CBOS zbadał, jak podchodzimy do kobiet pełniących tradycyjną rolę pani domu i niepracujących zarobkowo. Tych potocznie nazywanych „siedzącymi w domu”. Większość z nas deklaruje, że osobiście szanuje panie niepracujące, ale inni tego nie robią. Oznacza to, że polityczna poprawność każe nam podkreślać, że my sami je szanujemy, ale całe społeczeństwo źle traktuje kobiety niepracujące zawodowo.
Wśród deklarujących w największym stopniu szacunek do tej grupy mają rolnicy. A im wyższe wykształcenie, tym większa różnica w podejściu do gospodyń domowych. Osoby z tytułem magistra znacznie bardziej szanują kobiety pracujące zawodowo. To samo dotyczy ludzi najlepiej zarabiających: osoby z wysokim dochodem najbardziej różnicują swoją postawę w zależności od tego, czy dana kobieta pracuje zawodowo. Co ciekawe, kobiety pracujące zawodowo są też bardziej szanowane przez ludzi starszych (po 65. roku życia). Kłóci się to z opinią o ludziach w wieku emerytalnym jako o większych tradycjonalistach. Za to uczniowie i studenci deklarują taki sam szacunek do obu tych grup.
A same gospodynie domowe? Więcej z nich, niż ma to miejsce w przypadku pań pracujących, uważa, że praca zawodowa kobiet przynosi straty dla rodziny. Oznacza to, że część z nich świadomie zrezygnowała z pracy uznając, że warto poświęcić się tylko rodzinie. Albo próbują sobie wmówić, że brak pracy jest ich świadomą decyzją. Wśród kobiet pracujących i posiadających dzieci, znacznie częstsza jest opinia, że praca zawodowa przeszkadza w wypełnianiu obowiązków domowych i przynosi straty życiu rodzinnemu.
A Wy jak sądzicie? Kobiety niepracujące są leniwe i pasożytują na mężach? Czy może po prostu mają szczęście, bo mogą w pełni zadbać o domowe ognisko?
Źródło: www.cbos.pl
