matki

Łup. Łup, łup. I jeszcze raz łup. Kopyta walą we mnie jak w szmacianą piłkę. Co z tego, że małe kopytka, czteroletnie. Już raz znacząco zerknęłam na mamę sprawcy, ale zrozumienia – nie znalazłam. No cóż, widać tak musi być. Terror dzieci. Nie tak dawno na fejsie widziałam gorącą dyskusję na temat pomysłu otwarcia knajpek z komunikatem: Z dziećmi wstęp wzbroniony. Zawrzało. Obrażeni rodzice wyzywali pomysłodawców od faszystów i rasistów. A ja się dziwię.

Dawno, dawno temu, kiedy moja mama była jeszcze w podstawówce, miała najlepszą przyjaciółkę Kasię, nie rozstawały się prawie na minutę. Złożyły uroczyste ślubowanie, że jeśli będą kiedyś miały córki, nazwą je Anna i Diana – na cześć bohaterek „Ani z Zielonego Wzgórza”. Przeznaczenie dopomogło tym dziewczyńskim planom – ja i Diana przyszłyśmy na świat w odstępie 14 dni, jesteśmy spod tego samego Znaku i oczywiście od urodzenia przez prawie 20 lat, do matury, byłyśmy niemal nierozłączne, tak samo jak kiedyś mama i pani Katarzyna.