nastolatki

Rodzice boją się, że ich dzieci będą zawierały niebezpieczne znajomości w serwisach, których ostatnio namnożyło się w wirtualnym świecie. Czy mając dwanaście lat można już randkować? Kiedy jest właściwa pora na pierwsze przeżywanie miłosnych, szczeniackich uniesień? I czy serwis randkowy jest do tego dobrym miejscem? A może to rodzice nie zostawiają dzieciom przestrzeni na własne tajemnice i chcą wszystko kontrolować?

Zmęczyło mnie epatowanie seksem na każdym kroku. Seksualne komentarze w sieci przerażają tak samo, jak dostępność pornografii w każdym kiosku za rogiem. Krążące społeczne przyzwolenie na oglądanie przez mężczyzn pornografii w internecie dziwi i wciąż zaskakuje. Naprawdę wszyscy to robią? Nie wierzę, że każdy znany przeze mnie facet ma dni, gdy zasiada sam przed ekranem lub monitorem z paczką chusteczek.

Kim jest Ana? Gdzie mieszka, co robi? Czy Ana to zbuntowana nastolatka? „Ana to ja, ja to Ana” pisze jedna z dziewczyn. Anoreksja została spersonifikowana. Nazwanie choroby imieniem nastolatki daje wrażenie poskromienia jej. To dlatego dziewczyny nazywają jadłowstręt Aną. A może po prostu łatwiej napisać „żyję z Aną”, niż przyznać się do choroby o podłożu psychicznym, nerwowym?

Dzisiejsze nastolatki będą kiedyś masowo zmieniać nazwiska, by ukryć to, co mówiły o sobie i pokazywały w serwisach społecznościowych. Dużo w tym prawdy: nasza potrzeba obnażania intymności dawno przekroczyła granice zdrowego rozsądku. Publikujemy półnagie zdjęcia, opowiadamy o naszych relacjach z bliskimi, chwalimy się kosztownymi zakupami lub wyjazdem na urlop (ustawiając automatyczną odpowiedź w skrzynce mailowej). A przecież nic tak nie buduje naszej wolności jak poczucie bezpieczeństwa, niezależności i intymności właśnie. Jak więc świadomie korzystać z internetu?

Moja córa ma 14 lat, była zakochana od dwóch lat w chłopcu, którego poznała na zimowisku. Wszystko zmienił esemes: „Pożyczę na Internet, bo już się wypłukałem. Będę chociaż mógł oglądać pornosy i wyobrażać sobie, że jesteś ze mną”.

Mam 18-letnią córkę, jest od pierwszej klasy gimnazjum nierozłączna ze swoim chłopakiem, od początku z mężem go lubimy. Ma jedną wadę – odloty, szczęśliwie nie narkotyczne:). Ma liczne pasje – literaturę, muzykę, sport… Ukochanych celebrytów, mistrzów, geniuszy traktuje jak przyjaciół, idol czy bożek to w jego wypadku niewłaściwe słowa. Za słabe. Córka wielokrotnie z tego powodu cierpiała, w ważnych (dla niej) momentach zdarzało się, że musiała odloty Grzesia zaakceptować lub usunąć się na drugi plan. Wiem, jak ją to bol

My, czterdziestolatki, wychowaliśmy się na rocku i punku. Czemu nie towarzyszyć dzieciakom na koncertach, nie chodzić w tych samych koszulkach? Nawet gdy jesteśmy zapracowani, jeden wieczór w miesiącu nie zbawi nas ani nie zrujnuje. Byłam z synem na czterech koncertach Kultu. Czułam euforię, o jakiej opowiadają mi koleżanki po sesji fitnessu. Nie mam u nich zrozumienia – twierdzą, że muzyka ich dzieci jest nie do słuchania… Kiedy ostatnio próbowałaś?

Moja nastoletnia córka zakochała się w 20-latku. Córka jest zadurzona i oczadziała z miłości, chodzi jak błędna, a chłopak niestety nie jest w porządku, wykorzystuje ją, szantażuje emocjonalnie. Odciąga ją od szkoły. Chętnie przyjmuje od niej kieszonkowe, które wystarcza na papierosy. Prowadza w środowisko, gdzie nie brakuje chętnych do zbiorowego zabawienia się. Na moje próby perswazji córka reaguje histerycznie. Co robić?

Od miesiąca spotykam się z chłopakiem, jesteśmy na etapie randek, oboje studiujemy, pracujemy i mieszkamy każde z rodzicami. Dowiedziałam się czegoś dziwnego o jego rodzinie. Trochę głupio się czuję, nie będąc pewna do końca, komu wierzyć… Co Ci mówi Twoja intuicja?

Media ociekają seksem, promują młodość, przyjemne życie i bombardują reklamami. Reklamami, które obiecują zmianę jakości życia po zastosowaniu produktu. Tytuły artykułów w gazetkach dla kobiet w jednoznaczny sposób namawiają do korzystania z seksu, do korzystania z gadżetów. Jaka zatem może być współczesna dziewczyna?