córka

Jeśli po urlopie wychowawczym chcesz i możesz wrócić do pracy – zrób to! Dzięki temu twoja córka będzie miała lepiej w życiu. Takie wnioski płyną z badań amerykańskich naukowców z Uniwersytetu Harvarda, którzy zbadali wpływ kariery matek na późniejsze losy dzieci – głównie dziewczynek. Okazuje się, że kobiety pracujące, nawet w niepełnym wymiarze czasu, były dla swoich dzieci ważnym wzorcem do naśladowania. Pisze o tym brytyjski „Guardian”.

Drogie mamy, zastanawiacie się, jak wychować swoje córki, żeby były szczęśliwe i samodzielne? Wszak to od was - nas zależy tak wiele. Co jest tak naprawdę ważne, co ułatwia życie? Umiejętność zarabiania pieniędzy? Prowadzenie domu, biura i wychowywanie dzieci jednocześnie? Chcecie porady od psychologa? Na pewno?

Mam 18 lat. Mieszkam z mamą w Lublinie, a mój tata – w Warszawie. Rodzice się rozstali 4 lata temu w wielkiej niezgodzie, ale nie wiem dokładnie, o co poszło, każde mówi co innego, tata jest ostrożny i niechętny do ocen, za to mama z nienawiścią zwala wszystko na niego. Tata jest normalnym fajnym facetem. Chciałabym mieszkać z nim.

Mam 24 lata. Od półtora roku mieszkam z chłopakiem, kończę studia. Moi starzy byli zdecydowanie przeciwko mojemu wyprowadzeniu się – niekoniecznie przeciwko Markowi, jego lubią i słusznie, to naprawdę porządny facet. Ostatnio zmartwiłam się, bo rodzice są przygaszeni, stracili humor. Kilka razy zwracali się do nas o pożyczki. Na co wydają? Nie chcę, żeby rodzice wplątali się w coś albo skończyli jako alkoholicy!

Córeczki są tatusiów, a syneczkowie mamuś? W tej mądrości ludowej jest dużo prawdy. A że to kobiety przede wszystkim wychowują dzieci, bardzo często chłopcy są w domu faworyzowani. Sprzątanie, gotowanie, zakupy – to zadanie dla córek. Niektóre matki robią to świadomie, bo wiedzą, że dziewczynki będą miały w dorosłym życiu więcej obowiązków i trzeba je na to przygotować. Inne po prostu bez zastanowienia powielają wzorce z własnego domu rodzinnego. Ale czy nie pora przerwać tę sztafetę pokoleń?

Prawdziwymi szczęściarzami są ci, którzy do domu rodzinnego wracają jak na skrzydłach. Czeka tam na nich nie tylko maminy obiad, ciepło wspomnień z dzieciństwa, ale i życzliwe zainteresowanie, bezinteresowna miłość. Niestety nie każdy ma szanse na to, by chętnie przekraczać rodzinne progi…

Zgrzeszyłam w życiu nadmiarem ambicji. Jestem jedynaczką. Marzyłam o weterynarii. Moje życie było przez krótką chwilę fajne. Wtedy nadszedł cios z domu. Rodzice postanowili, że ich hurtownią i agroturystyką muszę zająć się ja! Dlaczego nie liczyli się z moimi marzeniami, zwalili wszystko na mnie? Dziś jestem parodią i karykaturą siebie!

Mam 16 lat. Moja mama zmieniła się w stosunku do mnie kilka miesięcy temu. Zaczęła najpierw szczebiotać, przymilać się, potem na odwrót – przeprowadzać ze mną jakieś pożal się Boże poważne rozmowy o tym, że jestem prawie dorosła. I tak na zmianę to trwało, bez cienia konkretów. Jeśli ma nie wiem jak wielki sekret, powinna mi go zdradzić, ja mówię jej o wszystkim, co jest ważne. Uważam, że jej podejście jest dziecinne.

Moi rodzice nigdy się mną nie interesowali, nie rozumieliśmy się. To prości ludzie o wąskich horyzontach i małej wyobraźni. Od dziesięciu lat mają świra na punkcie religii. Ja wybrałam inną drogę – odeszłam od Kościoła, czego oni nie zaakceptowali. Boli mnie, że interesuje ich tylko to, czy byliśmy w kościele, czy nasze dziecko umie się przeżegnać i czy zapisaliśmy je na religię. Reszta jest bez znaczenia.