studia

Ze zdziwieniem przyjąłem tak potężny odzew ze strony internetu na mój pierwszy artykuł. Przeczytałem większość komentarzy, starając się odsiewać trolli, boty, anonimowych, niezrównoważonych “patriotów” i ludzi, którzy w danym momencie nie mieli nic innego do roboty. Chciałbym odpowiedzieć na kilka najbardziej powtarzających się kwestii.

Wyjechałem z Polski dwa lata temu, bo miałem dość. Miałem co jeść, miałem w co się ubrać, ale brakowało mi choć grama szacunku mojego państwa do mnie samego. O ironio, jedyny urząd, który okazał mi się przyjaznym, nowoczesnym, szybkim, miłym i uprzejmym, był urzędem paszportowym. Może to taka zachęta dla tych ludzi, którzy jeszcze zastanawiają się nad emigracją?

Odkąd dowiedziałam się o planach mojego chłopaka, martwię się o nas. Może wcale nie powinniśmy być ze sobą, a skoro już się stało, lepiej to teraz skończyć? Zastanawiam, czy na pewien czas się nie rozstać, żeby nabrać dystansu.

Studia, zwłaszcza te, które wiążą się z wyjazdem z rodzinnego domu, to pierwszy krok w dorosłość. Nie zawsze jest lekko, ale niezależność i wolność smakują niesamowicie. Nie każdy jednak poznaje ich smak – na przykład dzieci nadopiekuńczych rodziców, którym rodzice przesadną troską i krótką smyczą podcinają skrzydła i nie pozwalają dorosnąć.

Mój główny grzech to ciąża (teściowa nie dostrzega w niej pierwiastka męskiego:)). Do tego jestem starsza od jej syna AŻ o 4 lata i rujnuję mu plany studiowania, chociaż sama „sprytnie” studia skończyłam, żeby „mieć z tym spokój, rozwalić się na kanapie i rozpęknąć” – to jeden z moich ulubionych cytatów z księgi złotych myśli tej kobiety.

U mnie na roku studiuje Aśka, laska rozchwytywana na strzępy. Jest szalenie lubiana, adorowana, jak to się mówi, „rządzi”, co powie, jest święte, jak rzuci dowcip, wszyscy tarzają się ze śmiechu. Przeżyłam bardzo, kiedy kolega, z którym zbliżyłam się na drugim roku, po kilku miesiącach znajomości odstawił mnie jak przypalony garnek i doczepił się do niej!

Ja i dwie moje kumpele z Grudziądza zaczynamy w październiku studia w Wawce. Pracy jeszcze nie załatwiłyśmy, na razie ważniejsze mieszkanie. Znalazłyśmy sobie w necie domek jak z powieści dla dziewcząt: zielony, z winem i spadzistym daszkiem. Ma 70 metrów, 3 maciupkie pokoiki, wielką kuchnię z kominkiem. Do uczelni trzeba niestety jechać ok. godziny, dwoma autobusami, a druga wada to konieczność remontu. Nie wiem, czy wszystko, co tanie, musi być nieuczciwe, jak sugerują rodzice?

Mądrość ludowa naszych babć, że kobieta powinna udawać trochę głupszą niż jest, znajduje odzwierciedlenie w statystykach. Im jesteśmy lepiej wykształcone, tym trudniej nam znaleźć męża. Tytuł magistra przeszkadza, a doktorat praktycznie dyskwalifikuje na rynku matrymonialnym.