kura domowa

Dorota Szeląg jest przykładem kobiety, dla której praca jest sposobem na życie i darem losu. Dla której kuchnia nie kojarzy się z „domową kurą”, ale rozwojem i poszerzaniem horyzontów. Dla której tradycja nie jest zbiorem zasad do przestrzegania, ale silną bazą, by iść dalej.

Jeśli na czymś znam się naprawdę dobrze, to na sprzątaniu. Wiedza ta wynika z głębokiej, długiej praktyki. Po prostu, od lat sprzątam. Pozwalam sobie sądzić, że o sprzątaniu wiem wszystko. Wysprzątanie trzypokojowego mieszkania, łącznie z myciem podłóg, zajmie facetowi maksymalnie trzy godziny. Kobieta niekiedy poświęca weekend na tę, prostą przecież czynność. Dlaczego tak się dzieje? Spróbujmy to rozjaśnić.

Basia ma dwoje małych dzieci i mocno zapracowanego i skupionego na sobie męża biznesmena. Niegdyś szalona i trochę niepozbierana, po urodzeniu chłopców zmieniła się w przykładną mamę, całkowicie oddaną swemu stadku. Po czterech latach pełnoetatowej opieki na dziećmi, Basia poczuła pustkę i zatęskniła za poprzednim życiem.

Teściowa mawia, że kobieta już tak jest skonstruowana, że lepiej nadaje się do gotowania, prania, prasowania i sprzątania, a mężczyzna powołany jest do innych rzeczy, bo taka jest jego natura. Ja pogodzona nie jestem i nic oczywiste dla mnie nie jest. Wciąż myślę o tej mojej naturze i nie umiem jakoś się z nią zgodzić ani z obowiązkami względem męża, ani z życiem wyłącznie dla dzieci. Jakaś niekobieca jestem chyba!

Naszło mnie na te rozważania, gdy po raz kolejny, w mieszanym damsko- męskim towarzystwie, usłyszałam z kobiecych ust: ale nie jestem feministką! Wypowiedź ta najczęściej połączona jest z trzepotem rzęs i potrząsaniem głową, jakby feminizm był nieznośną muchą, która ma zamiar przysiąść na równo upudrowanym kobiecym czole i zrobić na nim małą muszą kupkę. To absurdalne zaprzeczenie brzmi jak zaklęcie, dzięki któremu wypowiadająca je niewiasta zyskuje w męskich oczach co najmniej jeden punkt.

Wiem, jak cierpią moi znajomi, usiłując pogodzić karierę, marzenia, rodzicielstwo i nowoczesną mentalność. Zatrudniają sprzątaczki i nianie, pracują po 12 godzin w korporacjach, a przy nocnej kolacji dzielą się sprawiedliwie: jak jedno gotuje, to drugie zmywa. Ja i moja rodzina postanowiliśmy żyć „po staremu” z obawy przed wszelkim ryzykiem – utraty zdolności kredytowej, zdrowia, sił psychicznych przez oboje, kosztem dzieci.

Współczesna kobieta zachowuje się jak wielofunkcyjny robot, zajmujący się sobą, domem, mężem i dziećmi. Chociaż dziś panie świadomie kształtują swoje życie zawodowe i odnoszą sukcesy, w domu zmagają się ze stereotypami. To na kobietach wciąż spoczywa główna odpowiedzialność za domowe ognisko. O tym, że nie jest to opinia odosobniona, świadczy akcja społeczna amerykańskiej fundacji, zachęcającej kobiety do dbania o swoje zdrowie.