morderstwo

Sieć pulsuje od sensacyjnych doniesień o makabrycznym morderstwie w Białej Podlaskiej. Makabryczne mordy to jest to, co sieć lubi najbardziej (zaraz po majtkach Dody ewentualnie) i ja się sieci nie dziwię. Ludzkość zawsze lubiła krwawe jasełka. Im bardziej krwawe, tym lepiej. A wszak Kwestia Mamy Madzi mimo tytanicznych wysiłków prasy zeschła się nieco.

O trzyletniej dziewczynce pozostawionej przez ojca w samochodzie na potworną śmierć dowiedziałem się od przyjaciela. Przyjaciel był tak przerażony, że nie trafiał w klawisze. Wtedy sprawa jeszcze nie trafiła na pierwsze strony gazet i portali. Przyjaciel mieszka w Raciborzu. Pytałem, czy zna tego ojca albo dziewczynkę i dlatego tak się przejął. Zaprzeczył i mówił: „To mogło przydarzyć się także mnie”. Mój przyjaciel ma troje dzieci, najmłodsze w wieku Oliwki.

Jestem wierząca, do kościoła nie uczęszczam odkąd ksiądz z mojej parafii przed lekcją religii złapał moją koleżankę za tyłek i za pierś (miałam 13 lat). Ona dalej chodziła, do końca liceum. Ja powiedziałam rodzicom, że więcej tam nie pójdę. Obietnicy dotrzymałam. Wciąż czekam, aż duchowni zaczną dotrzymywać swoich.

Zamiast ględzić o dostępie do broni w celach obronnych, o wolności, afektach, socjopatii i okolicznościach łagodzących, proponuję nie ogólnoamerykańską, lecz globalną i megagalaktyczną karę śmierci, starotestamentowe oko za oko. Najlepiej w męczarniach adekwatnych do czynu: strzał w łeb za strzał w łeb, i tak dalej. Jestem w stanie pójść na kompromis i zgodzić się (niechętnie) na wytrzebienie plus dożywocie bez apelacji za gwałt.