wydawnictwo czarne

Autor za swoją twórczość otrzymał mnóstwo prestiżowych nagród. Jego utwory przetłumaczono na kilkanaście języków. Teraz i my, za sprawą wydawnictwa Czarne, mamy okazję obcować z doskonałą literaturą: smutną, bolesną, do bólu prawdziwą. Tak właśnie trzeba pisać o wojnie.

Tym, co wyróżnia książkę Rory'ego Stewarta z szeregu innych przykładów literatury podróżniczo – włóczęgowskiej, jest poczucie humoru. Szydzić z zacofania jest bardzo łatwo, ale Steward nigdy nie przekracza granicy wyznaczanej przez dobry smak i szacunek do drugiego człowieka. Przypuszczam nawet, że właśnie poczucie humoru sprawiło, że powrócił cały ze swojej wędrówki.

Rejmer pisze o swoich bohaterach przejmująco i obiektywnie, pozwalając nam obcować z klasycznym reporterskim stylem, który nie narzuca emocji i nie kreuje opinii, tylko pozwala widzieć to, co dostrzegła autorka. Warto sięgnąć do książki, by nauczyć się jak o naszej historii mówić, nie popadając w patos i przesadę. Warto również zweryfikować swoją wiedzę i wyobrażenia o Rumunii i Bukareszcie – miejscu, w którym znajdziemy i kurz, i krew.

Styl momentami jest nazbyt chaotyczny, jakby autor usiłował pokazać za dużo i pogubił się w gąszczu słów, skądinąd pięknie posklecanych. Niektórych fragmentów nie sposób zrozumieć, inne teksty rokują na więcej, pewne pomysły – jak amfetaminowa wolta w „Mące” - wydają się nazbyt fantazyjne. Ale ten zbiorek zasługuje na uwagę, mimo przeszarżowania.

Pięć lat temu, huragan spustoszył wybrzeża Birmy. Liczba ofiar sięgnęła stu tysięcy zabitych, straty przekroczyły astronomiczną sumę miliona dolarów. Większość z nas nie słyszała o tym wydarzeniu. W porównaniu z taką Katriną, Nagris nie doczekała się należnej jej sławy. Stało się tak za sprawą reżymu wojskowego, sprawującego rządy w kraju. Dziennikarka wjechała incognito do Birmy. Książka jest zapisem kilku tygodni jej pobytu. Chłodnym, oszczędnym i wstrząsającym.