pomoc (strona 2 z 2)

Zgrzeszyłam w życiu nadmiarem ambicji. Jestem jedynaczką. Marzyłam o weterynarii. Moje życie było przez krótką chwilę fajne. Wtedy nadszedł cios z domu. Rodzice postanowili, że ich hurtownią i agroturystyką muszę zająć się ja! Dlaczego nie liczyli się z moimi marzeniami, zwalili wszystko na mnie? Dziś jestem parodią i karykaturą siebie!

Lubię pomagać, pochylam się nad każdym. To mnie gubi, jest powodem rozgoryczenia. Rzadko napotykam wdzięczność. Tak, przemawia przez mnie żal, którego nie umiem stłumić, nawarstwiał się przez lata, gdy traciłam pseudoprzyjaciół i udawane miłości.