jałmużna

W wegetariańskiej knajpie Greenway w Łodzi nie pozwolono klientce kupić jedzenia dla osoby proszącej o wsparcie. Głodna kobieta jest ponoć stałą bywalczynią i sprawia załodze lokalu kłopoty swoim żebractwem. Nakarmić czy dobić – oto jest pytanie.

Czy można się udławić czyjąś dobrocią? Czy wręczając banknot staruszce na ulicy robimy dobrze, bo tak się czujemy. Czy pomagając koleżance jesteśmy pewni, że ona właśnie tego chce. I wreszcie czy warto biednemu dziecku pokazywać świat, nauczyć go apetytu, wskrzesić nadzieję na lepsze życie... Trudne pytania, jak ten „ciężki” list, który w styczniu przysłała do nas Anna z małej wsi na Mazurach...

Żyjącym w świecie pełnym kolorowych dóbr i opieki socjalnej turystom (w tym mnie) trudno sobie wyobrazić, że w jakimś miejscu na świecie toleruje się głód i choroby dzieci. Na pewno są instytucje, które im pomagają – myśli sobie taki ktoś. Na pewno są, ale ich pomoc to kropla w morzu biedy i nieszczęść. Stając przed bosym dzieckiem z wyciągniętą rączką zawsze mam dylemat. Dawać pieniądze, czy nie dawać?