stan posiadania

„Obracam się” w kręgach niższej klasy średniej. Mój statystyczny znajomy mieszka w dużym mieście, zarabia ok. 5000 zł netto i spłaca trzy kredyty: na kawalerkę z metalowym balkonem, na mały samochód z klimą o wartości 40 tys. złotych i na komplet kanciastych mebli BRW, Agata czy Bodzio w odcieniu ciemnego fioletu. Nie ma w domu książek, tylko puste ściany w kolorze kanarkowym, podobno pasujące do fioletowego (w tym sezonie). Posiada smartfon i laptop. Jak to powiedział dziś w tv Michał Ogórek, jeśli tak świat się kręci, to stop, ja wysiadam:). Nie jestem i nie lubiłabym być fragmentem fioletowo-kanarkowej masy, lecz więźniem i niewolnikiem świata opisanego jestem na pewno.

Przestały mnie dziwić dzieci, mieszkające w pokojach zasypanych zabawkami. Pragnienie wszystkiego, co oczy zobaczą, jest dla dziecka normalnym etapem rozwoju. Kiedy jednak widzę dorosłych, bez zastanowienia kupujących nowe rzeczy, zadłużających się, aby zdobyć kolejne dobro, to zastanawiam się, czy oby ci dorośli na pewno wydorośleli. Czy coraz droższe, większe, doskonalsze przedmioty uczynią z nas lepszych ludzi? Czy współczesna definicja szczęścia sprowadza się do rzeczy, w które obrastamy?