maciej bochniak

Discopolowa dziewczyna nie nosi torebek od Armaniego, lecz waży więcej niż czterdzieści kilo i zna lepsze sztuczki niż te, które pokazano w „50 twarzach Greya”. Nie będzie kumpelą ani przyjaciółką, ale gorącą kochanką, ewentualnie dobrą żoną i owszem. W paradoksalny sposób łączy w sobie urok trzpiotki z twardością pancernej lochy. Mężczyźni lubią takie kobiety, a nawet takich potrzebują.

Przyznaję: uwierzyłem w „Disco Polo”. Przekonały mnie zapewnienia aktorów (Kot, Ogrodnik), że będzie to „dobre” kino. Pogłoski, że to celna parodia i udana analiza (co by nie mówić: jedynego w swoim rodzaju) fenomenu kulturowego. Tymczasem prawda o „Disco Polo” wygląda nieco inaczej.