ukraina

Daria Bezkosta urodziła się z porażeniem mózgowym. Mimo to 19-letnia dziewczyna z małej miejscowości na Ukrainie może pochwalić się niecodziennym talentem - maluje obrazy palcami nóg. Swoje zdolności Daria rozwija od 4 lat.

Świat się śmieje, Internet się śmieje… Polacy znów idą konikami na czołgi. Chcą jeść jabłka i popijać cydrem, pokazać buńczucznie Putinowi, kto tu jest moralnie górą. Niestety, mnie nic, co wiąże się z tym panem, nie rozśmiesza. Nie wierzę, by szydera była sposobem na to, co się naprawdę dzieje. W jego głowie i w strefie jego wpływów. A powiększamy tę strefę swoją beztroską, obracaniem wszystkiego w żart. Chcąc nie chcąc, popadamy w cynizm.

Zachęcam do sięgnięcia po reporterską opowieść Tarasa Prochaśki, ukraińskiego dziennikarza i pisarza, którego twórczość – według Andruchowycza - „należy do najbardziej interesujących zjawisk ukraińskiej literatury, powstałej w ciągu ostatnich dziesięcioleci”. Prochaśko to autor książek: „Inne dni Anny”, „Niezwykli” i „Z tego można zrobić kilka powieści”. Teraz za sprawą Wydawnictwa Czarne w nasze ręce trafił niezwykły reportaż o symbolicznym tytule.

Co ciekawego znaleźć było można w wystawnej 5-kondygnacyjnej willi Wiktora Janukowycza? Głównie przepych i kicz, który zaspokaja przyziemne gusta, schlebia poczuciu estetyki (albo maskuje jej brak), dlatego tyrani i politycy trzymają się kiczu, widząc w nim jedyne uzasadnienie swojego istnienia.

Chorobliwie, obsesyjnie boję się wojny. Może to wina babci, która bez końca relacjonowała mi swoje dzieciństwo, spędzone w bezpiecznej enklawie pod protekcją i w przymusowej, lecz bezkrwawej komitywie z Wermachtem w rodzinnym lesie? Może to moja kobieca natura, pozbawiona genu wojowniczki? Może przerażenie faktem, że można z kimś jeść i pić, a następnego dnia go zamordować pod wpływem indoktrynacji?

To, co ma miejsce na Majdanie, to symbol tego, co dzieje się ze współczesną polityką. Ona nie służy już do tworzenia lepszego państwa i podnoszenia poziomu życia obywateli, tylko skupia się na samej sobie, realizując cele polityczne. Polityka nie rozwiązuje problemów, tylko tworzy kolejne.

Tylko wówczas będzie skuteczna w swoich działaniach i egzekwowaniu kobiecych praw czy poglądów, w tym niekwestionowanego prawa do równości. Dlatego, choć całym sercem jestem za demokracją na Ukrainie, akcja półnagich dziewcząt z organizacji Femen fatalnie mi się kojarzy, po prostu budzi niesmak i wstyd za… własną płeć.