młodzież

Surowym. Dominującym. Obojętnym. Nieudolnym. Majestatycznym do granic parodii. Wbrew alarmująco niskim statystykom polskiej dzietności – dosyć płodnym. A może po prostu buja (czytaj: wisi) zbyt wysoko i nie słyszy nawoływań w Sejmie ani głosów z innych debat, którym dumnie patronuje. Tradycyjnie zajęty swoimi ważnymi sprawami, bo raczej nie polowaniem dla utrzymania rodziny… Nie mowa tu o Polaku, mowa o państwie.

Tekst „Ach, ta dzisiejsza młodzież!” wydaje się być hasłem wiecznie żywym, uniwersalnym od wieków. Jest niczym dziedzictwo kulturowe, przekazywane z pokolenia na pokolenie. To, że młodzież potrafi wzbudzić grozę – wiadomo. Jednocześnie jednak obserwujemy wiele sytuacji, które podnoszą ciśnienie i cisną na usta słowa: „Ach, ci dzisiejsi staruszkowie!”

Mężczyzna, który kiedyś parzył tylko kawę dla starszych pracowników, jest prezesem firmy, ma piękną sekretarką, drogi samochód itp. Mówiąc w skrócie: człowiek sukcesu! Ale ile w tym prawdy, tego dowiadujemy się w 46 sekundzie...

Pora to przyznać. Nieodwołalnie się starzeję. Przestałem być młody, gdyż młodych nie rozumiem. Przyglądałem się dzisiejszym dwudziestolatkom, tym zadbanym chłopakom w słynnych już spodniach-rurkach i dziewczynom z kwiatami wytatuowanymi na przedramionach. Siedzieli w kawiarniach i jeździli palcami po ekranach dotykowych. Wydali mi się obcy, jakby nie potrafili ze mną rozmawiać. Nie zrozumieliśmy się kompletnie, choć przecież wypowiadaliśmy się w tym samym języku. Można pomyśleć, że tym samym słowom nadajemy odmienne znaczenia. Po prostu, przed czterdziestką przeskakuje coś w człowieku. Zamykamy się na młodych, otwieramy na starych.

Nikomu nie chce się starać, pracując za najniższą krajową. Byle przetrwać do pierwszego. Niewielu z nas ma też marzenia, cele, do czegoś dąży. Chodzimy zblazowani, mamy minimalne potrzeby i wymagania, bo zarabiamy za mało, nie wierzymy też, że coś się zmieni. Nie chce nam się zmian, już nie walczymy o nie. Przyjmujemy, co dają i próbujemy przetrwać do kolejnej wypłaty. Nie oszczędzamy, nie podróżujemy, jemy byle co, mieszkamy byle jak.