pewnością lektura, której warto poświęcić swój czas.

Udanie romansujący z komercją, ale koniec końców ambitny film. Kino ciekawe, nietuzinkowe, wyróżniające się na tle wampirycznej mody. Kto lubi filmy „o wampirach”, ten śmiało może obejrzeć „Byzantium”. Bo jest to kino bezkompromisowe i pomimo wad intrygujące.

opowieść o niezwykłych, odważnych Polkach, które brały aktywny udział w II wojnie światowej. jest to książka napisana na podstawie rozmów, które autor przeprowadził ze swoimi bohaterkami. Modelski przekazał głos swoim bohaterkom, pozwalając im mówić o emocjach i myślach, które nurtowały je w trakcie walki. Dzięki temu czujemy się uczestnikami wydarzeń sprzed lat.

Zachwyca wspomnianą doskonałością formy, przykuwa siłą kreacji Rusha. nie jest to klasyk na miarę „Maleny” czy „Cinema Paradiso”. Ale jak zwykle w przypadku Tornatore mamy do czynienia z kinem z najwyższej półki. Filmem, który bez wątpienia obejrzeć warto.

Jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych polskich księży, cenionych za niebanalne poglądy i otwartość myślenia. Chodzi oczywiście o księdza Adama Bonieckiego. Wydawnictwo Znak opublikowało niedawno zbiór jego tekstów, które pierwotnie ukazały się w „Tygodniku...” Książka nosi znamienny tytuł „Lepiej palić fajkę niż czarownice...”, a na jej okładce widnieje uśmiechnięta twarz księdza Bonieckiego – zapalonego wielbiciela fajek! Ten uśmiech współgra z treścią książki. Znajdziemy w niej optymistyczne spojrzenie na świat, jakiego wciąż brakuje polskiemu Kościołowi.

Kontynuacja przeboju z 2010 („Red”), w którym grupa emerytowanych agentów CIA (m.in. Bruce Willis i John Malkovich) ścigana była przez własny wydział, jednocześnie ratując świat przed konsekwencjami międzynarodowego spisku. Nie inaczej jest i tym razem. „Red 2” śmieszny bywa raz po raz, amatorzy wszelkiej maści „ekranowej rozwałki” (pościgi, strzelaniny, eksplozje) też raczej narzekać nie będą. Jest głupio, ale wartko, kolorowo i dynamicznie. Rozrywka na miarę multipleksowego wiadra popcornu.

Ze względu na temat „Mężczyzna z laserem” jest książką fascynującą. Dostajemy nie tylko wnikliwy portret mordercy, ale i głęboki wgląd w szwedzkie społeczeństwo. Niestety, jest to również książka wyjątkowo nieudolnie napisana.

Nowy film wsławionej „Gustami i guścikami” (m.in. Cezary, Europejskie Nagrody Filmowe, Oscarowa nominacja) Agnes Jaoui. Film jest autentycznie zabawny; zgrabnie, nie gubiąc rozrywkowego charakteru, przemyca (dodajmy: niegłupią) szerszą refleksję. Ogląda się go dobrze.

Spadające w przepaść pociągi, spektakularne pościgi, eksplozje są tu wielokrotnie ważniejsze niż np. ewolucja postaci. Akcja gna na złamanie karku, poszczególne sceny zapierają dech w piersiach, całość ogląda się naprawdę dobrze. Póki co wakacyjny blockbuster nr 1.

Wygląda niczym film francuskiej Nowej Fali sprzed półwiecza: czarno-białe zdjęcia, charakterystyczne zbliżenia, podział na filmowe rozdziały. Ale merytorycznie jest to rzecz na wskroś współczesna, porównywana z popularnym serialem „Girls”. A więc opowieść o wkraczających w dorosłe życie nowojorskich hipsterach.

Książka poświęcona jest najsłynniejszemu szpiegowi w dziejach świata: Brytyjczykowi Kimowi Philby'emu. To historia o szpiegach, lecz także książka o miłości, zdradzie, pasji i nienawiści. Przy niej opowieści o Jamesie Bondzie wypadają naprawdę blado. Genialna lektura dla tych czytelników, którzy lubią myśleć.

Wygenerowane cyfrowo żółte stworzonka nadal są przezabawne, rozczulające, mają przysłowiową tonę wdzięku, ale cały film zwyczajnie nie umywa się do głośnej „jedynki”. Prawdopodobnie wystarczy to, by ucieszyć najmłodszych widzów. Tym razem twórcy o dorosłych zapomnieli. Szkoda: film wyraźnie na tym stracił.

Jak nietrudno się domyślić, książka Szczygła poświęcona jest Czechom – ich literaturze, sztuce, muzyce i obyczajowości. Autor stawia śmiałą i bardzo interesującą tezę: "po to właśnie zostali wymyśleni Czesi. Żeby wprowadzać Polaków w dobry nastrój". W trakcie lektury można bawić się wyśmienicie, z powodu kapitalnych anegdot, które Szczygieł odnalazł w czeskich powieściach, filmach i artykułach. Z tej książki płynie teza: „Trzeba cieszyć się życiem”.

Komedia. Lekka, wakacyjna, romantyczna, familijna. Oczywiście nie mają tu czego szukać zwolennicy ambitniejszej kinematografii. To jedynie wakacyjny, ale i autentycznie odprężający produkt.

Polska powieść obyczajowa. Książka trudna, niejednoznaczna, wymykająca się interpretacji. Mimo wszystko należy do niej sięgnąć, by przekonać się, że wciąż jeszcze są autorzy, dla których język powieści jest równie ważny, co jej treść.

„Dziewczyna” z pewnością zachwyci fanów Viana, Gondry’ego i w ogóle surrealizmu. Tych, których przyciągną do kina nazwiska aktorów i (spełniona) obietnica filmu o miłości do słodkiej Amelii, namawiam, by wpierw obejrzeli „Jak we śnie”, czy „Zakochanego bez pamięci”. Bez owego wstępu może czekać Was duże (i nie dla wszystkich przyjemne) zaskoczenie.

Napisanie przekonującej książki o więźniach nie jest sprawą łatwą. Pisarz musi wykazać się nie tylko doskonałą znajomością psychologii, ale i realiów życia w specyficznym, zamkniętym środowisku. Taką wiedzą (i talentem literackim) wykazała się Maria Nurowska, autorka ponad 20 poczytnych książek.

Można narzekać, że to już nie to, że Pixar nie olśniewa jak dawniej masą nowych pomysłów, ale nie sposób zaprzeczyć, że wciąż ogląda się to z ogromną przyjemnością. Dzieciom, rodzicom, dziadkom, prawdziwym kinomanom: „Uniwersytet” z czystym sumieniem można polecić dosłownie wszystkim.

Prosta, wakacyjna rozrywka. Pozbawiona aspiracji, chwilami pozbawiona też sensu, ale koniec końców sympatyczna. Film ogląda się naprawdę przyjemnie. Kto ma ochotę na niezobowiązującą, lekką, wakacyjną rozrywkę, ten śmiało może wybrać się na „Iluzję”.