dziewczyna

Lubimy udawać innych. W serwisach społecznościowych tworzymy wirtualny świat, lepszy oczywiście od życia, które prowadzimy w realu. W serwisach randkowych zatajamy prawdę o sobie, kreujemy się na kogoś, kim nie jesteśmy lub zupełnie wymyślamy postać. Tak zrobiła autorka tego listu. Co poradziła jej seksuolog Marta Kołacka?

Niedawno obchodziliśmy Międzynarodowy Dzień Dziewczynki. Miła ta data spowodowała, że wejrzałam w siebie jak w dziecko. A ponieważ ostatnio za stosowne uważam pielęgnowanie w sobie wewnętrznego dziecka, przypomniały mi się różne dziwne zakazy, które dochodziły do mnie z ust innych kobiet. Wiele dziewczynce nie wypada... Wiele z nich zakazów jak ja nie rozumie. Pozostając nie tylko człowiekiem, kobietą ale i dziewczynką przytaczam kilka z nich.

Całe życie uczymy się o sobie czegoś nowego. Chcąc dowiedzieć się jak najwięcej, wciąż poszukujemy i eksperymentujemy w różnych sferach życia, także tych dotyczących naszej seksualności. Kim jestem? Jaką mam orientację? Pytanie to zadaje sobie z pewnością wielu młodych ludzi. Najważniejsze, aby żyć w zgodzie ze sobą i po prostu być szczęśliwym, do czego namawia seksuolog, Marta Kołacka.

W zeszłym roku do mojej klasy przyszedł nowy chłopak. Przeniósł się do nas z liceum na drugim końcu miasta. Razem z rodzicami zmienili też mieszkanie. Od razu zwróciłam uwagę na Huberta, a on na mnie. Tak jakoś wyszło, zaczęliśmy się razem uczyć, łazić po mieście. Jesteśmy, jak oceniła koleżanka, spokojnymi kujonami w pinglach:), którzy idealnie do siebie pasują. Uwierzyłam w to i to był błąd.

Pewien kolega ze studiów zrobił dla mnie coś szalonego i podbił mnie w 3 minuty. Zamieszkaliśmy razem, lecz bańka prysła szybko. Czuję się jak kartka papieru, na której zapisano ważne rzeczy, a potem zgnieciono i ciśnięto do kosza.

Uważam, że globalizacja nie sprzyja szczęściu! Poznałam faceta swojego życia w… Kalifornii, mimo że to Polak. Na dodatek znalazłam się tam przypadkiem – byłam na ślubie koleżanki w Kanadzie, trochę popracowałam, potem... Teraz mam serce w rozterce.

Mam przyjaciółkę, ona jest chyba medium, chociaż niektórzy śmieją się, że raczej ma „nierówno”. Ruta jest niezwykle skrupulatna i podejrzliwa. Ocenia ludzi. Poznałam kogoś nowego… Tak lawiruję, żeby nie poznać go z nią, a przecież trudno swojego mężczyzny nie pokazać najlepszej przyjaciółce. Męczę się z tym już ponad 2 miesiące.

Nie rozumiem Michała, jesteśmy ze sobą ponad 2 lata i nigdy nie zachowywał się tak kretyńsko ani nie kwestionował obecności innych chłopaków w promieniu 5 metrów ode mnie… Co mu teraz strzeliło do głowy? Dlaczego nie słucha żadnych argumentów? Przecież nigdy siebie nie zawiedliśmy nawet najdrobniejszym flirtem na boku.

Moja nastoletnia córka zakochała się w 20-latku. Córka jest zadurzona i oczadziała z miłości, chodzi jak błędna, a chłopak niestety nie jest w porządku, wykorzystuje ją, szantażuje emocjonalnie. Odciąga ją od szkoły. Chętnie przyjmuje od niej kieszonkowe, które wystarcza na papierosy. Prowadza w środowisko, gdzie nie brakuje chętnych do zbiorowego zabawienia się. Na moje próby perswazji córka reaguje histerycznie. Co robić?

Ta sprawa zazwyczaj śmieszy lub wprawia w konsternację, ja natomiast traktuję ją zawsze śmiertelnie poważnie. Mam problem z załatwianiem się w miejscach publicznych i w bliskim otoczeniu osób trzecich, a zwłaszcza osób, z którymi mnie coś łączy.

Czy idę dobrą drogą? Mama przestrzega mnie przed karierą pielęgniarki. Tata wierzy, że szaleństwo jest dziedziczne. Jestem gotowa poświęcić wiele dla tej miłości,ale nie chcę, żeby odrzucili mnie najbliżsi. Nie wiem co robić.

Niektóre kobiety są jak małpy — jednej gałęzi nie puści, dopóki drugiej nie chwyci. Po co rozpaczać po rozstaniu, skoro można od razu wpaść w ramiona nowego ukochanego? To dużo lepszy pomysł, niż wypłakiwanie się przy ckliwych komediach romantycznych czy wyżalanie przyjaciółce. W końcu najlepiej wybić klin klinem!

Przeczytałam w Wysokich Obcasach list nietypowy, bo od chłopaka, który się skarżył na równouprawnienie: jego drobna dziewczyna nie chciała od niego pomocy przy niesieniu wielkiego plecaka, a on się zamartwiał, że w oczach ludzi wychodzi na bezdusznego chama. Ja mam partnera super-hiper-feministę. Czegoś mi jednak w naszym związku brakuje.

Lubię pomagać, pochylam się nad każdym. To mnie gubi, jest powodem rozgoryczenia. Rzadko napotykam wdzięczność. Tak, przemawia przez mnie żal, którego nie umiem stłumić, nawarstwiał się przez lata, gdy traciłam pseudoprzyjaciół i udawane miłości.

Rozumiem pierwszą miłość i nie chcę ingerować w ilość czasu, jaką dzieciaki ze sobą spędzają. Teoretycznie nie mam powodów do niepokoju. Z jednym ale – dzieci chcą jechać we dwójkę pod namiot. Matka chłopaka mojej córki uważa, że on jest już na to gotowy. Ja się nie zgadzam. Moim zdaniem są przynajmniej rok, dwa lata za młodzi na samodzielny wypad, do tego całomiesięczny!

Mój chłopak śmiał się, że ma naturę zazdrosnego macho, który nigdy nie zapomina krzywdy. Brzmiało to nawet przerażająco, gdyby nie towarzyszył temu uśmiech. Nie miałam okazji poznać dobrze siebie od tej strony, ale nie wydaje mi się, abym była zdolna do zdrady, jeśli kogoś pokocham. Pomyślałam, że ten problem mnie nie dotyczy, i zapomniałam o tym. Do czasu...

Byłam kilka ładnych lat temu zaręczona ze wspaniałym człowiekiem. Łamie mi się serce w drobny mak na wspomnienie jego wciąż dla mnie pięknej, znużonej twarzy, bez tego dawnego błysku… Chce mi się krzyczeć. Co zawaliliśmy?