wieś

Czy można mieć romans na prowincji? Czy będąc osobą po trzydziestce można jeszcze kogoś poznać w małym miasteczku tak, żeby nie był żonaty, nie był z odzysku, albo nie był dziwakiem? Czy kobieta w pewnym wieku, nie będąca w związku, jest dziwaczką... Na prowincji jest!

Odkąd dowiedziałam się o planach mojego chłopaka, martwię się o nas. Może wcale nie powinniśmy być ze sobą, a skoro już się stało, lepiej to teraz skończyć? Zastanawiam, czy na pewien czas się nie rozstać, żeby nabrać dystansu.

Za 3 miesiące mam wyjść za mąż. Niestety nie jestem z tego powodu szczęśliwa. Jestem rozdarta i przerażona. Piotrek został w naszej wsi, ma gospodarstwo, nie ciągnie go do świata. A ja nie chcę żyć w biedzie, ciężkiej harówce jak moi rodzice. Na studiach poznałam Karola – ten chłopak to obietnica lepszego życia. Jest bogaty, ma dobrą pracę, piękny dom, samochód… Zastanawiam się, czy ja do niego coś czuję.

Ludzie patrzą na Karolinę z politowaniem albo współczuciem, kiedy słyszą, że po dwunastu latach mieszkania na wsi wróciła do miasta, do samego środka śródmieścia. A jej się chce krzyczeć ze szczęścia. Monika wytrzymała na wsi trzy lata, dzisiaj mówi: „nigdy więcej”. Na polskich wsiach widać coraz więcej domów wystawionych na sprzedaż. Co się dzieje?

Nie wiem ostatnio, co zrobić. Sprzedają się u nas działki, pewnie zepsuje się krajobraz. Mamy niby nie straszyć przyjezdnych, nie psuć perspektyw. Ale przyjechał taki koleś z ojcem, luzaki, mają stary samochód, rozbili namiot przy zajeździe. Ten chłopak to MÓJ WODNIK! Patrząc na niego, czuję się jak jakaś obciachowa filmowa laska z amerykańskiej wiochy, która zakochała się w gostku z przyczepy. Czy mogłabym podejść i coś mu powiedzieć? Za tydzień pewnie wyjadą, nic sama nie wymyślę i będę żałować.

Byłam kilka ładnych lat temu zaręczona ze wspaniałym człowiekiem. Łamie mi się serce w drobny mak na wspomnienie jego wciąż dla mnie pięknej, znużonej twarzy, bez tego dawnego błysku… Chce mi się krzyczeć. Co zawaliliśmy?