kochanka

Pewna forumowiczka żali się, że jest kochanką żonatego mężczyzny od czterech lat i chciałaby to zmienić. Konkretnie, marzy jej się numero uno, detronizacja żonki. Wpisy pod jej postem nie pozwalają zapomnieć, że żyję w Polsce. Zaraz znalazła się życzliwa osoba, która wyłuszczyła forumowiczce kim jest: wywłoką, dziurą do zapychania. Otóż, dziewczyno, mam inne zdanie. Lubię kochanki. Współczuję kochankom. Ich losy zawsze będą mnie frapować.

Zdradzana wiele razy przez tego samego mężczyznę – swojego męża, prosi o radę. Czy ulec kolejnym przeprosinom niewiernego, zapisać się na małżeńską terapię czy... może wreszcie pomyśleć o sobie, zrobić coś dla siebie. Co poradziła jej nasza ekspertka Agnieszka Ostrowska?

Bujne życie erotyczne, tak zwana rozwiązłość seksualna nie jest specyfiką naszych czasów, cała ta zafajdana rewolucja obyczajowa to wyważanie otwartych drzwi. Fajnie jest się pieprzyć, więc ludzie się pieprzą. I tyle. Jedyna zmiana, jaka ostatnio wystąpiła, wyraża się w większej jawności. Obrodziło nam poliamorystami. Ci pozostają mi wstrętni. Cenię jedynie cudzołożników, dziwkarzy, niewiernych mężów, skrytojebców i księdza z gosposią.

Zazdrość... podobno nieodzowna od miłości. Pomijając totalnych zazdrośników, trzeba przyznać, że minimum tego destrukcyjnego uczucia jest potrzebne. Zazdrość może też być budująca, choć bywa, że niszczy niejeden udany wydawałoby się związek. Czy bohaterki tych historii mają się czego bać?

Czytając kolorowe czasopisma lub strony internetowe można odnieść wrażenie, że we współczesnym świecie zdrada stała się zjawiskiem powszechnym. W dobie wolnego dostępu do internetu, powstania licznych serwisów społecznościowych i randkowych, czatów, telefonii komórkowej, postęp techniczny sprzyja zdradzie.

Hania jest piękna, przedsiębiorcza, silna. Takie kobiety podziwiamy – dają sobie radę w każdej sytuacji. Idą przez życie jak burza, ale robią to z wdziękiem, roztaczając wokół siebie aurę kobiecości. Dbają też o samoocenę swoich partnerów – potrafią ująć sobie, byle nie ucierpiało jego ego. Niestety niektórzy panowie i tak nie wytrzymują tempa - odchodzą do kobiet słabszych, przy których nie muszą biec, dwoić się i troić, by udowodnić swoją męskość.

Byłam z przyjaciółką w kawiarni. Obie w podobnym okresie straciłyśmy pracę w banku i niemrawo szukałyśmy pomysłu na siebie, to zajęcie „panienki z okienka” było jednak mało inspirujące. W rozmowie Basia spytała: „Czemu my, takie fajne i zdolne, nie możemy nic ciekawego znaleźć?”. Zastanowiłam się. „Może jesteśmy leniwe?” – odpowiedziałam. Nie mogę mówić za nią, ale ze mną dzieje się coś złego od rozwodu. Siedzę na kanapie i tyję.

Zastanawiałaś się kiedyś, dlaczego kochankowie się zdradzają? Skoro mamy już stałego partnera, to po co szukać obcych ramion? Jeśli jesteśmy w szczęśliwym związku, to po co to psuć? Jeżeli nasz obecny partner nam nie odpowiada, to dlaczego nie zakończyć tej znajomości i nie związać się na stałe z kimś innym? Te pytania bardzo często przewijają mi się w głowie, gdy tylko usłyszę o skoku w bok od jakiejś koleżanki.

Szczerość w związku to podstawa – co do tego nie ma wątpliwości. Dobry układ partnerski musi zbudowany być na solidnych fundamentach, takich jak brak tabu, otwartość i uczciwość, ale czy... bezgraniczna rzeczywiście popłaca? Chcesz być do bólu szczera? Licz się z tym, że będzie bolało.

Osiem lat staraliśmy się z mężem o dziecko. Przy czym, ja biorąc ślub miałam już prawie 30 lat, a byliśmy ze sobą długo i dla mnie to dziecko mogło być już dawno temu, na kocią łapę. Takiego rozwiązania nie chciał mąż, dlatego dopiero po ślubie zrezygnowaliśmy z antykoncepcji. W końcu skapitulowałam, a w gruncie rzeczy to się zbuntowałam...

Wyobraź sobie, że twój partner poznaje w pracy inną kobietę i — krótko mówiąc — bardzo szybko zacieśnia więzi. Czy taka z pozoru niewinna przyjaźń może w jakikolwiek sposób zagrozić waszemu małżeństwu? Co zrobić, kiedy wyznaczone granice zostają przekroczone i w jaki sposób interweniować?

Poznałam ideał. Już wszyscy rechoczą ze śmiechu? OK. Chłopak starszy – około trzydziestki, z pracą, co dziś rzadkie, poukładane równo w dobrze ostrzyżonej głowie. Adorował mnie, a było to trudne. Mieszkamy 180 kilometrów od siebie, on pracuje non stop (w ubezpieczeniach), ciągle do dyspozycji. Jednak odpowiednio często znalazł czas, żeby podjechać bez zapowiedzi z kwiatami czy zabrać mnie do restauracji. Zadurzyłam się. Niestety, w końcu wyszło szydło z worka.

Mój pokój przylega do salki konferencyjnej. Drzwi rozsunięte, pod oknem Staszek i pani wspólniczka w pozie nie pozostawiającej marginesu na domysły. Wycofałam się jak złodziej na paluszkach. On mnie zauważył, ona nie… Od tamtego dnia nic już nie jest dla mnie takie samo.